Zwering kan ook zonder vette hap

Zwemmer Klaas-Erik Zwering, een ongepolijst talent in de schaduw van Pieter van den Hoogenband en Inge de Bruijn, kan zich in de nieuwe Philips-profploeg het flierefluiten niet meer veroorloven. Op het WK in Fukuoka, dat morgen begint, mag de 20-jarige rugslagspecialist bewijzen dat hij meer in zijn mars heeft dan hij in Sydney liet zien.

EINDHOVEN - Op zaterdagavond, als er een leuke film op tv is, wil hij zichzelf nog wel eens trakteren op een glas cola en een 'minizakje' chips. Dan mag het, vindt Klaas-Erik Zwering. ,,Als je het maar niet elke dag doet, zoals vorig jaar.'' Maar verder? ,,Ik eet nog stevig, maar niet meer al die tussendoortjes.''

Het resultaat is dat hij lichter aan dit WK begint dan aan de Spelen in Sydney. Hij ging van 87 naar 82 kilo, zijn vetpercentage daalde met 2,5.

Vermaard was hij om zijn zucht naar vette happen. De trainingen in De Tongelreep vraten energie, dus hoefde hij de consumptie niet zo nauw te nemen, meende hij. Dagelijks bezweek Zwering voor chocoladerepen en de 'overheerlijke Nederlandse specialiteit: de frikandel speciaal'. De voedingsadviezen van de diëtiste bij PSV waren niet aan hem besteed.

Misschien ging het daardoor wel niet goed in Sydney. Op zijn beste nummer, de 200 meter rugslag, slaagde Zwering er niet in de voor hem magische barrière van twee minuten te doorbreken. Daar hadden hij en trainer Jacco Verhaeren wel op gerekend.

Zwering: ,,Ik heb me daar gek laten maken. Je verwacht er veel van, een groot spektakel, waardoor ik nogal hectisch leefde. Ik kon het niet relativeren. In Sydney was ik te veel met andere dingen bezig. Ik was negentien, alles was nieuw. In de series hoorde ik al die duizenden mensen helemaal uit hun dak gaan. 'Wow', dacht ik, maar dan zwem je dus niet je ideale race. Ik liet me opjutten. Nu weet ik dat je de Spelen het beste kunt ervaren als een gewoon WK dat leuk is aangekleed.''

Vaste klant was hij in de 'gigantische vreetschuur' in het atletendorp. Een walhalla voor de grote innemer. Zeker toen Zwering was uitgezwommen, gingen alle remmen los. Van een weddenschap met zijn collega's Mark Veens en Joris Keizer (wie kan de meeste kilo's in één week aankomen?) zag hij op het laatste moment af. Eerder was zo'n eetfestijn, op een trainingskamp in Amerika, nogal uit de hand gelopen. Marcel Wouda won toen een 'pizzapuntenwedstrijd', door er negentien naar binnen te wurmen. Zwering eindigde als tweede met achttien pizzapunten.

,,In Sydney begonnen we 's ochtends met de McDonald's, 's middags at je wat oosters en 's avonds weer wat anders. Het ging maar door.'' Tweemaal trad hij op in het Holland House en zong hij 'De vlieger' van zijn favoriet André Hazes. Een avond liep hij er rond in jaren-zeventigoutfit, inclusief krullenpruik.

Terug op aarde, weer in Nederland, kreeg hij te horen dat Verhaeren hem wilde opnemen in de commerciële Philips-profploeg. Alleen moest hij zijn ongeremde drang naar vet voedsel afzweren. Sinds januari, toen de route naar het WK werd ingeslagen, slaagt hij daar in. Hij leeft veel meer als een topsporter dan voorheen. ,,Ik voel me nu minder vadsig en lichamelijk veel krachtiger. En ik heb niet eens het gevoel dat ik wat mis. In de eerste weken na Sydney ging ik drie keer per week stappen met vrienden. Maar na verloop van tijd was de lol eraf. Het is veel leuker als je je er wekenlang op kunt verheugen en je echt een reden hebt om te feesten.''

Zwering pikte ook zijn mbo-opleiding marketing en communicatie weer op. Het dwong hem tot een regelmatiger leven. ,,Vorig jaar was alles op het zwemmen gericht. Ik ging me vervelen. Ik hing voor de tv, maar 's ochtends kwam er nooit wat leuks. Mijn vrienden waren naar school en met je moeder praten is ook niet altijd even interessant. Dus at ik wat en hing lamlendig rond. Nu heb ik afleiding en kan ik ook mijn geest nog wat verruimen. Sorry, verrijken.''

Pieter van den Hoogenband, door wiens moeder Astrid hij bij PSV lange tijd is opgeleid, ziet zijn maatje ertoe in staat om op het WK in de buurt van eremetaal te komen. Zwering zelf rekent op het doorbreken van de twee-minutengrens, waar hij al zo lang tegenaan hikt. ,,Maar ik heb het gevoel dat als ik eronder duik, het meteen ook dik zal zijn.'' Hij strekt zijn armen en balt zijn vuisten. ,,Ik voel me echt top. En trouwens, vergeet niet dat Pieter na 1996 ook drie jaar lang 49'ers zwom op de 100 meter en er ineens flink onder dook.''

Het werken in een kleine hechte profploeg is Zwering ten goede gekomen. Verhaeren kon extra aandacht besteden aan zijn techniek: de achterwaartse doorhaal moest dichter bij het lichaam blijven, zodat Zwering minder door het water slingert. Hij diende ook hoger in het water te liggen. Voor de start, voorheen vaak bedroevend, stak Zwering veel op van Dean Hutchinson, de Amerikaanse startexpert die voor dat onderdeel in maart speciaal naar Eindhoven kwam.

,,Mijn reactiesnelheid was niet super en Dean heeft mij op een leuke manier wat trucjes geleerd. Zoals met de ogen dicht gehurkt gaan zitten en dan een startsignaal horen. Of het bekende spelletje met de handen tegen elkaar. Op het NK was mijn start al veel beter. Ik ben van een zes naar een zeven gegaan.''

Zijn plaats in het Philips-team heeft Zwering er ook van doordrongen dat er van hem nu echt wat wordt verwacht. Tot Athene 2004 wil hij in het selecte groepje blijven. Alle faciliteiten zijn immers optimaal, de ploeg heeft 'een leuk premieplan', hij krijgt maandelijks wat extra's bovenop zijn NOC-NSF-uitkering en Wouda zorgt er als manager voor dat hij (,,Ik ben nogal vergeetachtig'') altijd zijn afspraken nakomt. ,,Ik kan niet meer flierefluitend door het leven. Maar dat voelt niet als een offer. Trouwens, zwemmen doe je toch niet je hele leven?''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden