Zolang mensen willen winnen zal er doping zijn

Hoe heet het?

'Blijf met je rotpoten van ons rotwielrennen af!', themanummer van wielertijdschrift De Muur.

Wie schreven het?

Tim Krabbé (schrijver, ex-coureur), Thijs Zonneveld (journalist, ex-coureur), Bert Wagendorp (columnist, ex-wielerjournalist), Mart Smeets (columnist, journalist), John Kroon (journalist) en anderen.

Waarover gaat het?

Over het wezen van wielrennen en hoe het daarmee verder moet na Lancegate, de affaire-Armstrong.

Hoe moet het verder?

Volgende vraag, graag.

Is het een goed boek?

Even interessant als verwarrend. Lees Krabbés bijdrage en je moet beamen: Ja, legaliseer doping maar. Krabbé levert er goeie argumenten voor. Lees Wagendorp en je zegt: Ja, wielrennen is altijd een kwestie geweest van list, bedrog, combines en doping. So what, als miljoenen fans en volgers het allemaal mooi en prachtig vonden en vinden. Lees John Kroon en je moet toegeven: Het dopingcontrolesysteem is mensonterend en strookt niet met internationale verdragen. Lees het interview met hoogleraar Adam Cohen en je moet met hem concluderen dat epo 'waarschijnlijk wel een beetje effect heeft', maar dat daar geen wetenschappelijk bewijs voor is. Maar lees Zonneveld en je denkt: Ja, doping deugt niet, het wielrennen ook niet en de sport kan best frisser, als alle betrokkenen dat echt willen.

Hoe moet het verder?

Thijs Zonneveld biedt de meest uitgewerkte oplossing. Renners gebruiken doping uit angst, schrijft hij. Angst omdat anderen het ook doen; angst dat ze zonder doping geen platte prijs rijden; angst om hun contract te verliezen. Die angst moet weg. Daarom moet eerst de beerput van het verleden open, helemaal open; strenge controles moeten blijven; etappes in koersen als de Tour moeten korter; er moet een internationaal onafhankelijk dopinginstituut komen en misschien wel een team van onafhankelijke artsen dat dan weer een tijdje voor de ene wielerploeg werkt en dan weer voor de andere. Als renners er (bijna) zeker van zijn dat hun collega's niet meer gebruiken, doen ze dat zelf ook niet. Want niemand spuit en slikt voor zijn lol.

Gaat dat werken?

Hmm. De etappes in de grote rondes zijn korter dan vroeger, maar dat heeft het dopinggebruik niet verminderd. Een dopingverbod leidt renners mogelijk naar kwakzalvers. De druk op renners om te presteren zal blijven bestaan. Supporters, sponsors, ze willen winnaars zien en ze willen lijden zien. 'De dopingstrijd is onwinbaar zolang er mensen zijn die eerder over de streep willen komen dan anderen, en (zolang) de wetenschap voortschrijdt', schrijft Krabbé: profsport en mooie, olympische gedachten over een zuivere sport gaan niet samen.'

Dus?

Zonneveld: 'Als het wielrennen niet verandert, dan is het wachten op de volgende crisis die nog meer kapotmaakt. En de daaropvolgende crisis. En die daarop. En die daarop. Tot er niets meer is om kapot te maken.'

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden