null Beeld

ColumnSofie van de Waart

Niets grijpt de aandacht van de leerling zó als een goed verhaal

Sofie Van De Waart - Govaert

Jaren geleden, in een groep acht waar ik lesgaf, kwam een oudere dame rond Bevrijdingsdag haar levensverhaal vertellen. Ze vertelde over een Joodse vrouw die met haar gezin, onder wie een pasgeboren baby, op transport gesteld werd richting Westerbork. Bij het station van Utrecht stapten er jonge mensen van het studentenverzet in de trein. “Geef je baby, snel, we gaan meteen de trein weer uit.”

Deze jonge moeder gaf intuïtief haar baby mee en het kindje werd ondergebracht in een katholiek gezin in het noorden van het land. Deze baby zou als enige van de hele familie de Tweede Wereldoorlog overleven. De baby was de oudere vrouw die die middag, ruim zeventig jaar later, bij ons in de klas op bezoek was. Ze vertelde ons hoe ingewikkeld haar leven verlopen was, waarbij dankbaarheid en verdriet altijd in elkaar over hadden gelopen.

Het was een belangrijk en indrukwekkend verhaal dat verteld moet blijven. Maar er komen ook elke dag belangrijke verhalen bij in onze wereld. Vorige week was ik bij een middelbare school in Breda, waar inspirerende mensen een hele dag een ‘school take-over’ hielden om de leerlingen aan de vooravond van hun maatschappelijke stage te motiveren.

In een volle gymzaal met pubers hoorde ik het verhaal van Anwar Manlasadoon, een Syrische bootvluchteling. Hij vertelde over zijn jaren als student in oorlogsgebied, waar hij toch zijn rechtenstudie wist af te ronden. Over de lange vlucht naar Nederland en over de angst die hij had gevoeld om zonder te kunnen zwemmen in een propvolle, gammele rubberboot te zitten.

Hij sprak over zijn moeilijke tijd als Syrische, pas afgestudeerde advocaat in een land waar hij de taal niet sprak. Hoe hij Nederlands leerde in de bibliotheek, op de grond zittend tussen de kleuters met dikke kartonnen boekjes. Over zijn jaren als vakkenvuller bij de Aldi en hoe dankbaar hij was voor die baan waarmee hij de taal leerde, maar dat hij erachter kwam dat zijn Nederlands nooit goed genoeg zou zijn om weer advocaat te kunnen worden.

Hij vertelde dat hij toen het roer omgooide en een technische studie ging doen, waarna hij na eindeloze sollicitaties eindelijk een baan vond. En tot slot vertelde hij hoe hij zijn moeder belde met het goede nieuws van die baan, en hoe zij in huilen uitbarstte omdat het hem gelukt was een toekomst te creëren in een nieuw land.

Je kon een speld horen vallen toen Anwar klaar was met vertellen. Het delen van zijn verhaal en van zijn worsteling maakte veel indruk op deze leerlingen, net als het verhaal van de Joodse mevrouw dat destijds deed. En ik vroeg me af; zou het ministerie niet ‘verhalen vertellen’ op moeten nemen in het programma Basisvaardigheden?

Sofie van de Waart was juf op verschillende basisscholen. Daarna werd ze leerlingbegeleider, onderwijsadviseur en hoogbegaafdenspecialist. Lees al haar columns hier terug.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden