Zwart vol dubbele bodems

dans

The Black Piece Ward/waRD - Ann Van den Broek ****

Bij het zien van 'The Black Piece' van Ann Van den Broek moest ik denken aan Mark Rothko's schilderijen, de monochrome kleurvlakken die momenteel in het Haags Gemeentemuseum hangen. Doordat Rothko ze laag voor laag opbouwde zit er diepte in. Wat héét: je kunt er eindeloos in ronddwalen, afzakken in velerlei dieptes van kleur en emotie.

Zwart is er bij gratie van licht, daar begint Van den Broeks filosofische zoektocht in 'The Black Piece' al mee. En zij is als choreografe de schepper van dat licht, het begin, het leven. En ze bepaalt daarmee ook wát we zien. Vanuit het pikzwarte donker schijnt ze af en toe een lichtje op haar vijf dansers, die kriskras door de ruimte lijken te bewegen. Als ze niet door Van den Broek worden uitgelicht, horen we hen wel: licht gejammer, luidkeels gelach, schurend gestamp van zware schoenen.

Een trappelende vrouw in kokerrok, een man met gebogen hoofd tegen een muur geleund. Het donker openbaart zich - alle zintuigen op scherp - maar wat je ziet is niet wat je krijgt. Het videowerk van Bernie van Velzen, dat is geprojecteerd op de achterwand, suggereert realtime actie, maar de film strookt zo nu en dan niet met de 'live' situatie. Dit zwart bevat vele lagen en vooral: dubbele bodems, Van den Broeks bezwering van het leven en dat je niets als vanzelfsprekend kunt aannemen.

De productie cumuleert voort in betekenissen. Oud wordt jong, stilstand extase, man vrouw. De bewegingstaal is die we kennen van Van den Broek: de mens in een verbeten cadans van schokken, horten en stoten. Maar het jargon is opengebroken en minder hermetisch dan haar vorige werk.

Subliem is het trio waarin de mannen spelen met focus en perspectief door afwisselend op de voorgrond te treden. Of de momenten waarop de dansers in een felbelichte rij om volle aandacht voor hun fysieke aanwezigheid vragen.

Van den Broeks 'The Black Piece' is haar spannendste voorstelling tot nu toe. Het zwart kan erotisch zijn, contemplatief of angstaanjagend, verpakt in allerlei gedaanten. Zoals de zwarte baboesjkapoppetjes die op het speelvlak rondslingeren en het immense stembereik van Gregory Frateur van Dez Mona, dat in de soundscape klinkt.

Mooi hoe Van den Broek lucht pompt tussen alle lagen en een overall idee van vrijheid oproept. In al die lagen zwart ligt de mens besloten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden