Zwalkend eerbetoon aan hen die hun leven waagden voor kunst

The Monuments Men

Regie: George Clooney. Met George Clooney.

**

Fluitend deed hij afgelopen weekend de 64ste Berlinale aan om zijn oorlogsfilm 'The Monuments Men' te presenteren, zijn vijfde regie in twaalf jaar. Berlijn liep uit voor George Clooney, die samen met een bende tegenspelers, onder wie Matt Damon en Bill Murray, ginnegapte voor de toegestroomde fotografen. Alles leek te swingen aan de 52-jarige Hollywoodster. Zijn grijze kuif. Zijn openvallende hemd.

En dat terwijl er over 'The Monuments Men' niet echt te juichen valt, zeker niet in vergelijking met Clooney's eerste twee films over naoorlogs Amerika, 'Confessions of a Dangerous Mind' en 'Good Night, and Good Luck'.

Zeker, het verhaal van de kunstkenners die zich in de zomer van 1944 in militaire outfits hijsen om door de nazi's geroofde kunst op te sporen, is spannend genoeg. Hitler stal op zijn veroveringstocht door Europa ruim vijf miljoen kunstschatten, waaronder werk van Rembrandt, Vermeer en Van Eyck. Het is een geschiedenis met een lange adem. In november werd in een appartement in München nog voor circa een miljard euro aan 'Nazi-Raubkunst' teruggevonden, waaronder schilderijen van Picasso en Matisse.

Jammer is het wel dat Clooney's waargebeurde verhaal over mensen die hun leven waagden voor de kunst, zo onevenwichtig is, en zo'n zwalkende indruk maakt, met toefjes komedie die vooral herinneren aan het betere 'MASH' (1970) van Robert Altman (en de tv-serie die erop volgde), over het reilen en zeilen van een Amerikaans veldhospitaal in de Koreaanse oorlog.

Het is alsof Clooney wel voor de lach wilde gaan, maar niet echt durfde. Flauwe grapjes over het Engels van de Fransman en het Frans van de Amerikaan worden afgewisseld met geforceerd aandoende dramatische intermezzo's, vet muzikaal onderstreept door de Franse componist Alexandre Desplat. De laatste verzorgde ook de soundtrack van de Berlijnse openingsfilm 'The Grand Budapest Hotel', en dat niet alleen, de films delen ook acteurs, en de Duitse locatie, alsof ze 'back to back' werden gemaakt, voor het gemak.

Tussen Matt Damons Amerikaanse museumdirecteur en Cate Blanchetts Franse kunsthistorica vindt halverwege een vreemde poging tot een romance plaats, alsof er nog snel een flirt in het script moest worden geschreven. De scène waarin Bill Murray en Bob Balaban even later een sigaret roken met een verdwaalde Duitse soldaat, die bij de aanblik van de twee Amerikanen niets anders kan uitbrengen dan 'John Wayne', lijkt een bizar hoogtepunt, al weet je het niet zeker.

Clooney wandelt door de Tweede Wereldoorlog alsof hij zo uit een koffiereclame komt gestapt. Hij heeft zich een snorretje aangemeten, maar wordt geen moment de kunsthistoricus die de groep naar de Duitse en Oostenrijkse mijnen leidt, waar zoveel schatten verborgen liggen. Over die schatten komen we ook maar mondjesmaat iets te weten, zoals over Michelangelo's 'Madonna met Kind'. De vondst van een berg goudstaven lijkt het gezelschap bijna meer te imponeren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden