ColumnSofie van de Waart - Govaert

Mijmeringen vanuit het hemelbed

Na zes maanden coronacolumn ben ik, voorafgaand aan mijn eerste onderwijscolumn, op schrijfcursus gegaan. Maar dat blijkt een flinke beproeving. Les krijgen in plaats van les geven is saai. De jaren op het gymnasium waar ik zat te klieren tot ik er vanaf gegooid werd worden weer levende herinneringen nu ik zelf een week het vreselijke lot van een leerling moet ondergaan. Met een onrustig lichaam langzaam sterven van het stilzitten; ADHD en het gymnasium was geen gelukkige combinatie.

Gelukkig geven we tegenwoordig anders les. We wéten inmiddels dat leerlingen slechts enkele minuten geboeid naar klassikale instructie kunnen luisteren. Daarna verwerken we die instructie op een interactieve manier. Bijvoorbeeld door de leerlingen even te laten lopen met een opdracht of in circuitvorm te werken. Ook proberen we rekening te houden met verschillende leerstijlen. Zoals Annie M.G. Schmidt, haar tijd ver vooruit, al zei: je hebt leeskinderen en leefkinderen. Val die leefkinderen vooral niet teveel lastig met boeken.

Bij de schrijfcursus hanteren ze echter een totaal ander concept. We zitten met tien cursisten drie slome uren per dag in een langgerekt, beigekleurig lokaal elkaars werk te bespreken, onderbouwd door her en der een brokje niet onnuttige theorie van de docenten. Maar het gaat dus 90 procent van de tijd over iemand ánders geschreven werk. Daar leer je wat van, dat begrijp ik. Maar ik noem het geen effectieve lestijd. Eerder een langzame lijdensweg, zoals je vroeger zat te wachten in het kringgesprek tot de juffrouw jouw uitgestoken vinger eindelijk opmerkte. Het klassikale kringgesprek is trouwens inmiddels met een reden afgeschaft.

Ook werd de eerste onderwijscolumn die ik hier onder begeleiding geschreven had finaal door mijn moeder afgebrand. In paniek belt ze me op om me te behoeden voor de grootste fout in mijn kortstondige schrijverscarrière: mijn lezers definitief van mij te verwijderen door een column in te dienen die werkelijk zó schunnig en grof is dat níemand vanTrouw kan waarderen dat ik mijn ware schrijversziel heb ontdekt. Daarbij merkt de aanwezige psychologe in de groep fijntjes op dat ik blijkbaar nog steeds liever naar mijn moeder luister dan naar mijn innerlijke schrijversstem en de existentiële, door de cursusleidster reeds voorspelde, schrijfcrisis is compleet.

Ik troost me door schrijvend in het hotelbed mezelf Astrid Lindgren te wanen die ‘s ochtends vroeg, liggend in bed, heel bohémien, haar boeken schreef. En ik heb de tijd om na te denken over de onderwerpen waar ik de komende periode over ga schrijven. Alles waar ik van geniet, me over verbaas of aan erger in het onderwijs is een mogelijkheid. Zoals de exotische ervaringen met veeleisende ouders van leerlingen op de elitaire scholen waar ik heb gewerkt. De onmisbaarheid van een aardige, kinderfietsjes reparerende conciërge op een basisschool. Of, altijd goed, de erbarmelijke salarissen! De schrijfcursus duurt nog een dag. Ondanks de lijdensweg steek ik, net als op het gymnasium, her en der per ongeluk wat op. En het eten is verrukkelijk, dus ik klier niet en ik zorg ervoor dat ik niet van de cursus weggestuurd word.

De nieuwe onderwijscolumnist Sofie van de Waart- Govaert was acht jaar juf op verschillende basisscholen. Daarna is ze leerlingen individueel gaan begeleiden, onderwijsadviseur geworden en hoogbegaafdenspecialist. Ze woont en werkt inmiddels in Brabant. Ze hield voor Trouw de afgelopen maanden een dagboek bij over haar gezinsleven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden