null Beeld
Beeld

ColumnJamal Ouariachi

Aan klimaatbeleid hangt dat eeuwige, demotiverende imago van ondergang en verdoemenis

Hoewel ik bij de laatste Tweede Kamerverkiezingen op een partij heb gestemd die de ­urgentie van klimaatbeleid onderkent, is het een thema waar ik doorgaans nogal lauw van word. Klimaatbeleid is als een lange lijst huishoudelijk klusjes die je nog moet doen, terwijl je ­eigenlijk lekker op de bank wil liggen netflixen.

Soms krijg ik de geest en besluit ik me toch maar eens wat grondiger in het onderwerp te verdiepen. Dan stuit je op moedeloze boektitels als: De onbewoonbare aarde, No ­Time, Hoe gaan we dit uitleggen, Het water komt, Teveel, Het hebzuchtgas of Het verlies van de aarde.

Strijders tegen klimaatverandering zijn, kortom, niet bepaald lachebekjes. Klimaatbeleid is ook nauwelijks intrinsiek gemotiveerd, lijkt het wel. Telkens wordt er verwezen naar het Verdrag van Parijs of de Green Deal van de EU. Het moet. Van anderen. En niemand wil dingen die moeten, maar ja, ze moeten nu eenmaal.

Donderwolken zie je ook bij de klimaat­sceptici. Die reppen van ‘klimaatschuldgevoel’ dat de Nederlander wordt aangepraat, van ‘groene terreur’, van windturbines en zonneparken die ons mooie Nederlandse landschap ‘vernietigen’.

Is er een nuchterder manier om met deze ­depressie-opwekkende problematiek om te gaan? De door de Tweede Kamer aangestelde adviescommissie-Burgerbetrokkenheid bij klimaatbeleid stelt in haar onlangs verschenen rapport dat het goed zou zijn als een representatieve groep burgers meepraat over het klimaatbeleid. Dat wil ik wel geloven, al vrees ik ergens ook dat zo’n panel al snel ontaardt in een soort hysterische klachtenlijn (‘Geen zonnepark in mijn achtertuin!’).

Vrolijke boel, wederom...

Net wat nuchterder lijkt me het Klimaat­crisis Beleid Team (KBT), opgericht door een groep wetenschappers, bedoeld om het beleid minder te laten beïnvloeden door lobbygroepen en méér door wetenschappelijke kennis. Gezond idee. Wel een beetje tragisch dat deze club in een kop in NRC Handelsblad het predicaat ‘Outbreak Management Team voor het klimaat’ kreeg opgeplakt. Geen fijne associatie na een jaar van zwalkend coronabeleid. Ook jammer: het ‘CO2-budgetsysteem’ dat het KBT adviseert in te voeren, zou volgens initiatiefnemer Frans Rooijers moeten werken ‘als een zwaard van Damocles’. Vrolijke boel, wederom…

Wonderlijk, toch. We leven in een wereld die is vergeven van marketing- en communicatie-experts en toch kleeft aan klimaatbeleid dat eeuwige, demotiverende imago van ondergang en verdoemenis. Ooit stonden in de Zaanse Schans zeshonderd molens in de lucht te roeren. Wat we nu authentiek en pittoresk vinden, werd destijds misschien als een landschapsverpestende noviteit ervaren. Tegenwoordig komen busladingen toeristen dit typisch Hollandse tafereeltje bewonderen. Waarom zou een hedendaags windmolenpark niet tot het ‘authentieke’ landschap kunnen gaan behoren?

Een beetje lucht, een vrolijk perspectief vanuit de toekomst op het nu – dat zou het klimaatbeleid helemaal geen kwaad doen.

Jamal Ouariachi is schrijver. Behalve­­ romans en verhalen schrijft hij onder meer recensies en columns. Lees hier eerdere columns van Ouariachi terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden