Zoveel talent, zo weinig getoond

Wie de twijfel in zijn hoofd heeft, heeft geen tegenstander nodig om te verliezen. De Belg Filip Dewulf is gestopt met tennis. Omdat aan de martelgang van magere jaren maar geen einde wilde komen. ,,Ik kan niet zeggen dat ik als tennisser gelukkig was.'

LEOPOLDSBURG - Filip Dewulf kampeert op een wolk boven Roland Garros, schreef de Franse sportkrant l'Equipe in mei 1997. Maar de zon scheen niet altijd, voor de bescheiden man. Eigenlijk alleen maar boven Parijs.

In april stopte hij ermee. Na twee jaar blessureleed én heel veel nederlagen. ,,Je hoopt op een einde in schoonheid, maar het was een afscheid in mineur. Ik ben blij van de stress en de competitie af te zijn. Dat kon ik niet meer verteren', aldus de Belgische Limburger.

In 1997 haalde Dewulf als qualifier de halve finale (verlies tegen de latere winnaar Gustavo Kuerten) van het Franse Grand Slam. Een jaar later was Alex Corretja in de kwartfinale te sterk. In die twee jaar werkte Dewulf zich op naar een vaste plaats in de topvijftig, sloeg hij een miljoen dollar aan prijzengeld én internationale roem bijelkaar. Want eerlijk is eerlijk: zonder Roland Garros was Koning Filip alleen wereldberoemd in Leopoldsburg geweest.

,,In gans mijn carrière waren er ups en downs. De downs duurden alleen vaak wat langer. Bij mijn afscheid op mijn ouwe clubje in Diest zei mijn eerste trainer het nog mooi. Als ik goed speelde, zorgde ik voor spektakel. Er staan namen in de topvijftig die je nooit onthoudt, maar ik was niet zo'n naamloze. Ik was af en toe in staat tot een verrassinkje.'

In oktober 1998 werd hij geopereerd aan de enkel. Pas acht maanden later was hij weer fit. Hij werkte zich terug omhoog, van plaats 400 naar 140, maar moest vervolgens opnieuw onder het mes. Ondanks de meniscusoperatie van vorig jaar zomer heeft hij nog steeds last van zijn knie.

,,Ik was gewoon niet fit meer. Ik moest keihard aan de slag om terug te keren naar de top. Naar iets wat eigenlijk niet mijn wereld was. Wat ik eigenlijk helemaal niet zo tof vond. Er zat een knak in mijn motivatie. Ik heb maandenlang gesukkeld. Stond voor 90 procent gemotiveerd op het terrein, in de kleine toernooitjes waar ik verzeild was geraakt. Speelde tegen jongens die mijn reputatie kenden en voor 150 procent voluit gingen. Ik heb dit jaar 910 dollar verdiend... Bruto...'

Zoveel talent, zo weinig gedemonstreerd. Dewulf won in de twaalf jaar als prof twee toernooien, in Wenen en Kitzbühel. Hij reikte niet verder dan de 39ste plaats op de wereldranglijst. Met zo'n erelijst was hij nooit beroemd geworden, had niemand om zijn afscheid gemaald.

,,Ik ben niet ambitieus, het was ook nooit mijn doel de toptien te halen. De status die daarbij hoort vind ik belachelijk. Ik wilde gewoon lekker tennissen en leven zoals ik voor ogen had. Ik ben wie ik ben, en ik heb op mijn manier toch iets weten te bereiken. De allerbeste tennissers van de wereld hadden respect voor mij. Daar mag ik toch trots op zijn?'

,,Ik heb nooit 120 procent voor de sport geleefd. Ik heb wel dingen voor het tennis gelaten, maar het is nooit een monnikenleven geworden. Dus ging ik in de bar een pintje pakken en liep ik desnoods een uurtje rond op zoek naar een goed restaurant. Voor de meeste collega's was eten puur functioneel. Het moest snel en dichtbij. '

,,Het merendeel van mijn collega's denkt alleen maar aan geld en tennis. Voor hen is het pure competitie. Niet alleen op het terrein, maar ook ernaast. Daar voelde ik me niet goed bij. Daarom liep ik ook niet de godganse dag rond op het park. Ik ging de stad in, of naar het hotel om een boek te lezen. Naar tegenstanders keek ik nooit. Dat deed mijn coach. Tennis kijken: dat interesseerde mij zeer weinig. Ook de komende weken ga ik echt niet naar tv kijken. Ik zie de uitslagen wel op internet.'

Het was zijn baan, niet zijn wereld. Hij was er zelfs ongelukkig. ,,Ik had elk jaar mijn twijfels. Altijd als het een periode iets minder ging. Dat ik mentaal zo in elkaar steek, daar heb ik nu geen problemen meer mee. Maar toen ik nog speelde wel. Heel vaak.'

In 1996 stond hij op het punt te stoppen, hij schreef zich in voor een studie psychologie. ,,Ik ben het eerste deel van het cursusboek kwijtgespeeld. Dat heb ik in een hotel laten liggen. Een paar maanden later haalde ik de halve finale in Parijs. Het heeft dus wel een beetje geholpen... Het was een constante zoektocht naar houvast. In het tennis kon ik het evenwicht niet vinden.'

Met forehands als mokerslagen pijnigde hij tegenstanders. Maar meestal deed hij vooral zichzelf zeer. Door weer een onnodige nederlaag, na weer een mentale crisis. Omdat hij zich nergens thuis voelde, altijd alleen. Misschien ging het hem vroeger wel iets te gemakkelijk af, leerde hij daarom nooit te vechten. Kreeg hij teveel talent mee. Dat soort huis-tuin-en-keuken-psychologie is echter niet aan de apothekerszoon besteed. ,,Ik heb een goeie jeugd gehad. Had ik dan op een slechte moeten hopen?'

Filip Dewulf is na jaren zwerven terug in Leopoldsburg, ergens in het nergens, halverwege Valkenswaard en Hasselt. Terug bij zijn vriendin en de hondstrouwe Yammi, die ervoor zal zorgen dat zijn baasje nooit meer zal verdwalen. ,,Ik weet nog niet waar mijn weg henen gaat. Dat is afwachten. Ik ga wat tenniscolumns schrijven voor een krant en voor internet en verder zie ik wel wat er op me afkomt. Ik volg mijn intuïtie, net als altijd.'

Hij lacht, de hond blaft. Ze zijn gelukkig die twee. Herenigd, onbezorgd. Als er al iemand in Huize Dewulf twijfelt, dan is het Yammi. Zal ik alle brokjes tegelijk opeten, of wat bewaren?

En de rackets? Die kunnen altijd nog dienen als stok. Apport Yammi, apport. ,,Het afscheid deed mij helemaal niks. Geen traan, geen brok in mijn keel, maar ook geen opluchting: echt niks. Het zat er al een hele tijd aan te komen. Als er geen Roland Garros was geweest, was het waarschijnlijk al veel eerder gebeurd.'

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden