Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

“Twee dadertjes”, merkte een schrijver op toen ik hem zei dat ik twee jongens heb

Opinie

Marjolijn van Heemstra

Marjolijn van Heemstra © Maartje Geels
Column

In de discussie rond #metoo kwam ik bijdragen tegen van bezorgde ouders die zich afvroegen wat ze hun dochters moeten leren over al dat misbruik op de loer. 

Over zoons las ik weinig. “Twee dadertjes”, merkte een schrijver op toen ik hem zei dat ik twee jongens heb. Zelf had hij ‘twee slachtoffertjes’. Ik vroeg me af wat erger is: de gedachte dat je kind ooit slachtoffer wordt of de gedachte van een mogelijke dader? Misschien, dacht ik toen, blijven de jongens in deze discussie buiten schot omdat we ons het daderschap van onze kinderen überhaupt niet kunnen voorstellen.

Lees verder na de advertentie
Ook mijn jongens weten al veel over machts­ver­hou­din­gen

Van hashtags over intimidatie krijgen mijn jongens nog niets mee, wel weten ze veel van machtsverhoudingen. Zelfs op die kleine, vriendelijke crèche van hen is er sprake van een pikorde. De paar seconden waarin de leidsters niet opletten draait alles om kracht en gewicht. Hoe makkelijk duw je? Hoe makkelijk word je omgeduwd? Mijn oudste, dun en licht, beweegt behoedzamer door het leven dan de jongste, die compact en stevig is.

Macht en misbruik 

Wat moet ik mijn zoons straks leren over macht en misbruik? Over de mechanismes die maken dat we onze eigen macht vaak niet als zodanig herkennen? Mannen die naar aanleiding van #metoo beginnen over glijdende schalen of andere culturen waarin het heus veel erger is en waarom we ons daar niet druk om maken, alles om niet te hoeven zien of zeggen dat ze deel zijn van de groep die wordt aangesproken - oh wat is het makkelijk bij anderen de mechanismes te doorzien.

Maar de honderd manieren waarop ik - wit, hoogopgeleid, fijn opgevoed - mijn macht uitoefen en onbewust naar beneden pik, zie ik zo vaak over het hoofd.

We identificeren ons liever met de mensen die zich verzetten tegen onrecht dan met de mensen die een pas op de plaats moeten maken. Ruimte opeisen is makkelijker dan ruimte geven. Wat moet ik ze leren?

Vallende dominostenen 

Geweld in een samenleving, vertelde een vredesactivist mij ooit, werkt als een rij vallende dominostenen; de ene tikt de volgende om die de volgende omtikt, enzovoort. Dat mechanisme stopt pas als er ergens in de rij een gat zit, een afwezige steen. Met dader- of slachtofferschap heeft het niets te maken, wel met ruimte geven.

Ik ben steeds maar bezig mijn kinderen te leren iets en vooral iemand te zijn. Hun plaats te vinden, hun potentieel te benutten. En nu vraag ik me af hoe ik ze ergens de komende achttien jaar ook het omgekeerde leer.

Marjolijn van Heemstra is theatermaker en schrijver. Haar Trouw-columns zijn gebundeld in ‘Het groeit! Het leeft!’ Reacties naar info@marjolijnvanheemstra.nl

De andere columns van Marjolijn vindt u hier 

En lees ook alle andere columns, commentaren en analyses over #MeToo in ons dossier.



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie
Ook mijn jongens weten al veel over machts­ver­hou­din­gen