Zwemparadijs

Andrea Bosman schrijft elke week over ons vermaak, in de breedste zin van het woord. Reacties naar abosman@trouw.nl

In het golfslagbad is het water net begonnen met golven. Bijna niemand zwemt, dat kan ook niet want het is te vol, iedereen staat in de nepbranding. Het is benauwd, bij alle vier de glijbanen staan lange rijen, evenals bij de bar. Daar moet ik geld wisselen voor een kluisje. Waarom ging ik ook alweer mee?

We waren in Rome geweest, deden een dagje Rotterdam, bezochten Panorama Mesdag in Den Haag, maar de zomervakantie duurde nog twee weken en het was inmiddels herfst. De jongste van twaalf logeerde met een vriendinnetje bij opa in Brabant. Mijn vader wilde de dames best een dagje bij het tropische zwemparadijs in Eindhoven afleveren. Ik zei nee, niet alleen. Ik moest aan dat filmpje van Lodewijk Crijns denken: 'Zwemparadijs'. Een briljant filmpje. Twee meisjes van een jaar of tien, elf, mogen voor het eerst alleen naar het zwembad en stuiten daar in al hun onschuld vooral op ranzige, scheldende, grove en doorgaans te dikke pubers. Die blokkeren de buis van de glijbaan, vragen of ze soms 'potjes' zijn en trappen het brilletje van een van de meisjes stuk. De grietjes verliezen hun muntgeld voor een patatje in een smerig afvoerputje vol haar ('ieuww!') en stuiten ook nog op een kerel die zijn dinges expres uit zijn zwembroek laat hangen.

En toch. Als ze aan het eind van de dag een beetje wezenloos op de achterbank van de auto zitten, en de ophalende moeder vraagt of het leuk was, kijken ze elkaar een split-second aan, om vervolgens enthousiast los te barsten over hoe onwijs vet gaaf het was en leuk en te gek en hoe aardig iedereen voor ze was en of ze please please please volgende week weer mogen?

Eigenlijk is 'Zwemparadijs' een coming-of-age-verhaal à la de filmhit 'Boyhood', maar dan in 10 in plaats van 164 minuten. En over meisjes in plaats van jongens. Het besluit dat ze nemen op de achterbank is het schakelmoment: dat, hoe eng en naar en vreemd het misschien ook was, ze wél kennis hebben gemaakt met het echte leven, dat ze daar meer van willen weten, en dat ze dus voor lief nemen dat het in die grote buitenwereld ook eng en naar en vreemd kan zijn.

Als dat zo een troostrijke gedachte is, waarom ben ik dan toch meegegaan met mijn prepubers? Nu ja, omdat het een van de laatste keren is; nog één keer zurige patat eten, interessante tattoes bestuderen, obese moeders, te gladde tegelvloeren en vochtige systeemplafonds. Maar ook om de meiden nog één keer gillend en proestend uit een gigaglijbaanbuis te zien vallen, als was het een vrolijke stortbevalling. En nog een keer en nog een keer.

'Zwemparadijs' (2009) van Lodewijk Crijns, met Sem de Vlieger en Marieke Lindhout als de twee meisjes, te bekijken via kortefilmonline.nl of npo.nl/zappbios-kort-zwemparadijs

Dat is handig: zwembroek of badpak vergeten? In steeds meer zwembaden staan automaten waar je alles wat je vergat als een blikje cola uit kunt trekken: opblaasvleugeltjes voor de jongste, duikbrillen voor wie niet tegen chloor kan, en ja, zelfs bikini's en zwembroeken. De automaat is over komen waaien uit Frankrijk.

Het leukste zwembad van Nederland? Vaak genoemd op internet: Het Tikibad (Duinrell), al hangt er wel een fiks prijskaartje aan (19,50). De Tongelreep in Eindhoven, met veel glijbanen, waaronder de populaire 'turbotol'. De Scheg in Deventer scoort hoog op zijn wildwaterglijbaan en het subtropische Preston Palace in Almelo heet een aanrader te zijn.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden