null Beeld
Beeld

ColumnSofie van de Waart - Govaert

Ik denk niet dat er nog halfdronken Sinterklazen rondwaren op Nederlandse schoolpleinen

Op de eerste school waar ik werkte, was Sinterklaas een oude snoeperd met enigszins studentikoze trekjes. Op zijn trouwe schimmel draafde hij tot aan de voordeur, waar een speciale rol weggelegd was voor de vaders, die vooraan moesten staan om uit volle borst sinterklaasliedjes te zingen.

Omdat de Sint een beetje doof was gebeurde het nogal eens dat een bijdehante vader zo’n liedje tot drie keer toe moest herhalen. Vervolgens gingen de pieten bokje springen over de ruggen van de papa’s. Dat dat niet altijd even zachtzinnig gebeurde, was natuurlijk ter heimelijk vermaak van het lerarenteam. Daarna nam Sinterklaas een neutje en schreed monter de school binnen.

Ik was de jongste aanwinst onder de juffen en werd geacht twintig ­minuten bij de goedheiligman op schoot te blijven zitten voor het aangezicht van een speellokaal vol zingende kleuters.

Pepernotenbombardement 

De (toen nog) zwarte pieten kwamen met een ernstig gezicht het lokaal binnen: de directeur had gevraagd dit jaar de kinderen pepernoten in de hand te geven en niet te strooien in verband met langdurige problemen met verkruimelde pepernoten, die zo moeilijk weg te krijgen waren. Na deze mededeling werd, onder groot gejuich van de kleuters, het grootste pepernotenbombardement aangericht dat ik ooit gezien heb.

Tegen de lunchpauze werden wij, juffen en meesters, in de leraren­kamer verwacht, waar we een banketletter en een borreltje kregen in gezelschap van de Sint.

De tijden zijn veranderd. Ik denk niet dat er nog veel halfdronken ­Sinterklazen rondwaren op de Nederlandse schoolpleinen. Zwarte Piet is zo goed als uitgestorven en in dit coronajaar is er zelfs een sinterklaasprotocol opgesteld door de gemeente. “In lijn met de huidige coronamaatregelen adviseren wij niet te strooien met strooigoed. Alternatief kan zijn dat de piet met schone handen voorverpakte zakjes uitdeelt.”

Darwin

 Vol verwachting zal het hart van de schoolschoonmakers kloppen in verband met deze verbeterde werkomstandigheden. Zingen kan wel gewoon, want, zo lees ik: “Leerlingen in het primair onderwijs mogen ook bij vieringen zingen en muziek maken, ook met blaasinstrumenten. Zie het protocol basisonderwijs.”

Ik vond een tekening van mijn jongste dochter in haar schoen, waarop een piet met een grijs roetveeggezicht en lange manen coronaproof een puntzakje pepernoten gooit. Het was een adequate reactie op het ‘zwaaibezoek’ dat de grijze pieten op de dag van de intocht in ons dorp aflegden. Het enthousiasme over het schoen zetten, het slechte slapen omdat ze piet hoort lopen over het dak en de oeverloze evaluaties van de bewegende zak in het Sinterklaasjournaal zijn er dit jaar overigens niet minder om.

Darwin zei het al: wie zich het ­beste aanpast aan een veranderende omgeving, die overleeft. En dat heeft mijn dochter prima door, want zeker in deze periode is aanpassen de meest winstgevende strategie.

Onderwijscolumnist Sofie van de Waart- Govaert was acht jaar juf op verschillende basisscholen. Daarna is ze leerlingen individueel gaan begeleiden, onderwijsadviseur geworden en hoogbegaafdenspecialist. Ze woont en werkt inmiddels in Noord-Brabant. Lees haar columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden