Zoals alles in je jeugd kolossaal is, zo was ook die eerste echte winter van mijn leven kolossaal.

Het schaatsseizoen is zo te zien weer begonnen. Ik zag mijn buurvrouw met haar zoontje, dat net schaatsrijp is geworden, naar de Jaap Edenbaan vertrekken, op het gezicht een glimlach alsof er elk moment nieuwe ijstijden aan kunnen breken. En dat terwijl het zowat twintig graden boven nul was. Ze vroeg me of ik het ook kon, pootje over en al die dingen. Jawel, zei ik, maar ik heb het al jaren niet meer gedaan.

Rob Schouten

Het is zo: telkens als ik de afgelopen jaren het ijs wilde betreden, begon het net te dooien, alsof ik het erom deed om niet meer te hoeven bewijzen dat ik het kon. Ik kon mezelf natuurlijk ook wijsmaken dat ik gestopt was, zoals Gunda Niemann, maar dan na een lange en onzichtbare carrière op de kade achter het huis, een rondje Botshol als het een keertje meezat. Je woont nu eenmaal niet ongestraft in een land dat als schaatsgek te boek staat en waar het staatshoofd-in-spe alvorens ingehuldigd te worden toch minstens een keer de Elfstedentocht moet hebben gereden.

Maar voor het echte schaatsen heb je ook echte winters nodig, en die laten het tegenwoordig lelijk afweten. Ik moet het in 1963 geleerd hebben, de koudste winter van deze eeuw. Plaats van handeling de Leidsevaart en de Kinderhuissingel te Haarlem, waar het zelfs onder de bruggen toen veilig dik lag, zeker voor startende kinderen. Toch herinner ik mij meer sneeuw dan ijs en vooral die geweldige glijbaan die iemand in onze straat gefabriceerd had en waar we voor mijn gevoel wekenlang vanaf zijn gesleed, zonder dat we dachten dat wij tot een bobsleenatie behoorden.

Ook het feit dat we op een zondag opa en oma in Arnhem wilden gaan bezoeken, maar halverwege wegens de sneeuw rechtsomkeert moesten maken, is als mijn eerste natuurramp blijven hangen. En de gymleraar die vol goede moed aan de Elfstedentocht van dat jaar begonnen was, maar die we daar later niet meer over hoorden.

Zoals alles in je jeugd kolossaal is, zo was ook die eerste echte winter van mijn leven kolossaal, toen ik schaatsen leerde te midden van al die andere veelbelovende krabbelaars. Dat wens ik de Nederlandse genen nog wel eens toe, zo'n winter waarin een hele sportgekte ge- of herboren wordt. Eén onvergetelijke uitzondering op het broeikaseffect.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden