Zo'n dag waarop alles meezit

Portie toeval en geluk brengt Australiër Gerrans triomf in Luik-Bastenaken-Luik

LUIK - Eddy Merckx heeft betere dagen gekend. De vijfvoudig Belgisch recordhouder in Luik-Bastenaken-Luik deed de factor geluk in de 'moeder aller klassiekers' 's ochtends af als irrelevant. Een stevige inschattingsfout, zo bleek gisteren aan het eind van de middag. In de laatste bocht, in het zicht van de finishlijn in Ans, ging de winnaar van vorig jaar Daniel Martin pijnlijk onderuit. Niet de beste klimmer, maar de sterkste sprinter ging met de honderdste editie van LBL aan de haal.

Simon Gerrans is de naam. Australiër, kopman van Orica-GreenEdge. Een krachtpatser met korte beentjes. Niet meteen de coureur die je op de erelijst verwacht van een slopende klassieker als Luik-Bastenaken-Luik. Beweer nou ook niet dat Gerrans geen bergje kan oprijden. De potige renner werd drie keer derde in de Amstel Gold Race, de laatste keer vorig week. Winnaar ook van Milaan-Sanremo in 2012. Je moet heuvels als de Poggio kunnen overleven, wil je een gooi doen naar die eerste serieuze prijs van het voorjaar in Italië.

Misschien past Amstel hem wel beter, bekende Gerrans na afloop in een sobere fabriekskantine die tijdelijk tot persruimte was omgebouwd. "In La Doyenne moet je een van die zeldzame dagen hebben dat alles meezit." Aan geluk zeker geen gebrek. De Ier Martin leek op weg zichzelf op de volgen als winnaar in de sobere buitenwijk van Luik. Misschien overmoedig geworden, slipte zijn wiel weg op het kurkdroge asfalt. Gerrans zag het gebeuren: "Ik had het geluk dat ik aan de goede kant reed toen Dan viel." Gerrans walste vervolgens onbekommerd over alles en iedereen heen.

Het was het enige hoogtepunt in een wedstrijd die de laatste jaren meer en meer een voorspelbaar karakter krijgt. Een Vlaamse tv-commentator noemde het spottend "geeuwkoersen", zes uur verveling en zes minuten opwinding. Een kwaal waaraan ook de andere twee heuvelklassiekers, Waalse Pijl en Amstel, niet ontkomen. De oorzaak? Renners zijn rekenmeesters geworden. Tien cols vandaag? Dan is zuinigheid het devies. Een aanval? Daarmee wacht je tot aan de voet van de slotklim, beter nog om pas halverwege te gaan.

Toch stond ook Gerrans verbaasd van de flinke omvang van de groep kanshebber die elkaar beloerde op die laatste twee hellende kilometers. De Australiër schatte zijn kansen klein toen hij veertig kilometer terug de Redoute afreed. Het beste was er eigenlijk wel af. En dan toch winnen? Het was dankzij het beulswerk van zijn ploeggenoten, Pieter Weening met name, dat Gerrans na elke klim kon aanklampen, erkende hij ruiterlijk. De tanden erin en stug verder fietsen.

Weening noemde het grijnzend "doorharken". Hij zette zich in de slotkilometers stoïcijns op kop. De vluchters werden een voor een geneutraliseerd. Een dankbaar inspanning, vond Weening. "Zeker als je zoals vandaag een grote wedstrijd winnend besluit." Voor Gerrans is het aangenaam werken, zei de Fries onomwonden. "Niemand is na zes lange uren koers zo snel als Simon."

In zijn hand hield Weening een grote fles Vlaams blond bier. Voor in de bus, grapte hij tegen ploegleider Neil Stevens. Er moest geproost worden op de "eerst grote" dit seizoen. "Hiermee is het voorjaar in een keer geslaagd", erkende de 33-jarige hardrijder in Australische dienst over het portie toeval en geluk dat je als ploeg en coureur soms nodig hebt.

Merckx mocht het dan bij het verkeerde eind hebben, Gerrans nemen ze Luik-Bastenaken-Luik niet meer af. "Mijn naam is voor altijd verbonden aan de honderdste editie", straalde de 33-jarige spierbundel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden