Zuid-Afrikaans antwoord op verarmde Amerikaanse rap/pop

Habib Koite vanavond Den Haag, morgen Rotterdam en Alkmaar; 7/6 Utrecht, 8/6 Den Bosch, 9/6 Leeuwarden, 29/6 Dronten. Prophets of the City 15/6 Tilburg.

Voor hem op het podium halen vier rappers de onwaarschijnlijkste toeren uit. Met onstuitbare energie sloot de Zuid-Afrikaanse rapcrew Prophets of the City donderdag het vierde Black Spirit Festival in Paradiso af. Met het gedreven concert van de Senegalese gitarist/zanger Habib Koite, waren zij de redders van een falende formule.

Slechts een handjevol toeschouwers kwam af op een avond waar de 'black spirit' wel uit de fles wilde ontsnappen, maar dan om geheel andere redenen.

Het idee om met literatuur en muziek de diversiteit van de zwarte cultuur te tonen klonk op papier al een tikkeltje pretentieus. “De deelnemende artiesten bezien de wereld vanuit de Afrikaanse geschiedenis en haar diaspora. Het gesproken, gezongen of gerapte woord is hierbij hun instrument”. In praktijk te grote woorden voor twee schrijvers, een verhalenverteller en een groepje trommelaars die het tegen twee volwaardige concerten moesten opnemen.

Habib Koite komt uit een Senegalese griot-familie die al tien jaar in buurland Mali naam maakt als bruggebouwer tussen akoestische traditie en elektrische moderniteit. Inmiddels in Frankrijk (waar hij enkele prestigieuze muziekprijzen won) op handen gedragen verovert Koite met zijn laatste CD 'Muso Ko' de rest van Europa. Op gitaar imiteert hij niet zoals gebruikelijk de kora (harp) maar de 'ngoni', een funky klinkend snaarinstrument van de Fulani-bevolking.

In zijn vierkoppige band gaan talking drum, xylofoon, elektrische bas en gitaar elkaar met sierlijke agressie te lijf. Syncopisch grijpen de instrumenten op elkaar in, terwijl Koite met ontroerend timbre zijn kritische noten zingt. Over zijn vrouwelijke landgenoten die vergeefs hun huid met smeerseltjes blancheren, maar ook tegen etnische moorden stelt hij zich te weer. In stuwende ritmiek joeg de band voort. Abrupte tempowisselingen, van kabbelend tot galop, hielden de onderhuidse spanning gevangen.

Habib Koite heeft alles in zich, evocatieve stem en een natuurlijk charisma, om zich naast Youssou N'Dour en Salif Keita te scharen.

Nog meer aanvalskracht ging er van Prophets of the City uit. In 1984 begonnen in de townships van Kaapstad, zijn ze gerijpt tot een ijzersterk hip hop-team dat de vroege Public Enemy evenaart. Ze baseren zich op rhythm en blues, soul en vooral 'old school' rap. Dat wil zeggen raps voorzien van 'human beat boxing', breakdance en een hoofdrol voor de scratcher. In dit geval deejay Explode, die zijn acrobatisch geproduceerde beats spiegelde aan de waanzinnige verrichtingen van zijn collega's. In Engels maar ook Afrikaans spuwden ze hun spervuur op je af. Ze voelen zich een nieuwe generatie die zich niet op ellende en gangster-dom richt. Zwarten, kleurlingen en blanken dienen met 'peace' in 'Azania' verenigd te worden. Bovendien waren het verbluffend goede zangers, die hun ernst met humor lardeerden. Daarmee gaven Prophets of the City een verrijkend antwoord op de verarmde, met 'bitches' en 'motherfuckers' vervuilde Amerikaanse rap.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden