'Zorgvuldig' Nederlands asielbeleid komt neer op inhumane maatregelen

De auteurs behoren tot de Werkgroep administratieve apartheid nee (Waan) te Alkmaar.

LIDWIEN DIVENDAL; JOSÿ DRIESSEN; JORIS JAN DE VRIES

Trouw constateert overigens “dat de gekozen weg een sterk bureaucratisch stempel” draagt, en concludeert: “dat doet het ergste vrezen voor de zorgvuldigheid, die juist hier zowel voor de uitvoerders als voor de burger van het allergrootste belang is.” En met die “zorgvuldigheid, juist hier” gaat de commentator in de fout. Zorgvuldigheid begint niet achteraan de rit!

De zogenoemde 'zorgvuldigheid' van ons “sober doch humane vreemdelingenbeleid” is niet meer dan lippendienst van onze politici naar de Nederlandse burger, die vooral niet al die zielige verhalen van vluchtelingen moet geloven. Justitie noemt haar beleid ook 'restrictief ontmoedigingsbeleid'. En dàt beleid werpt zijn vruchten af. “Het wordt zo zorgvuldig uitgevoerd, dat anno 1996 niet meer 50.000, niet meer 30.000, maar hooguit nog maar 20.000 vluchtelingen dit jaar in Nederland asiel zullen vragen” (Wallage tijdens de begrotingsdebatten).

Het is Nederland dus gelukt de grenzen te sluiten door inhumane maatregelen (het praktisch onmogelijk maken van gezinshereniging is hiervan slechts één voorbeeld) en zorgvuldige grenscontroles door vliegende marechaussees. Men krijgt de gelegenheid niet eens meer asiel te vragen. Voor wie is het vluchtelingenverdrag van Genève eigenlijk bedoeld, voor de vluchteling of voor het land bij wie men 'aanklopt'?

Niet meer dan 20.000 van de “vijftig miljoen vluchtelingen die over de wereld zwerven” (Trouw, 16 november 1995) lukt het hier binnen te komen. Daarvan wordt het merendeel er als gevolg van zeer ondeskundige ambtenaren en tolken (Trouw, 1 februari 1996: 'Inhaalslag asielverzoeken leidt onvermijdelijk tot onverantwoorde besluiten') en het veilig verklaren van de meest onveilige landen ter wereld (Trouw, 15-juni 1996: 'Justitie brengt asielzoekers in levensgevaar') er weer uit gezet. Veel van die zo genoemde uitgeprocedeerden “zijn technisch niet uitzetbaar” (Justitie) en verdwijnen dus onvermijdelijk in de illegaliteit. De “overgangsregeling van twee jaar terug” is voor Trouw voldoende om “dat zo zijnde” de regering aan te moedigen vanaf nu dan maar consequent te zijn en de koppelingswet aan te nemen.

Graag zou ik uw redacteuren Sytske van Aalsum en Eric Brassem verzoeken nogmaals zulk uitstekend speurwerk te verrichten als zij deden in de kwestie-Somalië. Dan zal duidelijk worden dat we niet zomaar kunnen aannemen - “dat zo zijnde” - dat wat de regering zegt ook de waarheid is.

Gelukkig heeft Trouw eveneens op 25 september in Podium aan Wil van der Schans de ruimte gegeven een kritische analyse van de wet te leveren. Misschien heeft de Trouw-commentator dit artikel inmiddels ook gelezen en wil deze een volgend commentaar wijden aan de gevaren van een verklikkers- en controlestaat.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden