Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

'Het Beest' Sharon van Rouwendaal blijkt ook maar een mens

Opinie

Marijn de Vries

Marijn de Vries © Maartje Geels
Column

Er was eens een Beest. Het was niet zomaar een beest. Het was een waterbeest. Ze woonde in Loch Lomond, het grootste en misschien ook wel diepste meer van Schotland. Het meer was koud, maar dat deerde niet. Het Beest bezat het water. Het was van haar. Anderen gunde ze hooguit druppels.

Wonderlijk genoeg was niet zij, maar een monster even verderop wereldberoemd. Een monster waarvan mensen niet eens wisten of het echt bestond. Goed, er werd al eeuwen over het Monster van Loch Ness gesproken. Er waren duizenden getuigenissen van mensen die hem ooit zagen. Ver weg in het meer. Dichtbij, aan de kant. Er waren zelfs onduidelijke foto's van het Monster.

Lees verder na de advertentie

Van haar waren honderden foto's. Wat? Duizenden. Tienduizenden, misschien wel. Haarscherpe foto's. Zij bestond echt. Waarom dan Het Monster en niet zij wereldberoemd was, wist niemand. Wat Het Beest wel wist: daar moest maar eens verandering in komen.

Ze trainde niet een beetje. Ze trainde meer dan veel. Jaren en jaren. Harder dan elk ander. Honderdzestig kilometer per week ragde het Beest door het water. Beuken, sjorren. Duwen, trekken. Alles om maar moe te worden. Alles om maar aan kracht en onverslijtbaarheid te winnen.

Alle medailles in andere wateren waren voorspeld. Goed, het olympisch goud in Rio was een feest op zich. Maar Het Beest wilde langer. Verder. Meer. Het beestachtigst zijn over dagen, liefst weken als dat kon. Dat laatste kon niet. Maar afgelopen week kwam haar dagendroom uit.

Van Rouwendaal won één keer zilver. Als herinnering dat het leven niet perfect is. En dat ambitie altijd blijven mag

Woensdag won ze lachend de 5 kilometer. Donderdag stak ze met gemak de 10 kilometer in haar zak. De 5 kilometer estafette won ze als tussendoortje. Het Beest was nu pas echt op stoom. Klaar voor het klapstuk: de 25. Bijna vijfenhalf uur zwemmen, rondjes door het koude Loch Lomond.

Het Beest dook in het water. Zwom. En zwom. Gefocust op de boeien. Daar moest ze omheen. Een prima richtpunt, mooie bochten. Een beetje versnellen, hopend op een hoopje zwemmers in haar zog, of, zoals men dat noemt: concurrenten die geen kant op kunnen met hun sardientjesslag.

Menselijk

Maar Het Beest bleek ook maar mens. Ze werd vermoeid. Geen kunst, na tientallen kilometers racen in één week. Haar blik werd wazig. Was dat een boei, wat ze daar zag? Een boot? Een dier? Het danste voor haar ogen. Het Beest zwom door. Zwom mis, miste een boei. Zwom terug. Zwom door. Had een minuut verloren. Zwom harder. Haar brute trainingen flitsten door haar hoofd. Vier keer goud liet ze niet zomaar lopen. Die minuut, die moest ze pakken. Dat kon ze. Wist ze. Ze was niet voor niets een beest.

Haar hekgolf was nog nooit zo hoog: het Beest van Loch Lomond zwom de minuut die ze verloor tot op de seconde goed. In de voeten van Arianna Bridi, de Italiaanse, haar enige overgebleven concurrent. Naast Bridi. Er voorbij. Er voorbij? Kramp in de kuit. Pijn in de longen. Duizelend en tollend zwom ze op de finish af. Haar arm strekken. Hoe moest dat ook al weer?

Had ze niet die boei gemist, had ze met gemak gewonnen. Met een minuut. Met overtuiging. Nu tikte ze kapot onhandig aan. Na vijf uur, negentien minuten en vierendertig seconden zwemmen verloor ze op een tiende van een seconde.

Maar ze blijft een beest. Sharon van Rouwendaal. Met drie keer goud. En één keer zilver. Als herinnering dat het leven niet perfect is. En dat ambitie altijd blijven mag.

Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. U vindt haar columns in dit dossier.

Lees ook:

Een topdag voor Van Rouwendaal: goud én zoenen van coach Lucas

Philippe Lucas staat niet bekend als een aimabel mens. De Franse zwemcoach onderwerpt zijn pupillen aan een Spartaans trainingsregime. Niet iedereen is daartegen bestand, maar Sharon van Rouwendaal is dat wél

Nederlandse equipe kan met 43 medailles spreken van 'super EK', met name dankzij de vrouwen

De Nederlandse sporters hebben zich goed gemanifesteerd op de eerste editie van de samengevoegde zeven Europese kampioenschappen, afgewerkt in Glasgow en Berlijn.

Deel dit artikel

Van Rouwendaal won één keer zilver. Als herinnering dat het leven niet perfect is. En dat ambitie altijd blijven mag