Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

'Het kabinet moet werkgevers helpen meer arbeidsbeperkten aan te nemen'

Opinie

Susanne Boers

Mensen met een arbeidsbeperking aan het werk in de milieustraat van HVC in Dordrecht. © Hollandse Hoogte / Ronald van den Heerik

Het kabinet moet werkgevers helpen meer mensen met een arbeids-beperking aan te nemen, betoogt Susanne Boers van de nationale denktank op de opiniepagina van Trouw. 

Niet iedereen gaat er in dit nieuwe regeerakkoord op vooruit. Arbeidsongeschikten en mensen met een arbeidsbeperking zijn even vergeten, meldde Trouw onlangs. Zo schaft het kabinet de loonkostensubsidie af: mensen met een arbeidsbeperking zijn straks weer aangewezen op loondispensatie, waarmee velen er volgens deskundigen flink op achteruitgaan.

Lees verder na de advertentie

Maar loonkostensubsidie of loondispensatie, het is lood om oud ijzer. In het regeerakkoord (en krantenartikel) blijft de echte problematiek van het (gebrek aan) perspectief op werk buiten beeld. Mensen met een arbeidsbeperking participeren twee keer minder op de arbeidsmarkt dan mensen zonder een beperking, een verschil dat in andere Europese landen veel kleiner is.

Ondanks alle mooie woorden over een inclusieve arbeidsmarkt, is die ver weg. Dat blijkt ook weer uit de schokkende cijfers in het deze week verschenen SCP-rapport: slechts 1 op de 10 werkgevers overweegt om iemand met een arbeidsbeperking in dienst te nemen. Hoe verhoudt zich dat tot de afspraak van het vorige kabinet met het bedrijfsleven en overheden dat er 125.000 banen komen voor mensen met een arbeidsbeperking?

En dit aantal mag dan worden gezien als een ambitieus doel, in wezen is het maar een mager begin. Slechts 1 op de 3 van de 1,7 miljoen arbeidsbeperkten heeft namelijk (passend) werk. Dat betekent dat er ruim een miljoen min of meer aan de kant staan.

Hulp aan werkgevers

Waarom helpt het kabinet de werkgevers niet om hun maatschappelijke verantwoordelijkheid uit te voeren? Het regeerakkoord rept met geen woord over de rol van werkgevers. Zij zijn toch degenen die direct perspectief op werk kunnen bieden. Onderzoeken lieten al zien dat de helft van hen denkt dat de functies in hun bedrijven of organisaties zich niet lenen voor mensen met een arbeidsbeperking. Andere werkgevers, eveneens een groot aantal, geven aan grote praktische en financiële belemmeringen te ervaren.

In dat regeerakkoord had ook iets kunnen staan over het verminderen van de belemmeringen om arbeidsbeperkten in dienst te nemen. Het is immers de taak van de overheid werkgevers te faciliteren, aangezien uiteindelijk de hele samenleving profiteert van een inclusieve arbeidsmarkt.

De politieke discussie lijkt zich nu te focussen op relatieve details van zeer complexe regel- en wetgeving rond loonsubsidie en dispensatie. Daarbij wordt paniek gezaaid onder mensen met een arbeidsbeperking. Bij hen ontstaat grote onduidelijkheid over hun arbeidsmarktpositie. En bij werkgevers versterkt dit het beeld dat het aannemen van iemand met een arbeidsbeperking gepaard gaat met enorme financiële en administratieve rompslomp. Mooie woorden over de 'inclusieve samenleving', waar iedereen, beperkt of niet, een (werk)plek kan krijgen, zijn niet genoeg. Zeker niet voor deze kwetsbare groep waar Nederland bewijst goed te zijn in het laten opstapelen van achterstanden. Pas als er een grote afstand tot de arbeidsmarkt is, wordt ingegrepen, te laat en weinig effectief.

Ook dit regeerakkoord laat zien dat we slechts bezig zijn met onderhoud aan een ronkende benzinemotor die de arbeidsmarkt draaiende houdt, zonder te investeren in inclusiviteit en duurzaamheid. Er wordt bijvoorbeeld nu al gesignaleerd dat er voor het mbo aanpassingen nodig zijn om perspectief op werk te houden, vanwege technologische veranderingen zoals robotisering en de vraag naar andere vaardigheden van werkenden.

Een andere aanpak, gericht op preventie, die de arbeidsparticipatie van mensen met een beperking en het aanbod van passend werk vergroot, is dan ook meer dan ooit nodig.

Laten we niet verzanden in discussies over loonkostensubsidie en loonkostendispensatie, maar daadwerkelijk stimulerend beleid maken om werkgevers mensen met een arbeidsbeperking te laten aannemen en te zorgen dat iedereen perspectief op werk blijft houden. Zo werken we écht aan een inclusieve arbeidsmarkt.

Lees ook: Nieuw kabinet maakt werken onder minimumloon mogelijk

Deel dit artikel