Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

'Ik durf mijn kind niet aan idealen bloot te stellen'

Opinie

Marjolein van Heemstra

Marjolijn van Heemstra. © Maartje Geels
Column

Hoe kan het toch zo moeilijk zijn? Dat is het enige wat bij me opkomt als de schooldirectrice ons vraagt of we nog iets willen weten. Andere ouders steken hun hand op, beginnen over het aantal uren culturele vorming en het huiswerkbeleid.

Er wordt aandachtig geluisterd, er worden notities gemaakt, wij zijn ijverige ouders, deze keuze is voor ons een serieuze zaak. We knikken instemmend als we horen over Chinese les en de ruimte die onze kinderen hier zullen krijgen om eigen fascinaties te volgen. Het voelt veilig en vertrouwd en ook een beetje triest.

Lees verder na de advertentie
Er zijn hier maar twee dingen bo­ven­ge­mid­deld: het aantal sigaretten dat per dag gerookt wordt en de culturele diversiteit

Deze school staat midden in Amsterdam-Oud-Noord, een buurt die ondergemiddeld scoort op zo ongeveer alles, van zelfredzaamheid en gezondheid van de bewoners tot hun inkomen en opleidingsniveau. Er zijn hier maar twee dingen bovengemiddeld: het aantal sigaretten dat per dag gerookt wordt en de culturele diversiteit.

Zo divers als de buurt is, zo homogeen is de groep op deze informatiebijeenkomst. Twee moeders dragen zelfs exact dezelfde jas als ik, veganistisch, met een capuchon van gerecycled plastic (en dat is zachter dan je denkt).

Afspiegeling 

De crèche van mijn zoons is een perfecte afspiegeling van de stad waarin ze opgroeien, maar nu lijkt het erop dat het daarbij blijft. In ons postcodegebied zijn de basisscholen gesegregeerd op kleur en sociale klasse en wat dat werkelijk betekent, dringt hier tot me door. Al mijn idealen ten spijt zie ik het niet zitten mijn zoon naar een school te sturen waar hij kleuter buiten de groep valt. De kloof dringt zijn leven binnen.

Alles wat ik zeg na te streven, wordt hier teniet gedaan

Ik weet ook wel dat ‘mengen’ niet per definitie ‘ontmoeten’ betekent en dat een geforceerde mix geen recept is voor wereldvrede. Maar wat me dwarszit, is de vanzelfsprekendheid waarmee ik bij deze school uitkwam, de kracht van de onderstroom die mij naar deze bijeenkomst voerde en niet naar een andere. De honderden onuitgesproken signalen die deze groep ouders bij elkaar bracht; de vormgeving van de website van de school, de inrichting van het gebouw, het lesmateriaal, de bakfiets in het fietsenrek.

En de kracht die nodig is om daar tegenin te gaan.

De diversiteit waar ik in mijn werk voor wil staan, het idealisme dat ik formuleer in mijn subsidieaanvragen, alles wat ik zeg na te streven, wordt hier teniet gedaan.

Omdat het niet mezelf, maar mijn kind betreft. Het kostbaarste wat ik heb, durf ik niet aan idealen bloot te stellen, als het erop aankomt kies ik voor veilig.

Marjolijn van Heemstra is theatermaker en schrijver. Reacties naar info@marjolijnvanheemstra.nl

Deel dit artikel

Er zijn hier maar twee dingen bo­ven­ge­mid­deld: het aantal sigaretten dat per dag gerookt wordt en de culturele diversiteit

Alles wat ik zeg na te streven, wordt hier teniet gedaan