Column

Zwijgen bij een fles champagne in de Moulin Rouge

Beeld AFP

Je vous emmène le champagne.' Ik breng u de champagne, zei de kelner. Maar wat er kwam, geen champagne. 

We vierden ons veertigjarige huwelijksjubileum met een diner in de Moulin Rouge in Parijs. Compleet met een revue met molenwiekende benen, adembenemende acrobatiek en een groot aquarium dat een meter van mijn stoel ineens uit de vloer rijst, met kronkelende slangen waar een topless danseres tussen duikt.

Water genoeg, maar champagne, ho maar. Zou het een berisping van hogerhand zijn omdat ik als predikant hier niets te zoeken heb? Mijn ogen dwalen door de stampvolle zaal met de vele rode lampjes op de tafels, nog een souvenir van het rosse verleden toen Toulouse-Lautrec hier zijn schilderijen maakte. In een wand is zowaar een nis met daarboven de woorden: 'Baptiser à la minute'. Kun je je hier laten sneldopen? Ambtshalve voel ik me best op mijn plek.

De danseres slingert onder aanzwellende muziek een sissende sjaal om haar nek. In het begin van ons huwelijk praatten mijn vrouw en ik heel wat af en waren we erg op elkaar gericht. Ik was jij en jij was ik. In de volgende fase keken we samen naar andere dingen: de kinderen, onze studie, werk, de kerk, de wereld. Tegenwoordig kijken we weer meer naar elkaar maar op een nieuwe manier, met een zekere tussenruimte.

Gevulde stilte

Ik kijk naar haar over de lege champagnekoeler die als een zilveren schrijn onze stille ruimte bevat. De stilte tussen ik en jij en jij en ik. Geen ongemakkelijke maar een gevulde stilte die we hebben moeten veroveren. We hebben er allebei hard voor gewerkt, vandaar dat ik weinig aan spirituele oefeningen doe, uitgezonderd de kerkdienst. Voor mij is het huwelijk al genoeg spirituele training bedenk ik, terwijl vlakbij een netkous om een slank been mij probeert te vangen. Ik leer samen te zijn zonder dat de ander steeds mijn eenzaamheid toe moet dekken. Een relatie waarin we niet aldoor geruststellend op elkaar hoeven te lijken.

Maar in het begin snapte ik niet waarom die stille ruimte ons uit elkaar begon te wrikken. Het verwarde me, het was pijnlijk en soms leek het alsof we niets meer met elkaar hadden. Nu ervaar ik die stilte als een 'Derde', de ruimte van God tussen ons in. Die verandert het water van onze verschillen in, jawel, champagne. Ze veroorzaken geen ruzie en verwijdering meer maar maken nieuwsgierig, meer betrokken op elkaar: Hoe is het mogelijk dat jij hierover anders denkt dan ik, het anders ziet, anders beleeft? Hoe bestaat het dat je het niet met mij eens bent?

Bruisend

'Je vous emmène le champagne.' De kelner had gelijk. De champagne is er al. Tussen ons in blinkt en knipoogt de lege koeler in de lichten van de revue. Die tussenruimte houdt ons huwelijk bruisend, stromend, levend. Op het toneel lopen twee vrolijke loodgieters op elkaar toe, dansen, rollen en buitelen dan weer weg, heen en weer, heen en weer.

Vroeger dacht ik dat mensen die lang bij elkaar zijn zwijgen omdat ze elkaar niks meer te vertellen hebben. Nu weet ik dat, als bij de bijbelse Emmaüsgangers, een Derde met hen oploopt. Christus verwarmt hun hart, breekt met hen het levensbrood, is aanwezig in zijn afwezigheid.

Is die stille tussenruimte niet het geheim van elke liefdesrelatie? Een stilte die langzaam groeit door de jaren heen - totdat ze ons eens voorgoed omvat.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden