Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Aapjes kijken doe je in Artis, niet op de Wallen

Opinie

Sylvain Ephimenco

Sylvain Ephimenco © Trouw
Column

Het nieuws bereikte me gisteren en het deed me langzaam in een lauw bad van jeugdsentiment glijden: de gemeente Amsterdam gaat het libidineuze voyeurisme van toeristen op de Wallen keihard aanpakken. 

Niet meer ‘loeren naar hoeren’. Vanaf april zal men proberen rondleidingen van toeristen op de Wallen te beteugelen. 

Lees verder na de advertentie

Op de drukste uren kwijlen er 27 groepen gegidste buitenlanders langs de raamprostituees. De situatie is geëxplodeerd. Per week doen niet minder dan 31.000 bezoekers de prostitutiewijk aan. Het kroonjuweel van deze repressieve maatregelen is een verbod op het fotograferen van sekswerkers en dat gidsen ervoor moeten zorgen dat hun groepen toeristen met hun rug naar de ramen gaan staan.

Jeugdsentiment schreef ik, omdat ik ooit, voor even weliswaar, een soort van ervaringsdeskundige ben geweest. Ik heb het niet over het feit dat ik als student enkele maanden een kamer in een bordeel aan de Rotterdamse Mathenesserweg had gehuurd. Pas na weken kwam ik erachter dat Melissa en Julia geen doorsnee-medebewoonsters waren. 

Nee, het gaat om mijn kortstondige carrière als gids voor Holland ­International, eind jaren zeventig. Mijn groep bestond uit Franse doven (ik kon me toen nog redelijk in gebarentaal uitdrukken) en ik werd als gids door een VVD-student uit Leiden, met een blonde kuif en een dikke sigaar in de mondhoek, gecoacht. We slenterden een week lang onder andere langs de molens van de Zaanse Schans, de kerken van Delft en, het meest gewaardeerd, de Wallen. Zo belandde ik op een avond, door mijn lengte opvallend zichtbaar, aan de kop van een stoet van een veertigtal fransozen in de nauwe straten van het Red Light District. Het werd een van de meest enerverende, zo niet beschamende ervaringen van mijn nog prille leven.

Zo belandde ik op een avond met een veertigtal fransozen in het Red Light District

Mijn gekke gidshoofd

Tijdens de wandeling voelde ik me in het dartboard van Raymond van Barneveld veranderen: ik voelde talrijke boze en messcherpe blikken van begluurde raamprostituees mijn rug doorboren. Na een half uur mondde mijn ongemak uit in existentiële malaise. 

Precies op dat moment kwam een forsgebouwde sekswerkster achter haar gordijn vandaan en slechts gekleed in vermoeide lingerie ging ze in haar deuropening staan. Ze wees me vervolgens met een wraakzuchtige vinger aan en brulde in plat Amsterdams: “Mot je kijken die k...gids met die vreselijke maffe kop van hem”. Ik kon haar alleen maar gelijk geven en probeerde mijn gekke gidshoofd zo diep mogelijk tussen mijn schouders te steken. Aapjes kijken moet je in Artis doen, niet op de Wallen.

Helaas komen toeristen vooral naar Mokum voor de prostituees achter hun ramen en voor de coffeeshops. Probeer Chinese bezoekers in Parijs maar eens te verbieden naar de Eiffeltoren te kijken! Die maatregel van de gemeente, alleen nog maar met de rug naar de ramen staan, is in de praktijk onmogelijk, omdat je je dan niet meer normaal kan voortbewegen. Of je moet als gemeente al die toeristen eerst een gratis cursus lopen als een krab geven – met zijwaartse golf­swing.

Lees hier meer columns van Sylvain Ephimenco

Deel dit artikel

Zo belandde ik op een avond met een veertigtal fransozen in het Red Light District