Zon, zee, strand en vrieskou

Na de bossen volgt weer een open duin. (FOTO MARTHA DE BRUIN) Beeld
Na de bossen volgt weer een open duin. (FOTO MARTHA DE BRUIN)

De sneeuw was vroeg en overvloedig. Wandelen in het verstilde landschap bleek een feest. De witte laag is inmiddels verdwenen, maar de winter duurt nog lang ...

Kleed je warm aan en trotseer de ijzige kou, want een winterwandeling met temperaturen onder nul geeft meer voldoening dan een zonnige tocht in hemdsmouwen. Maar je moet er wel snel bij zijn, want voor je het weet, zijn tientallen wandelaars je voorgegaan en is de witte deken veranderd in natte, zwarte drab.

Wij, twee zussen en een baby van drie maanden, zijn er snel bij in het Noordhollands duinreservaat. Met 5300 hectare duinen – van Wijk aan Zee (in het zuiden) tot aan Castricum (in het noorden) – is dit een van de grootste natuurgebieden van Nederland. Waterbedrijf PWN beheert het gebied, dat een grote watervoorraad herbergt.

De duinen zijn nog bedekt met een dikke laag sneeuw als wij gaan lopen. De kou bijt in ons gezicht. We kunnen nog terug naar het warme restaurant Johanna’s Hof. Maar we hebben niet voor niets onze dikke jassen, sjaals, mutsen, wanten en bergschoenen aangetrokken. Dus stappen we dapper door. Dat warme café is vast nog aangenamer ná deze wandeling.

Binnen vijf minuten zijn we al omringd door glooiende duinen. Twee hardlopers komen we tegen, maar verder is het er uitgestorven. Alle andere mensen zijn waarschijnlijk wel succesvol verleid door dat warme restaurant. Geen mensen dus, maar wel zien we veel dieren. Tientallen konijnen springen weg, mezen pikken de laatste oranje duindoorns van de struiken, muizen graven holletjes in de sneeuw en zogenoemde Exmoor pony’s grazen het weinige gras dat nog niet is ondergesneeuwd. Ook blokkeert een groep Schotse Hooglanders ons even de weg, maar het spectaculairst is de vos. Het oranje gekleurde dier sluipt de heuvel op en als wij dezelfde heuvel opklimmen, zien we het indrukwekkende witte strand. De vos is ons te snel af, maar in de branding van de zee liggen ijsbrokken, het zand is verstopt onder een pak sneeuw waar nog een paar schelpen uitsteken.

Beschut is het niet. De gure oostenwind heeft nu alle kans om ons om de oren te waaien en doet dit dan ook stevig. Het kleine meisje, dat tot nu toe rustig sliep, opent even haar ogen. Raakt een baby niet onderkoeld in dit weer? Wij worden warm door het lopen, maar zij bungelt stilletjes in die doek. Bij controle voelt ze echter warm aan: ze schrikt meer van een koude hand dan van de ijzige wind en sneeuw in haar gezicht. „Ze kan wel wat hebben hoor”, zegt haar moeder. „Bovendien krijgt ze van deze gezonde buitenlucht vast een sterk immuunsysteem.”

Na een kilometer strand, klimmen we weer de heuvel op en hier volgt een bosrijker deel van de duinen. Koud is het al lang niet meer. Ook weer niet zo warm dat muts, das en wanten uit kunnen, maar warm genoeg om niet continu bewust te zijn van de zes graden onder nul. We zijn opgewekt. Dat is het grote voordeel van dit soort wandelingen: als je de kou trotseert, worden opkomende winterdipjes in de kiem gesmoord omdat je tijdens het lopen niet alleen fysiek, maar ook mentaal in beweging bent. Solvitur ambulando, heet dat in het Latijn, wat betekent: ’het wordt opgelost door te wandelen’. Dit principe geldt natuurlijk voor alle seizoenen, maar toch vooral voor de winter. Zwoele zomertemperaturen nodigen toch meer uit om je al picknickend op een duinheuvel neer te vleien of om na de eerste zweetdruppels het terras op te zoeken voor een verkoelend drankje. In de zomer is fysieke inspanning niet noodzakelijk. In de winter wel, omdat je anders verstijft van de kou. Dat is te merken bij een korte stop om een losse veter te strikken of om net even naar flora en fauna te staren.

Na de bossen volgt weer een open duin en naderen wij het einde van de wandeling. Voldaan nemen we plaats in het drukke restaurant Blinckers, waar wij zo te zien de enigen zijn die het winterse weer hebben getrotseerd, de enigen die verder gelopen hebben dan de paar stappen van auto naar restaurant. En dus ook de enigen met rode wangen, onelegante bergschoenen, een stoel vol druipende winterkledij en een plas gesmolten sneeuw onder ons tafeltje. Maar we zien wel enkele jaloerse blikken van chic geklede mensen met een glas wijn en bittergarnituur binnen handbereik. Spijt dat ze de wandeling niet hebben doorgezet – of er niet eens aan zijn begonnen – terwijl zelfs de drie maanden jonge baby de tocht goed heeft doorstaan.

(Trouw) Beeld
(Trouw)
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden