'Zonder voetbal is Kika niemand'

Kika van Es, eindelijk in actie op een groot toernooi. Beeld Hollandse Hoogte / VI Images (2)
Kika van Es, eindelijk in actie op een groot toernooi.Beeld Hollandse Hoogte / VI Images (2)

Na een dubbele beenbreuk twijfelde Kika van Es lange tijd of ze ooit nog zou voetballen. Nu kleunt ze erin op het EK.

Het contrast kan bijna niet groter. Op 26 mei speelde Kika van Es met Achilles'29 voor zo'n tweehonderd mensen op sportpark De Heikant in Groesbeek de laatste competitiewedstrijd tegen PEC Zwolle. Vanavond speelt zij in het shirt van Oranje voor ruim 30.000 toeschouwers in de Grolsch Veste in Enschede de halve finale van het EK tegen Engeland.

Achilles'29 en het Nederlands elftal, een wereld van uitersten. Van Es (25) vertrok vorig seizoen naar Groesbeek, omdat ze bij PSV geen vertrouwen kreeg en het vrouwenvoetbal in Eindhoven geen hoge prioriteit had. De in het Brabantse Groeningen opgegroeide Van Es wilde een jaar vóór het EK per se spelen en bij gebrek aan interesse van andere clubs koos ze voor Achilles'29.

"Toen ik op gesprek kwam dacht ik: oh, shit", weet Van Es nog. "Ze hadden een grasveld dat er slecht bij lag. Waar gaat dit naar toe, dit wordt helemaal niks. Maar er kwam een kunstgrasveld en dat stelde mij gerust. Belangrijk was dat ik vertrouwen kreeg. Natuurlijk was het wennen. Na de wedstrijd stond je gewoon in de kantine. Bij Oranje moeten mensen een vipkaart hebben om ons te zien."

Een bijzondere ervaring voor Van Es, die geïmponeerd was door de volle stadions in Utrecht, Rotterdam, Tilburg en Doetinchem. In een van de hoeken in het stadion van De Graafschap hing de rood-wit-blauwe vlag met in de witte baan haar naam geschreven. "Ze wilden die vlag aan mij geven, maar ik zei dat ze die moesten meenemen naar de halve finale."

Het eerbetoon deed Van Es veel. In april 2014 liep ze in een interland tegen Griekenland een dubbele beenbreuk op. Lang was het onzeker of ze nog kon voetballen. "Ik ken de mensen met die vlag", zegt Van Es. "Zij hebben mij altijd gevolgd en gesteund. Het is fijn om te weten dat mensen achter je staan en dat ze al deze moeite voor jou doen."

Zware blessure

Van Es maakte een moeilijke periode door na de zware blessure. Voor de verwerking keek ze met haar moeder en stiefvader naar de beelden. "Ik wilde weten of ik er wat aan had kunnen doen, maar dat was niet zo. Het geluid was heel akelig, misschien wel erger dan het beeld. De meeste meiden hier hebben mij zien liggen, ik was van de wereld en lag alleen maar te schreeuwen."

Een lange, moeizame revalidatie volgde. Van Es moest opnieuw leren lopen, kon negen maanden niet rennen en bezocht een psycholoog. Voetballen op niveau leek uitgesloten. "Als persoon ga je eraan onderdoor. Je bent niet meer jezelf. Je komt in een harde wereld terecht. Zonder voetbal ben je alleen Kika, maar wie ben je dan eigenlijk? Kika zonder voetbal is niemand."

Door de beenbreuk miste Van Es het WK van 2015 in Canada, terwijl ze ook het EK van 2013 in Zweden aan zich voorbij moest laten gaan vanwege een blessure. Ze kreeg wondroos na een op papier niet te ingewikkelde operatie aan een been. "Binnen zes weken zou ik weer op het veld staan, dat werd een half jaar. Als laatste viel ik af voor het EK."

Basisplaats

Ruim twee weken gelden maakte Van Es in de openingswedstrijd van het EK tegen Noorwegen eindelijk haar debuut op een groot toernooi. Al twijfelde ze lang of ze wel op tijd 100 procent fit zou zijn. In de beginperiode bij Achilles'29 kon ze niet elke dag trainen. "Dan stapte ik weer jankend van het veld: zie je wel, het lukt me niet."

"Na de Algarve Cup in maart viel ik in een gat. Ik moest op de rem trappen, het ging gewoon niet. Ik kreeg weer klachten vanuit het been. Alleen rust kon helpen. Drie maanden voor het EK moest ik vijf weken rusten. Daarna begon ik weer helemaal onderaan de ladder. Mentaal zwaar. Je ziet het EK dichterbij komen en langzaam vloeit het geloof weg."

Maar rust bleek de beste heelmeester. Het knokken van Van Es werd beloond met een plek in de EK-selectie en zelfs met een basisplaats. "Het is het allemaal waard geweest", zegt Van Es die komend seizoen bij FC Twente speelt. "In het begin werd ik nog boos als iemand mij een schop gaf. Als er een bal tussen mij en de tegenstander lag kreeg ze een vrijbrief om door te gaan. Maar nu durf ik er weer in te kleunen."

Lees ook:

Eindelijk staat vrouwenvoetbal in Nederland op de kaart

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden