Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Aan Bloks sombere woorden hebben we niets, aan leiders die mensen bij elkaar brengen wel

Opinie

Yasemin Cegerek

Bezoekers vermaken zich op het Kwaku Zomerfestival in Amsterdam-Zuidoost. © ANP
Opinie

We hebben geen behoefte aan Stef Bloks sombere geklets over de multiculturele samenleving die nooit zou werken, vindt PvdA-wethouder Yasemin Cegerek. We hebben juist leiders nodig die werelden bij elkaar brengen. 

Een paar weken geleden was ik bij een inburgeringsceremonie van een Syrisch gezin. Vader, moeder, drie kinderen. We waren op de kamer van de burgemeester, in Heerde, de gemeente waar ik wethouder ben. Die burgemeester is Fred de Graaf, gepokt en gemazeld in het openbaar bestuur van Nederland. En VVD'er. Hij vroeg de vijf Syriërs een voor een hoe het met ze gaat. En een voor een antwoordden ze dat het goed gaat, dat ze dankbaar zijn dat Nederland hen nieuwe kansen biedt en dat ze vol optimisme uitzien naar de toekomst in Nederland. Ze deden dat alle vijf in het Nederlands, geen gemakkelijke taal. En toch de taal die ze zich in korte tijd eigen hebben gemaakt.

Lees verder na de advertentie
Ik kreeg een beetje medelijden met Stef Blok. Nooit had hij dat echte Nederland leren kennen.

Vermoeiende discussies

Aan dat tafereel moest ik denken toen ik het nieuws las over minister Blok, met zijn gekke uitlatingen over de multiculturele samenleving die nooit zou kunnen werken. Met zijn sombere geklets over verschillende volkeren die nooit vreedzaam zouden kunnen leven. En ik dacht: we hebben twee Nederlanden. Het Nederland van minister Blok, van het eeuwigdurende Haagse gebabbel over wij en zij, het gepolariseer op Twitter en de vermoeiende discussies over identiteit. En het Nederland van Fred de Graaf. Van een burgemeester die de handen uit de mouwen steekt en probeert er te zijn voor alle inwoners, of ze nou in Wapenveld of in Aleppo zijn geboren. Het Nederland van Heerde en van al die andere plaatsen in Nederland waar mensen er met zijn allen het beste van proberen te maken.

Dat gaat niet allemaal vanzelf en het gaat ook niet allemaal goed. Maar het gaat wel degelijk vreedzaam. Ik dacht ook aan Culemborg, waar duizenden mensen de straat op gingen om een Oekraïens gezin dat uitgezet ging worden, te behouden voor hun gemeente.

Ik kreeg een beetje medelijden met Stef Blok. Hij zat daar al die jaren in de Haagse kantoortorens en nooit had hij dat echte Nederland leren kennen.

Doodlopende weg

Ondanks zijn excuses blijft zijn uitspraak een open wond. Met trots zijn op je land is niets mis. Maar met een gevoel van superioriteit wel. Als je denkt dat jij, om welke reden ook, meer bent dan een ander, ben je op een doodlopende weg beland. Dergelijke discussies zien we veel te veel in Den Haag, en we hebben er niets aan.

Waar hebben we wel wat aan? Aan politici die proberen om mensen erbij te houden, aan het werk te krijgen en voor vooruitgang willen zorgen. Dat is hard nodig ook, want we hebben iedereen nodig. We kunnen volop personeel gebruiken, in de zorg, in de tuinbouw en in de techniek. We hebben geen behoefte aan de papieren werkelijkheden van Stef Blok, aan een terugkeer naar goedkoop nationalisme dat langzaam insluipt in het alledaagse.

Juist dat alledaagse zou kunnen zorgen voor een rechtvaardiger wereld. Het hele jaar door horen we voortdurend kritiek op vreemdelingen die hier komen wonen en ons werk afpakken. Op het moment dat ze goedkoop onze bruggen bouwen, in onze huizen klussen en hun culinaire lekkernijen met ons delen, dan accepteren we ze wel en zijn ze meer dan welkom.

Saamhorigheid

Nederland is altijd al een migratieland geweest en in het alledaagse kunnen we best vreedzaam met elkaar samenleven. Wel hebben we behoefte aan goede opleidingen, goede integratietrajecten, goede taallessen. Aan saamhorigheid, nuchterheid, aan samen de schouders eronder. Met vallen en opstaan, maar samen. Zoals Fred de Graaf in zijn naturalisatietoespraken zo goed doet.

Er is behoefte aan leiders die werelden bij elkaar brengen, niet aan een minister die niets anders lijkt te kunnen dan werelden uiteen te drijven.

Lees ook:

Blok is het type Nederlander dat ik heb geleerd te negeren

Na de recente uitspraken van minister Blok lijkt het alsof iedereen wil laten zien – in beelden en voorbeelden – hoe multicultureel we zijn, schrijft columniste Mira Feticu. "Maar Blok is Nederland niet." 

De uitglijder van Blok laat zien hoe het integratiedebat is opgeschoven

Veertien jaar geleden noemde de huidige minister Blok als voorzitter van een Kamercommissie de integratie nog grotendeels geslaagd. Hoe kon hij zó van gedachten veranderen?

Deel dit artikel

Ik kreeg een beetje medelijden met Stef Blok. Nooit had hij dat echte Nederland leren kennen.