Beeld Trouw

ColumnNaomi Smits

Ik ga nergens heen, verzeker ik de klas. Maar u ga ik wel verlaten, lezers

Wat is je lievelingsdier, juf?’, ‘En je lievelingskleur?’, ‘Wat eet je graag?’ en ‘Welk boek is favoriet?’ Het schooljaar is weer begonnen en de leerlingen in mijn nieuwe groep 8 willen alles van me weten. Ze vuren de ene na de andere vraag op me af en op bijna alles geef ik een antwoord.

Flamingo, roze met glitters, sushi en Indisch en dat is een te moeilijke vraag, want ik vind zo veel boeken geweldig; aldus de antwoorden op de eerder gestelde vragen. Moon en

Suze vinden sushi ook lekker, Reza heeft net als ik meerdere lievelingsboeken en een flamingo vindt Mara ook gaaf. Zo’n kennismaking met elkaar schept meteen een band. En het is een goede manier om het nieuwe jaar te starten. Dan steekt Danna haar vinger op. Een beetje bedeesd vraagt ze: “Bent u van plan weg te gaan, juf?” “Wat bedoel je precies?” Ik kijk haar niet-begrijpend aan. “Nou”, vervolgt ze, “onze vorige juffen gingen ook tijdens het schooljaar weg en toen kregen we gelukkig nog een meester die er de hele tijd was.” De klas knikt instemmend. “Jullie juf ging toch met zwangerschapsverlof?” “Ja”, zegt Zef, “maar we hadden ook nog een juf die er na twee maanden mee kapte.” Danna neemt het gesprek weer over: “Die juf had een andere baan. En jij bent halverwege het schooljaar ook toch naar deze school gekomen?” Ik moet even slikken, dat is waar. Maar dat het de kinderen blijkbaar nog diep zit dat ze van hun vorige leerkrachten afscheid hebben moeten nemen, raakt me. “Ik ben van plan nergens heen te gaan”, verzeker ik mijn groep. Dat stelt ze gerust.

Potverdikke, wat heb ik toch een mooi vak

Tijdens het maken van de taal­opdrachten loop ik rond door het ­lokaal. Mijn dagen zijn verdeeld in leerlingen leren lezen én leerlingen klaarstomen voor een nieuwe stap in hun leven. Het is een grote eer om een bijdrage aan hun ontwikkeling te mogen leveren. Want potverdikke, wat heb ik toch een mooi vak. Ik denk aan een quote van Aristoteles waar mijn lesgeven op is geënt: ‘Verwondering is het begin van alle wijsheid’. Bij Danna’s tafeltje stop ik en zachtjes fluister ik haar toe: “Voorlopig ga ik echt nergens naartoe”. Ik zou niet durven. Er liggen dit jaar ­namelijk nog veertig weken vol ­verwondering op me te wachten.

Dit is mijn laatste column voor Trouw. De redactie vindt het tijd voor een fris onderwijsgeluid. Dat vind ik natuurlijk ontzettend jammer, maar ik begrijp het heel erg goed. Ik kijk terug op drie mooie ­jaren waarin ik onderwijslief en -leed met u heb mogen delen. Ik heb een podium en een kans gekregen om mijn verhaal te doen en daar ben ik zeer dankbaar voor. Vanuit de grond van mijn hart wil ik u ­bedanken voor het lezen van mijn columns en alle hartverwarmende reacties. Het ga u goed.

Naomi Smits geeft les op de Driekoningenschool in De Meern. Voor de onderwijspagina’s van Trouw schreef ze over het wel en wee van haar groep 7 en 8. Lees haar columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden