Zo'n 'meissie' in de garage kan eventjes leuk zijn

Christel Verwaaijen (22) wil niets liever dan een baan als automonteur. Alleen ze is een meisje en bovendien tenger gebouwd. Vier keer vond ze een garagebedrijf, maar ze werd steeds in haar proeftijd weggestuurd. Vijftien sollicitatiebrieven schreef ze deze maand, maar de meeste garages willen haar niet eens zien. Automonteur is niks voor meisjes, vinden de meeste bazen. Christel denkt daar anders over: ,,Ik ben misschien wel wat minder sterk, maar als ik iets niet los krijg, pak ik er gewoon een moker bij.''

Al toen ze klein was liet ze meisjesspeelgoed links liggen.Van blokken bouwde ze garages en overwegen. Een kapotte walkman had ze zo weer aan de praat en haar fiets een grote beurt geven doet ze altijd al zelf. ,,Ik zat als kind op de vrije school en daar krijg je naast gewone vakken, ook hout-en metaalbewerking. Ik merkte dat ik dat het liefste deed.'' Haar ouders vonden het maar niks dat ze voor de monteursopleiding koos, maar zij gooide haar kop in de wind. Sleutelen wou ze, niets anders. ,,Nu begrijp ik dat ze me wilde beschermen, vooral mijn vader. Hij was bang dat ik me niet staande zou kunnen houden in die mannenwereld. En dat is ook moeilijk.''

Dat zal in de toekomst vast veranderen. Ze ziet nu al dat haar klasgenoten heel wat positiever reageren op haar dan oudere monteurs. Al haar hele leven is ze het enige meisje in de klas, voorheen op de lts, nu op het Regiocollege Waterland in Zaandam. ,,Vroeger werd ik nog wel gepest, dan liepen jongens te klieren. Een keer ben ik zelfs met een stuk gereedschap bedreigd. Nu doe ik de opleiding voor eerste monteur. De jongens in mijn klas zijn wat ouder en het maakt hen niets uit dat ik het enige meisje ben.''

Toch heeft Christel nog steeds een probleem in het nieuwe millennium. Ze houdt namelijk niet van moderne auto's. ,,Op de AutoRai zag ik auto's met alleen maar chips. Die plug je in op de computer die vervolgens precies aangeeft waar de storing zit. Chipje vervangen en klaar. Dan is voor mij de uitdaging er toch wel vanaf.'' De voorspelling is dat we in de volgende eeuw allemaal electrisch gaan rijden. Christel doet nu de opleiding voor mechanisch monteur, van chips en electroden weet ze weinig. Geef haar maar een oude Amerikaan. ,,Chrevrolets vind ik machtig. Die hebben lekker veel ruimte onder de motorkap om te sleutelen. Vaak zijn kapotte onderdelen niet meer te krijgen, dus moet je zelf iets in elkaar knutselen. Als je 'm dan weer aan de praat krijgt is dat echt een kick.''

De opleiding is niet makkelijk. Milieu-eisen en de steeds vernuftiger techniek die ze in auto's bouwen, verzwaren het vakkenpakket. De komende twintig jaar zullen mechanische auto's het straatbeeld blijven domineren, maar ze zal het toch echt allemaal moeten leren om een monteur te worden die ook in de volgende eeuw nog mee kan doen. ,,Mensen doen wel eens neerbuigend over het monteursvak, maar wat we leren is eigenlijk HBO-niveau.''

Christel zou nu al gewoon moeten werken net als haar klasgenoten. Maar omdat niemand haar tot nog toe wilde aannemen, zit ze in de WW. Af en toe denkt ze dat het misschien wel aan haar ligt. Dat ze ook echt niet goed genoeg is. Ze heeft, zegt ze, best wel last van faalangst. Via het arbeidsbureau doet ze nu een cursus waarin ze sollicitatietrainingen krijgt, en beroepskeuze-advies. Het maakt haar wel eens boos dat zij zich altijd maar moet aanpassen. Ze kan wel eeuwig willen proberen zichzelf te veranderen. Het ligt toch echt niet allemaal aan haar.

Want wat moet ze met al die garagebedrijven en autodealers die niet eens op haar brieven antwoorden? Of die ronduit meedelen dat ze geen meisjes aannemen omdat er ooit een keer een receptioniste in het bedrijf overspannen is weggegaan? Of die al bij voorbaat hadden bedacht om haar nooit een vast contract bieden omdat het een tijdje leuk is, 'zo'n meissie', maar natuurlijk niet als het serieus wordt. Alle denkbare smoezen en uitvluchten heeft ze al gehoord. De autowereld is een vastegeroeste mannenwereld en Christel begint de moed langzaam te verliezen. ,,In dit beroep heersen best veel vooroordelen. Als ik met allochtone klasgenoten praat, hoor ik dat zij dezelfde problemen tegenkomen. Ook zij komen er niet één-twee-drie tussen.''

Als de oude garde monteurs eenmaal met de vut is, komt er vast wel een mentaliteitsomslag, verwacht ze. Ooit wordt het doodnormaal dat een meisje van auto's houdt. Voorlopig is het wachten op iemand die haar een kans wil geven. Christel heeft nog hoop, hoewel ze in sombere buien wel eens spijt heeft dat ze niet een ander beroep heeft gekozen. ,,Ik blijf het niet eeuwig proberen. Ik wil niets liever dan sleutelen, maar als ik keer-op-keer afgewezen word moet ik toch wat anders.''

Ze heeft inmiddels ook een sollicitatie lopen bij de Landmacht. Als beroepsmilitair kun je in het leger doorleren als monteur. Het is alleen wel weer een mannenwereld. ,,Ja, ook daar ben je als meisje in de minderheid. Maar de regels voor gelijke behandeling zijn daar heel streng, ze letten goed op dat er niet wordt gediscrimineerd. En ze helpen je ook met het vinden van een baan in de burgermaatschappij als je dienstplicht erop zit.''

De meeste klanten reageren wel goed. Vaak vinden ze het juist leuk en bijzonder dat hun auto gerepareerd wordt door een vrouw. ,,Ik heb maar een keer een vervelende reactie gehad. Ik liep naar een klant toe, in overall en met allemaal vegen op mijn gezicht, echt heel duidelijk aan het werk. Vraagt die man: 'Waar is de monteur?' Nou ja! Gelukkig ben ik goed gebekt en heb ik altijd wel een antwoord klaar.''

Als er genoeg vrouwelijke monteurs waren, zou ze best een tijdje in een vrouwengarage willen werken. Gewoon het vak goed onder de knie krijgen, zonder steeds maar te moeten knokken. Maar er zelf een oprichten, ziet ze niet zitten want daar komt allemaal kantoorwerk bij kijken. Voorlopig wil ze gewoon met haar handen werken. En eigenlijk maakt het haar niet uit als ze door mannen omringd wordt op de werkvloer. Vooral toen ze nog lang blond haar had, was ze natuurlijk het mikpunt. Nu heeft ze het kort en zwart geverfd. Gewoon omdat het makkelijker is, niet om het pesten tegen te gaan, want daar kan ze na zoveel jaar wel tegen. ,,Ik heb het altijd wel naar m'n zin. Ik lach om de meeste opmerkingen of ik pak ze terug.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden