ColumnSophie van de Waart-Govaert

Eindelijk krijgen we een smak geld, maar de jubelstemming ontbreekt

null Beeld
Beeld

Oom Dagobert betaalt Donald Duck 33 cent per uur voor zijn baan als muntenpoetser in zijn geldpakhuis. Als Donald weer eens om opslag komt vragen, drukt oom Dagobert onmiddellijk op de knop onder zijn bureau zodat ­Donald, vergezeld door de woorden “van mij krijg je geen cent, verdwijn!” via het valluik op straat komt te staan. Ik denk dat Donald bijzonder argwanend zou zijn als oom Dagobert op een dag zijn geldpakhuis open zou zetten en zou zeggen: hier is 8,5 miljard, verdeel het maar onder de inwoners van Duckstad.

Zoiets is er nu aan de hand in onderwijsland. Na jarenlange stakingen en demonstraties met nauwelijks resultaat, krijgen we nu eindelijk een smak geld tot onze beschikking, maar de jubelstemming ontbreekt. De diverse lerarenfora hebben vooral veel kritiek. Want het moet wel structureel geld worden, waarom nu opeens wél en vooral; hóe gaan we het geld verdelen? Het is bekend dat een-op-eenbegeleiding het meest effectief is in het bij­spijkeren van de lesstof, maar het geld mag vooral niet verdwijnen in de zakken van particuliere bijles­bureaus, lees ik. Maar ik vraag me meteen af: wie gaan ánders die lessen verzorgen?

Grafstemming

Voor corona was het enorme lerarentekort al voelbaar, en dat is er met alle verplichte quarantaines en het ontbreken van sneltesten op school natuurlijk bepaald niet beter op geworden. En dan is er nóg een punt waar veel mensen over vallen; het filmpje van Arie Slob waarin hij het Nationaal Programma Onderwijs aankondigde werd in zo’n grafstemming gepresenteerd, dat men vindt dat we de leerlingen niet zo de grond in moeten praten. We moeten minder over achterstanden spreken maar juist over kansen en groeien.

Prima semantische discussie, ben ik het mee eens. Maar kijk uit, want zachte heelmeesters maken ook stinkende wonden. Leerlingen van groep acht krijgen bij twijfel dit jaar het hoogste advies, een maatregel waar ik niet meteen superenthou­siast van word. Want op deze manier verschuiven we de hete kooltjes naar het volgend schooljaar, waar onze collega’s van het voortgezet onderwijs ze uit het vuur mogen halen. Daar is ook de leerling niet bij gebaat.

Citotoets als analyse-instrument

Laten we daarom dit jaar in groep acht serieus werken tot en met de zomervakantie, en de gebruikelijke ‘het maakt allemaal niet meer uit want het advies is binnen’-stemming achterwege laten.

We gebruiken de citotoetsen die dit jaar afgenomen zijn zoals ze ooit bedoeld waren, namelijk als analyse-instrument. Daarmee kunnen we heel precies in kaart brengen welke spellingscategorie of welk onderdeel bij rekenen nog aandacht nodig heeft.

En als we dat een beetje snel doen, hebben we nog ruim een derde van het schooljaar om deze leerlingen volwaardig af te leveren bij de middelbare school, desnoods door middel van een particulier bureau. Zodat niemand als muntenpoetser hoeft te eindigen in het geldpakhuis van oom Dagobert.

Onderwijscolumnist Sofie van de Waart-Govaert was acht jaar juf op verschillende basisscholen. Daarna is ze leerlingen individueel gaan begeleiden, onderwijsadviseur geworden en hoogbegaafdenspecialist. Ze woont en werkt inmiddels in Noord-Brabant. Lees haar columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden