Zwarte president gekozen

Waarom iemand met een bruine huidskleur zwart noemen? (Trouw)Beeld EPA

Barack Obama is de eerste zwarte president van de Verenigde Staten. Het is merkwaardig dat men iemand met een bruine huidskleur, van wie een van beide ouders een zwarte huidskleur heeft, ’zwart’ noemt. Terwijl men een Aziaat met dezelfde huidskleur ’bruin’ noemt.

Kennelijk vindt men het nodig om met twee verschillende kleurnamen de raciale afstamming van iemand weer te geven en daarbij de kleur bruin maar zwart te noemen. Om dit probleem te omzeilen werd in de media de benaming ’lichtzwart’ en ’gedeeltelijk zwart’ gebruikt, wat al helemaal onzinnig is.

Zou het niet correcter zijn de mensheid te verdelen in donkerhuidige en lichthuidige personen, en niet de huidskleur te gebruiken om iemands raciale afstamming weer te geven?

J. Kremer Groningen

Ik hoor tot de grote twijfelaars over de juistheid van de keuze van de Amerikanen. Het enthousiasme voor een onbekende is onbegrijpelijk. Ik citeer uit een van de vele e-mails, die ik donderdag van vrienden uit Amerika kreeg: „We zijn ontdaan, en zijn bang voor de gevolgen van deze man als onze president. We moeten het maar zien uit te houden, de komende vier jaar, in de hoop dat Mr. O. de volgende keer verliest –als we dat overleven.”

Zitten we over enkele jaren niet met een wereldtop bij elkaar die bestaat uit Iran, Venezuela, Cuba, whatever? Worden we niet in de tang genomen? Graag meer terughoudendheid in de media.

S. van den BergAlphen aan den Rijn

Vier november was een historische dag. De Amerikaanse droom wáar geworden. Maar er gebeurde nog iets: twee godsdiensten, beide ervan uitgaand dat alleen zij de waarheid bezitten, zijn een dialoog begonnen. Leiders van het christendom, onder wie de paus, en de islam stonden 4, 5 en 6 november op een topontmoeting in wederzijds respect naast elkaar, praatten met elkaar (Religie & Filosofie, dinsdag). De aanleiding was een opmerking van de paus in Regensburg in 2006. Hij leek daar de islam te verbinden met geweld. Moslimgeleerden reageerden geschokt en stelden voor om samen te praten. In het begin zag Rome er niet veel in, maar op aandringen van enkele kardinalen en christelijke theologen is het er toch van gekomen. Historisch. Beide godsdiensten lijken af te stappen van hun hoogverheven waarheidstroon. Er komt luisterruimte. Mogelijk ook bij gewone moslims, gewone christenen. Jammer van de plaats van samenkomst: Rome is de gastheer, de islam de gast. Was het niet beter geweest zonder enig heilig boek af te varen naar de noordelijke ijszee om daar voorafgaand aan de dialoog, samen urenlang te staren naar het smeltende ijs? Misschien dat een ijsbeer zich afvraagt*.

Paula Copray zuster franciscanes

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden