Column Sylvain Ephimenco

Ach nee toch, niet alweer die vermaledijde ‘orgasmekloof’

Toen ik bij de laatste bijlage van de zaterdagkrant was aangekomen, liet ik zachtjes een zucht van wanhoop op mijn leestafel landen: ach nee toch, niet alweer die vermaledijde ‘orgasmekloof’. Ik keek naar de illustraties die het stuk begeleidden: protesterende vrouwelijke personages die borden hieven met erop ‘Free my orgasm’ of ‘Eerst mijn plezier, dan jouw penis’. Tegen mevrouw Ephi, met wie ik de laatste kwart eeuw talrijke orgasmen heb gedeeld zonder deze te problematiseren, zei ik: “Het is met de orgasmekloof als met de stikstofcrisis; op papier lijkt die veel beangstigender dan in werkelijkheid.”

Maar nu moet ik voorzichtig manoeuvreren. De laatste keer dat ik over die kloof schreef, in maart dit jaar, wilde ik aan het einde van mijn column mijn lezeressen een hart onder de riem steken. Ik haalde een Deens onderzoek aan volgens welk het orgasme bij vrouwen – ook al is het gecompliceerder en zeldzamer dan bij mannen – intenser is en daarbij ook drie keer zo lang duurt als bij mannen: 20 tegen 6 seconden. Ik kreeg prompt de afdeling fake nieuws van ‘NRC checkt’ op mijn dak: de Deense studie waaraan ik refereerde was heel oud (1985), niet representatief en mijn cijfers dus onjuist.

15 seconden

Om nieuwe misverstanden te vermijden, boorde ik gisteren voor dit stuk een andere bron aan. Binnen 0,003 seconde kwam ik via Google bij het Belgische dagblad Het Nieuwsblad terecht, dat in 2013 op zijn beurt een onderzoek van The Journal of Sex and Marital Therapy aanhaalde: ‘Het vrouwelijke genot blijft zo’n 15 seconden duren. Bij mannen is dat slechts 4 seconden.’

Dus hoewel op mijn oorspronkelijke Deense cijfers respectievelijk 5 seconden bij vrouwen en 2 bij mannen werd gekort, duurde het vrouwelijke orgasme nog steeds meer dan drie keer zo lang als het mannelijke.

Waar gaat het in feite om? Wellicht heeft hier het egalitaire syndroom alweer toegeslagen dat natuurlijke verschillen tussen mannen en vrouwen op een elektro-encefalografie, ofwel e.e.g., zou willen doen lijken. Maar wie volledige gelijkheid tussen genders en hun corresponderende seksualiteit wil najagen, riskeert in een zee van frustratie en treurnis te verdrinken.

Geen belangstelling voor seks

Ook in het filmpje ‘Mijn seks is stuk’ van Lize Korpershoek proef je die tranende treurnis. Laat ik eerst zeggen dat ik deze video (op YouTube te zien) rommelig vond door vorm en montage, met willekeur in de gekozen scènes, en door de jankende toon licht irritant. Pluspunt was de authenticiteit en eerlijkheid van Korpershoek, die over een verschijnsel verhaalde dat ze zelf niet helemaal kon doorgronden. Kon ze maar vatten dat haar gebrek aan belangstelling voor seks geen rariteit is, maar een fenomeen dat zich als een olievlek aan het verspreiden is. En niet alleen bij vrouwen. Noem dit de tol die jongeren moeten betalen voor een modern leven vol schermen en steeds nieuwe uitdagingen. Volgens kenniscentrum Rutgers deden we het in de jaren negentig gemiddeld acht keer in de maand. Nu is dat gekelderd naar drie keer.

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.

Lees ook:
Over die orgasmekloof kun je het gewoon hebben

Vrouwen lijken meer voor zichzelf op te komen als het gaat om hun plezier in bed. Komt er ooit een eind aan de orgasmekloof – mannen komen wel klaar, vrouwen niet of zelden (of doen alsof)?

‘Ik vind vrijen, inclusief orgasmes, gewoon niet boeiend’

Ze is idolaat van haar vaste vriend, met haar lijf is niets mis en toch vindt videomaker Lize Korpershoek er geen klap aan: vrijen. In de documentaire ‘Mijn seks is stuk’ verkent ze haar seksualiteit.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden