Review

Zuchtmeisje groeit uit tot tijdloze chanteuse

Concert: Jane Birkin. Gezien vrijdag in Paradiso, Amsterdam.

In dezelfde zaal waar anderhalf jaar geleden met een hommage de vijftiende sterfdag van Serge Gainsbourg werd gememoreerd, trad vrijdag diens belangrijkste muze op.

Jane Birkin is een actrice, met zo’n vijftig films, en een zangeres met twaalf albums op haar naam. Toch wordt ze nog altijd geassocieerd met die ene scabreuze hit uit 1969: ’Je t’aime, moi non plus’. In dit duet met de Franse cultheld (hij 41, zij 23 jaar) leent Birkin haar stem voor zuchtend geslaakte tekstflarden, als waren ze bestemd voor de soundtrack van ’Deep Throat’. Ondanks protesten van het Vaticaan en een verbod door de BBC werd ’Je t’aime’ destijds een wereldwijde hit, notabene de eerste Franse nummer 1 in de Britse hitparade. Daarmee was Birkin voorgoed veroordeeld tot de rol van ’zuchtmeisje’, de benaming voor Franse popzangeressen die meer hijgen dan zingen. Met het vorig jaar verschenen compilatie-album ’Filles fragiles’ verhief de Nederlandse dj Guuzbourg ze gezamelijk tot een genre.

In Paradiso weerlegde Birkin dit weerbarstig imago met een onbevangen optreden vol esprit. Ze dartelde door het publiek tijdens ’Sans toi’, rekende af met haar verleden in ’Ex-fan de sixties’ en ontroerde in het fonetisch gezongen ’O Leonzinho’. Gesteund door een trio multi-instrumentalisten kregen alle liedjes telkens een filmische lading mee. Subliem goochelden ze de vele stijlen- zoals wals, beat, marmouche- tevoorschijn die Gainsbourg’s werk kenmerken. Maar ook composities van anderen, waaronder ’Caetano Veloso’, bracht Birkin ongekunsteld als een aanstormende vedette.

Zeker, ze haalt nauwelijks anderhalf octaaf maar haar hartverwarmende persoonlijkheid, onderstreept door die geheimzinig glimlach, deden je dat direct vergeten. Twee toegiften waren dan ook niet genoeg om het idolate enthousiasme van de zaal – rozen, handtekeningen – te temperen.

Engels van geboorte, is Birkin de trait d’union tussen de Britse en de Franse popscene. Zingend in Engels en Frans belichaamt zij de verloren connectie tussen de anglo-amerikaanse popsong en het Franse chanson.

Op haar laatste album ’Fiction’ (2006) covert ze dan ook moeiteloos liedjes van Neil Young, Kate Bush en Rufus Wainwright. Daarmee is Jane Birkin, los van Gainsbourg, zelf een ikoon geworden.

Geen gekunstelde ’blow up’ van de sixties, eerder een tijdloos chanteuse die de uitvoering van ’Je ’t’aime’ niet meer nodig heeft.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden