Zonder fiets of solex rest in Parijs de duim

PARIJS - De aanhoudende transportstaking dwingt de Parijzenaars tot andere middelen van vervoer. Ze zetten massaal hun ene voet voor de andere voet, al is het twee uur lang. Ze nemen de auto en riskeren een opstopping in de spits. Of ze zoeven op de rolschaats, fiets of solex door de ontwrichte stad.

Er is nog een alternatief, maar dat vereist enige moed. De Fransen hebben er niet eens een fatsoenlijk woord voor, zo gênant vinden ze deze vorm van transport. 'Faire le stop' is iets voor studenten zonder een cent op zak. Een dame vraagt onbekenden niet om een lift.

Maar drie dagen geleden is de maat opeens vol. Na een straf uur lopen zijn we pas bij de Rue de Sèvres, tegenover het feestelijk verlichte warenhuis Bon Marché. We hebben nog drie kwartier te gaan naar het 15de arrondissement. De taxi's schieten voorbij met de achterbanken vol passagiers. Zodra er één vrijkomt, stormen tientallen voetgangers erop af.

Dan gaat voor het eerst de duim omhoog. Eerst nog wat aarzelend, maar al gauw met een blik van: 'u kunt me wat'. Nog geen minuut later stopt een grote Mercedes. Achter het stuur zit de directeur-generaal van een elektrotechnisch bedrijf. Hij vertelt dat hij sinds de staking al om zes uur 's ochtends van huis vertrekt. Rond negen uur 's avonds is hij weer terug in een voorstad van Parijs.

“Geen staker voelt zich verantwoordelijk voor de economische crisis in dit land”, moppert hij. Volgens een opiniepeiling, dit weekeinde bekend gemaakt, behoort hij tot een minderheid van 38 procent die de protesten tegen het Plan-Juppé niet steunt. Net als 65 procent van de Franse bevolking heeft hij echter weinig vertrouwen dat de regering een oplossing vindt voor het conflict.

De volgende dag maakt een vrachtwagenchauffeur de voorbank voor ons vrij. Hij sympathiseert met de stakers, vertelt hij, al maakt hij elke dag overuren die niet worden doorbetaald. Tegen één maatregel heeft hij minder bezwaar: het terugdringen van de priviléges van ambtenaren.

“Allez, allez, mon coco”, roept een gepensioneerde uitgeefster zaterdag aan het eind van de middag. Omringd door mede-weggebruikers staat ze midden op het Place de la Concorde. Angstig luistert ze naar het schrapende geluid van een motor die haar nieuwe Fiat rakelings passeert: “Olala!”

Meewarig reageert de vroegere uitgeefster op het radio-bericht dat er gedacht wordt over de inzet van militaire transportmiddelen. “Wat een ouderwets idee.” Zij herinnert aan de militairen die tijdens een grote metrostaking in 1988 tien dagen lang het vervoer verzorgden. Alleen kenden ze toen zo slecht de weg dat hun officieren mee moesten als gids.

De huidige staking put de Parijsenaars zichtbaar uit. Ze staan met wallen onder de ogen achter de toonbank (3 weken voor de kerst zou de omzet met 40 procent gedaald zijn). Ze hangen uren op kantoor in de hoop dat de andere automobilisten de weg al hebben vrijgemaakt. Ze lopen in file op de stoep. Of ze schaffen een dure fiets aan. Maar hoe hard iedereen ook klaagt, wíí steken vandaag weer onze duim omhoog.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden