Zorgverlof

Achter elke rouwadvertentie schuilt een verhaal. Mickelle Haest tekent de ervaringen op van een uitvaartverzorger.

De deurbel gaat. Door het raampje in mijn voordeur zie ik een vrouw van eind zestig staan. Ze woont in de buurt en komt weleens met de collectebus voor een goed doel aan de deur. Ik doe open.


"Sorry, mijn vader gaat dood", zegt ze. "Hij is 93. Ik kom even vragen of je nog weggaat deze vakantie?"


"Kom binnen", zeg ik.


"We willen graag dat jij hem begraaft", zegt ze, terwijl ze gaat zitten.


Ik ken haar vader vrij goed. "Ik heb jouw vader pas nog gezien", zeg ik. Ze zegt: "Hij wil graag dat je naar hem toe komt. We weten pas een paar weken van zijn ziekte. Hij heeft alvleesklierkanker, niet meer te behandelen."


Ze stort het verhaal in één keer op tafel, waar zachtjes een kaars flakkert. Gruwelijke details over de ziekte komen voorbij. "De boodschap was: tussen nu en drie maanden vertrek je", sluit ze af. Ik schiet vol. Ze schrikt. "Sorry, ik vertel dit voor de vijftiende keer. Voor mij is de ergste emotie eraf."


Ik rijd naar haar vader. Hij woont buiten. De wind raast over de polder.


Ik tref hem ingedommeld aan naast de kachel, met een geruite deken over zijn benen. "Hallo", zeg ik. Hij doet zijn ogen open, veert iets omhoog en beseft dan dat het hem niet meer lukt om overeind te komen.


"Ik maak me op voor vertrek", zegt hij als ik naast hem kom zitten. "Met mijn 93 jaar laat ik niet meer aan me klooien. Ik moet niet janken; ik heb een mooi leven gehad en een fijn huwelijk." Hij spreekt zichzelf toe. "Niet sentimenteel doen nu. Het einde van het verhaal is: ik ga dood." Hij pakt mijn hand. "Fijn dat je er bent..."


Even blijven we in stilte zitten.


"De kinderen en ik hebben alles goed doorgesproken", gaat hij verder. "Ik laat me niet meer behandelen, dat is alleen maar tijd rekken. Mijn dochters zitten alle drie in de zorg. Van thuiszorg tot verpleegkundige; ik weet mezelf goed omringd. Ik mag thuisblijven, ik heb het ze gevraagd. De meiden nemen zorgverlof en gaan om de beurt voor me zorgen. Ik ben een gelukkig man."


"Dat is fijn", zeg ik. Hij kijkt me aan en begint te lachen. "Ik zie je denken... maar we zijn heel vrij met elkaar. Ze hebben de kroonjuwelen van hun vader wel vaker gezien. We gingen altijd naar naturistencampings."


Hij heeft een brede glimlach op zijn gezicht, en zelfs zijn bleke wangen lijken weer kleur te krijgen.


"En als het te erg wordt, laat ik mezelf ruimen." "Laat je jezelf ruimen?" herhaal ik. "Ja, dat deed ik vroeger ook met mijn koeien en kippen. Als ze te zwak werden, ruimde ik die ook."


Opnieuw barst hij in lachen uit. Blossen op zijn wangen; even is de Noord-Hollandse boer in zijn blauwe overall van vroeger terug.


Hij accepteert het leven en alles wat erbij hoort ten volle. "Ik voelde al aan mijn lijf dat er iets niet goed zat. Ik ken mijn lijf toch, dat heeft jarenlang mijn bedrijf gerund. Ik ben het dankbaar." Hij klopt zichzelf bemoedigend op de knieën.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden