Zonder Merchant weinig maniakaals

LOVE AMONG THE RUINS (Universal Ged 25009) is de eerste cd van de 10.000 Maniacs sinds Natalie Merchant vier jaar geleden de band verliet. Muzikanten en zangeres waren op elkaar uitgekeken en besloten uiteen te gaan, waarna Merchant in 1995 haar eerste plaat als solo-artiest uitbracht. 'Love among the ruins' bevestigt wat Merchants solo-album al deed vermoeden: dat zij de enige 'Maniac' was die er werkelijk toe deed.

De 10.000 Maniacs zijn na Merchants vertrek versterkt met zangeres Mary Ramsey en gitarist John Lombardo. Beide muzikanten werkten in het verleden al met de Maniacs en wisten zich dus probleemloos aan te passen aan het groepsgeluid, dat derhalve nauwelijks veranderd is. Het was misschien beter geweest als de band wel een koerswijziging had doorgevoerd, want Merchants artistieke bijdrage wordt op 'Love among the ruins' node gemist.

Mary Ramsey is een niet onverdienstelijke zangeres en beschikt over een prettig in het gehoor liggend stemgeluid. Ze heeft echter de pech in de voetsporen te moeten treden van een van de beste zangeressen uit de popmuziek en kan Merchant, die van elke song een spannende vocale ontdekkingsreis kon maken, niet doen vergeten. Ook in muzikaal en tekstueel opzicht kan het songmateriaal van 'Love among the ruins' niet tippen aan de oude Maniacs-cd's, waarvoor Merchant het leeuwendeel van de muziek en de teksten leverde. Haar geëngageerde teksten over misstanden in onze samenleving en snijdende commentaren op relatieperikelen zijn vervangen door middelmatige love- songs.

'Love among the ruins' is geen slechte plaat. In twaalf nummers presenteren de nieuwe Maniacs toegankelijke en prettig in het gehoor liggende folkpop, met als uitschieter het opgewekte 'Rainy day'. Maar wie van echt superieure folkpop houdt, doet er beter aan op de volgende solo-cd van Merchant te wachten.

Tot die tijd kunnen liefhebbers van vrouwelijke singer/songwriters terecht bij Ani DiFranco. De zangeres wordt wel de indie Alanis Morissette genoemd en niet geheel ten onrechte. Op de onlangs verschenen live dubbel-cd LIVING IN CLIP (Zomba/Rough Trade cook cd 122) klinkt DiFranco als het wilde zusje van Suzanne Vega en als Alanis Morissette zonder miljoenen-budget. DiFranco maakt ongepolijste pop zonder compromissen.

Daardoor ademen als haar songs een grote mate van authenticiteit en oprechtheid, zoals het nummer 'I'm no heroine' dat zich laat beluisteren als DiFranco's geloofsbelijdenis: 'And I hope somehwere some woman hears my music and it helps her through her day'. Het nummer behoort tot de hoogtepunten van 'Living in clip', samen met een cover van 'Amazing grace'. Dankzij de begeleiding van het Buffalo Philharmonic Orchestra en DiFranco's broeierige zang groeit deze evergreen uit tot een van de meest aangrijpende momenten van de plaat.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden