Zoete, cynische liefde

De nieuwe film van Stephen Frears gaat over de relatie tussen een oudere courtisane, gespeeld door Michelle Pfeiffer, en de jonge Chéri.

Stephen Frears werd in de jaren tachtig beroemd met ’My beautiful laundrette’ en heeft sindsdien een consistent oeuvre opgebouwd met onder critici en publiek geliefde films als ’Dangerous Liaisons’, ’The Snapper’, ’High Fidelity’ en ’The Queen’. Hij was in Amsterdam op bezoek om zijn nieuwste film ’Chéri’ – naar het boek van de Franse schrijfster Colette (1873-1954) – te promoten. Echt van harte ging het niet.

U maakte vaker films over oudere vrouwen die hun nederlaag moeten accepteren, The Queen, Dangerous Liaisons, en nu Chéri. Hoe komt dat?

Is dat zo? Dat heb ik zelf nooit zo gezien. Interessant.

Wat trok u naar Chéri?

De taal. Het verhaal. Niet van het boek, dat kende ik niet. Colette wordt ook niet meer uitgegeven in het Engels. De taal van het script, die was erg mooi, dichterlijk. En Christopher Hampton (ook de schrijver van ’Dangerous Liaisons’ J.R.) schreef het. Hij is mijn leraar. Hij leerde mij over de Franse literatuur.

Het verhaal is vrij cynisch. Twee mensen die de liefde als een commercieel contract zien.

Ja, maar als ze echt verliefd worden is het een ramp, toch? Ze doen er eigenlijk goed aan om de liefde in cynischer termen te zien. Zolang ze het cynisch benaderen gaat het goed.

Toch oogt de film zoet en weelderig, minder kil dan ’Dangerous Liaisons’.

Ja, dat is zo. Zoeter en cynischer, dat gaat eigenlijk niet samen. Dus een van die typeringen klopt niet. Maar ’Dangerous Liaisons’ was een melodrama. Colette was een impressionist. Dat vraagt dus om een andere stijl.

Was ’La Belle Epoque’ een inspiratiebron?

Nou nee, eigenlijk niet. Ik wist dat ik het neer moest zetten. Het moest wel goed zijn.

Heeft u veel schilderijen bestudeerd?

Ik heb slimme mensen om me heen die daarmee aan de slag gaan. Die hebben de schilderijen bestudeerd en mij verteld hoe we het aan moesten pakken.

U heeft eerder met Franse actrices gewerkt. Heeft u nu geen Franse actrice voor de rol overwogen?

Ja, ik heb met Juliette Binoche gepraat, die zou geweldig zijn geweest, maar zij was te jong voor de rol. Eigenlijk wilde ik Simone Signoret, maar die is dood.

Niet Isabelle Huppert?

Ik adoreer Isabelle maar dat zou een hele andere film hebben opgeleverd. Ik denk niet dat je een vrouw moet nemen die zo woest is als Isabelle Huppert. Waarom zou je verliefd worden op zo’n wrede vrouw. Ze zou je angst aan jagen. En eigenlijk is het allemaal ’baby talk’ niet? Nounou is babypraat. Ze is een moeder voor hem.

Aan het slot brengt U Michelle Pfeiffer onbarmhartig oud in beeld. Was dat ingewikkeld?

Het gaat over ouderdom dus daar moesten we iets mee. Pfeiffer deed daar niet moeilijk over. Ze was erg moedig. Geen moment van aarzeling. Ze heeft ook niet geprobeerd de cameraman iets in te fluisteren.

En geen botox?

Ze grapte vooraf dat ze haar voorhoofd nog kon bewegen, maar ik heb er verder niet naar gevraagd. Dat soort dingen vraag je niet. Maar het is overigens wel verschrikkelijk die bevroren gezichten. Gelukkig heb ik er niet zo’n ervaring mee. Alleen dat er een actrice wordt voorgesteld en dat dan iemand anders roept, nee, die niet: ’frozen face’. Het komt nooit zo ver dat iemand dan toch auditie doet. Iedereen weet welke acteurs met hun gezicht in de weer zijn geweest.

Terug naar ’Chéri’. Is het verhaal nog relevant voor nu?

Naar mijn idee zegt de film heel veel over het heden, omdat het over een decadente samenleving gaat. Mijn land bijvoorbeeld is bankroet nu. Terwijl men eerst heel rijk was. Courtisanes als Lea zijn als Posh Spice, Paris Hilton of Kate Moss: heel machtig, dankzij geld, roem, seks.

Waarom vertelt u aan het einde in de voice over nog kort over het latere tragische lot van Chéri?

Colette schreef een tweede boek waarin over zijn einde wordt verteld. Dus dat maakte het verhaal compleet.

Nu is het ook zijn tragedie, niet alleen de hare?

Ja, interessant, ja.

Het is een droevig verhaal.

Zijn niet alle liefdesgeschiedenissen droevig? ’Gone with the wind’ was droevig.’ Wuthering Heights’. ’Romeo and Juliette’.

Maar dit is droevig en zoet.

Dat is wat het interessant maakte.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden