'Zo'n maagdelijk, ongerept stuk sneeuw, daar kick ik op'

Aanstaande zondag is de Landelijke Skitoerendag in Sport- en zalencentrum De Vaart, J. Barneveldstraat 24 in Linschoten. Tel. 03480-11998. Om 13.30 kan er gestart worden voor een duurloop van 5 of 10 kilometer (graadmeter voor uw conditie), om 14 uur begint de infomarkt, er zijn verscheidene diapresentaties over toerskiën. Bergbeklimmer Ronald Naar signeert er zijn nieuwste boek, met een aantal waaghalzerige skitoertochten.

HENRIETTE BONARIUS

Marjan Daalhuysen (37) is zo iemand die het ook ging dóén. Tien jaar geleden voor het eerst. Ze volgde een introductiecursus van een week. En daarna was ze zo onder de indruk van de zware kost die ze daar te verteren had gekregen, over gletschers en lawines en zo, dat ze het jaar daarop weer lekker gewoon gingen pisteskiën. Maar weer een jaar later won de nieuwsgierigheid het toch. Het moest toch leuk en vooral avontuurlijk zijn om ook buiten de gebaande paden te skiën. Dus probeerde ze het nog eens, en dit keer raakte ze echt 'door'. Zozeer zelfs dat ze in het laatste nummer van De Bergvriend, het orgaan van de Nederlandse Bergsport Vereniging, verslag doet van een van de moeilijkste tochten die er te maken zijn: de Haute Route, van Chamonix naar Zermatt, met bergpassen van bijna 4000 meter hoog en voor de liefhebbers de mogelijkheid ook de Mont Blanc nog even mee te pikken (4807 m). Het verslag bevat laconieke zinnetjes als: 'Als we over het randje van de col gluren worden we niet alleen verrast door een prachtig vergezicht maar ook door een tamelijk steile afdaling.' Of: 'Na een halfuur is het compleet dichtgetrokken en sneeuwt het licht. Met slecht zicht dalen we af. Het skiën kost me nauwelijks moeite. Ik voel me helemaal in m'n element.' Zo hoort het. Niet zeuren: skiën. En 's avonds vroeg naar bed. 'De wind giert om de hut en de regen is natte sneeuw geworden. Tevreden schuif ik in mijn lakenzak. Als ik morgen naar buiten kijk, zal het weer winters wit zijn.'

GLETSCHERSPLEET

Een skitocht maken in je eentje noemt Marjan 'gekkenwerk'. Met z'n tweeën vindt ze eigenlijk ook nog te weinig, 'dan moet je heel hard trekken, hoor, wil je de ander uit een gletscherspleet krijgen'. Drie is toch wel het minimum. De cursussen die de Skitoerencommissie (een samenwerkingsverband van de Nederlandse Ski Vereniging, de Koninklijke Nederlandse Alpen-Vereniging en de Nederlandse Bergsport Vereniging) organiseert, zijn allemaal voor groepen van minstens zes. Hun 'Skitoerenprogramma' omvat cursussen tiefschnee skiën en telemarken en een hele reeks tochten voor beginners, gevorderden en de hele stoeren. Wie nog nooit getoerd heeft, moet eerst een Introductieweek volgen, in een groepje, samen in een berghut. In zo'n week wordt onder andere geleerd hoe je met vellen onder je ski's behoorlijk steile hellingen zigzaggend omhoog kunt lopen, en hoe je met een rugzak op in ongeprepareerde sneeuw weer naar beneden skiet. Er worden kleine tochten gemaakt, en 's avonds geven de gidsen lawinekunde, kaart- en kompaslezen en wat er verder maar handig kan zijn als het op overleven aankomt.

“Ja, je moet wel een bepaald type zijn om toerskiën leuk te vinden,” zegt Marjan desgevraagd, en ze omschrijft hem (er doen nog maar weinig vrouwen mee) als 'een outdoor vakantieganger, sociaal type, met respect voor en interesse in de natuur'.

UITGRAVEN

Haar mooiste herinnering? Ze denkt na. “Misschien die keer dat we op tocht waren met een gids die zelf ook Hüttenwart was. We deden zijn eigen hut aan. Maar het had gesneeuwd, zwaar gesneeuwd, om binnen te komen moesten we eerst de hut uitgraven. Binnen was het steenkoud. Toen zijn we met z'n allen in het piepkleine kantoortje gaan zitten, dat was tenminste warm te stoken. En daar hebben we de hele avond spelletjes gedaan, zitten praten, fles drank erbij, lachen, gieren, brullen. Het eten kwam uit blik, maar dat gaf niks. 's Nachts in bed, onder vijftien dekens, was het nog te koud om de slaap te vatten. Maar ik had een intens gelukkig gevoel.”

En de engste? “Als de gids de opdracht geeft dat we flink afstand moeten houden omdat er lawinegevaar dreigt. Dan gaat er een stoot adrenaline door mijn lichaam en krijg ik knikkende knieën.” Als er een tocht gemaakt wordt gaat er altijd een lawinezoekapparaat mee, waarmee tochtgenoten die onder de sneeuw zijn beland opgespoord kunnen worden.

Als het even kan gaat Marjan elk jaar één week pisteskiën en een week toerskiën. “Ik vind het allebei zo leuk. Ik geniet als ik het goeie ritme te pakken heb en als een zonnetje de piste afkom met het gevoel dat alles klopt. En het mooiste van toerskiën vind ik de eenzaamheid. Je eigen spoor trekken in zo'n maagdelijk, ongerept stuk sneeuw, daar kick ik op.”

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden