Zonder woorden zeggen wie je bent

Dol zijn op mode, en ineens niet meer weten wat je aan moet. Omdat je leven is veranderd, omdat jij niet langer dezelfde bent. Doormodderen kan, professionele hulp inroepen is ook een idee.

Een jaar of vier was ik, en ik stelde me voor dat ik op een dag net zo'n appeltjesgroene strokenjurk aanhad als de Spaanse danseres op het televisiekastje van mijn oma. Lang aan de achterkant, kort van voren, met veel kant en vrolijke stippen. Aan mijn voeten zouden net zulke schoenen prijken als aan het poppetje: zwarte, met hoge hakken.

Achter de naaimachine vertaalde mijn moeder mijn wens in een pastelgroen jurkje, afgebiesd met geborduurde margrieten, en daaronder een paar keurige, platte lakschoentjes. Niet helemáál wat ik in gedachten had, maar toch: een begin.

Zes jaar later vroeg ik haar een trui te breien die tot op mijn knieën reikte. Dat deed ze. Daaronder wilde ik geen broek, maar een maillot. Die had ze nog liggen. Mijn haar moest ultrakort - een klus waaraan een hippe, aangetrouwde tante zich graag waagde.

Hoe ik op het idee kwam, kan ik me niet herinneren. Wel dat het halve dorp schande sprak van zulk een gekkigheid. En ik vrees dat dat precies was wat ik wilde: zonder woorden zeggen dat ik er niet bij wilde horen.

Mode is een taal die ik vroeg leerde spreken. Geholpen door een oma die zich standaard tooide met hoeden en het huis niet verliet zonder bontje - tenzij het boven de twintig graden was - en een moeder die begreep dat ik als een blok kon vallen voor een stofje, een printje of een bijzonder model, zolang het maar niet 'ordinair' was.

Niettemin raakte ik het spoor tweemaal in mijn leven volkomen bijster.

De eerste keer was toen ik een baan kreeg. Dat mijn collega's bij een regionale krant nogal opkeken van mijn verschijning, werd me pas duidelijk bij de eerste beoordeling.

In het hokje 'representatie' werd een mager zesje genoteerd door mijn toenmalige chef - een kalende vijftiger die immer gekleed ging in grijze terlenka broeken en Bata-schoenen met spekzolen.

'Is waarschijnlijk wel genegen haar kleding aan te passen als de omstandigheden dit vragen', schreef hij er zuinigjes naast.

Ik kocht twee colberts - en zocht een andere baan.

De tweede keer dat ik mezelf in modisch opzicht opnieuw moest uitvinden, was na de komst van mijn eerste kind. Worstelend met extra kilo's en een nieuw leven, leek het of ik mijn kledingkast het best kon leegkieperen boven de kliko. Dat fijne jasje dat slechts chemisch kon worden gereinigd, zat binnen de kortste keren vol melkvlekken. Die mooie wollen broek bleek tijdens mijn zwangerschap aangevreten door de motten. En omdat ik geen hakken aandurfde met een baby op mijn arm, kon zowat de hele schoencollectie naar het Leger des Heils.

Een vriendin die me uit de brand wilde helpen, nam me uit winkelen. Na een uur vond ze me terug in een pashokje met de baby aan de borst. "Laten we maar naar huis gaan", zei ze.

Het kwam goed. Nadat ik er, na baby nummer 2 en een paar dure miskopen, in wanhoop een professional bijhaalde. Iemand betalen om kleding voor je uit te zoeken, voelde in eerste instantie als betalen voor seks; die andere levensbehoefte die een beetje normaal mens regelt zonder de portemonnee te hoeven trekken.

De personal shopper stelde wat vragen, keek mijn huis rond, wierp een blik in mijn kast en vertrok, om twee dagen later terug te keren met tassen vol kleding. Vijf setjes winkelde ze bij elkaar - onderling te combineren.

Dat ze allemaal pasten zonder dat ik een modezaak van binnen had gezien, vond ik een prestatie. Maar dat ik na jaren mezelf weer terugzag in de spiegel, mocht niet minder dan een wonder heten.

Nooit heb ik stilgestaan bij wie ik dan wel was geworden. Totdat ik vorige zomer tijdens een reünie enthousiast de hand wilde schudden van mijn oude bovenmeester. Met gestrekte arm hield hij me op afstand, nam me op van top tot teen en zei misprijzend: "Amsterdam, zeker."

Reageren?
Worstelt u wel eens met mode? Of is kleding voor u vooral iets wat u warm houdt? Schrijf! In maximaal 150 woorden naar tijdpost@trouw.nl

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden