Zwart, rood, goud

De Duitsers verzoenen zich, dankzij de Mannschaft, met de nationale driekleur. Maar kunnen ze ook om Hitler lachen?

Spiegel-redacteur Thomas Tuma schrok toen zijn negenjarige dochter vroeg om een Fahne, een kleine Duitse vlag die je aan het autoportier kunt bevestigen. Toe nou pap, es sieht cool aus en iedereen heeft er een.

Maar daar raakt Tuma nou juist zo van in de war, dat iedereen er eentje heeft. Moet hij nog snel even tweehonderd jaar Duitse geschiedenis met haar doornemen? Maar wat heeft dat eigenlijk allemaal met zo’n vlaggetje te maken? Toch geeft hij zijn verzet niet op en stelt voor er een vlaggetje van een ander land, „Brazilië of zo”, bij te nemen. „Hoezo Brazilië?”, vraagt zijn dochter. Omdat vader daar mee wil laten zien dat hij ’een wereldburger is en dat niemand met een immigratieachtergrond bang hoeft te zijn voor ’mijn voetbalpatriottisme’.

Het compromis houdt niet lang stand omdat het nu net is alsof Tuma (’ik lijk wel niet goed wijs’) zijn land niet vertrouwt. Weg dus met dat groen-gele ding.

Duitsland lijkt de schaamte massaal voorbij, maar of het ook om Hitler kan lachen is de vraag. De joodse Regisseur Dani Levy wil het proberen met Mein Führer, een film die het thema met ’Joodse humor’ te lijf gaat en waarin Scherz en Schmerz in elkaar overlopen, zegt Levy in Der Spiegel. Mein Führer vertelt het (fictieve) verhaal van de Joodse theaterman Adolf Grünbaum die eind 1944 door Joseph Goebbels wordt gedwongen Hitler te coachen voor een toespraak. Het wordt geen klucht, maar ’een psychologisch duel op leven dood tussen een kleine Jood en de grote Hitler’, belooft Levy.

Der Spiegel gaat ook in op de introductie van een collegegeld van 500 euro per semester. Studeren in Duitsland kost nu bijna niets, een paar honderd euro inschrijfgeld is eigenlijk alles. Maar nu gaat eerst de deelstaat Hessen (en hierna wellicht ook de meeste andere regio’s) meer in de pas lopen met andere landen. Omdat ’de toegankelijkheid en de onafhankelijkheid’ van de universiteit gevaar loopt’ blokkeren studenten snelwegen en spoorbanen. Studentenleider Juko Marc Lucas is er een van de oude stempel: hij vindt dat je ’het geld moet halen waar het zit’ en vraagt om ’een nieuwe vermogensbelasting’ ten gunste van het hoger onderwijs.

Time interviewde de rector van de Parijse Sorbonne, Jean-Robert Pitte, over de crisis op de universiteit. De revolte tegen het flexibele jongerencontract CPE in maart dit jaar noemde Pitte een ’opstand van verwende middenklasse kinderen die geloven dat een studie automatisch recht geeft op een goed betaalde baan’. Daarmee was hij een van de weinigen die hun stem verhieven. Velen van zijn collega's verklaarden zich zelfs solidair met de chaotische bezettingen van hun eigen gebouwen, ook al werd er op tientallen plaatsen voor tonnen schade aangericht.

Nu pleit Pitte voor selectie aan de poort: „Tussen de 10 en 15 procent schrijft zich alleen maar in om in aanmerking te komen voor een goedkope ziektekostenverzekering en een collegekaart. En wat de overige 23.000 betreft: dat zijn er nog steeds twee keer te veel. Dat is het echte probleem. We selecteren ze door ze te laten mislukken, maar we weigeren selectie aan de poort omdat we dat niet democratisch vinden.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden