Zo doorgaan als PSV, met betere aanvallers, dat wel

Als 6 september 2015 een ijkpunt was in de Nederlandse voetbalgeschiedenis, kan 15 maart 2016 dat dan ook zijn? Op 6 september 2015 verloor Oranje in het orthodoxe systeem met drie middenvelders en drie aanvallers met 3-0 van Turkije. Op 15 maart 2016 bedwong PSV met vijf verdedigers het sterkere Atletico Madrid, tot op de strafschopstip dan.

Het zit nogal kort op elkaar natuurlijk: in zoiets breeds als een geschiedenis twee ijkpunten in zes maanden - logisch is het niet. Dat zit 'm vooral in de eerste datum, die is niet helemaal reëel. Ik schreef een half jaar geleden dat de fatale nederlaag tegen de Turken een ijkpunt in de Nederlandse voetbalgeschiedenis zou kunnen zijn, als dan toch eindelijk echt het definitieve einde van de Hollandse School.

Die werd ten grave gedragen, was in alle dramatiek meteen maar de eerste zin van het verslag - die blinde oerdrang om mooi en aanvallend te voetballen, wat we al lang niet meer konden en wat op onze manier sowieso niet meer kon, omdat de sjablonen ervan dateerden van ver in de vorige eeuw.

Maar hoeveel eerder had dat einde, dat ijkpunt, al niet in de geschiedenis moeten en kunnen liggen? Nooit zal ik vergeten hoe we in het najaar van 2002 gierend van de lach over de Route du Soleil terugreden naar Nederland. Ajax had aan de hand van de gewiekste Ronald Koeman in de Champions League met 0-2 gewonnen van Olympique Lyon. Doorgaans moffelde ik de statistieken van de Uefa onverschillig weg, maar nu waren ze als een collectors item in de tas opgeborgen: Ajax, 36 procent balbezit!

Met zijn durf (en intelligentie) om af te wijken van de offensieve dogma's bewees Koeman het vaak naïeve Nederlandse voetbal een goede dienst, schreef ik toen - en o, hoe vaak moest iets in die trant daarna in de woestijn nog geroepen worden?

Nu speelt PSV naar de internationale wetten, zo goed en zo kwaad soms als dat gaat. "Je moet eerst een goede basis hebben staan als team, voordat je kunt uitkomen waar je wilt", zegt trainer Phillip Cocu deze week in Voetbal International. In één zin waaraan het Ajax in Europa ontbrak, in de afgelopen jaren onder Frank de Boer, maar ook daarvoor al: in alle jaren feitelijk na Ronald Koeman.

Cocu zegt ook dit: "Helemaal als Nederlandse ploeg moet je in staat zijn andere accenten in de speelstijl te leggen, als het resultaat erom vraagt." Hè, hè, eindelijk de volgende na Koeman die ons zo expliciet zegt waar het op staat.

We hadden voor de omslag naar pragmatischer spel twee geweldige gidsen in Nederland kunnen hebben, de best denkbare, als de KNVB Koeman niet als bondscoach had laten lopen. Ajax (nee, niet alleen met de ruwe talenten Ibrahimovic en Van der Vaart, óók met Pasanen, Yakubu, Van Damme en O'Brien) speelde in zijn tergend lang veronachtzaamde seizoen 2002-2003 met 1-1 gelijk bij Arsenal, Valencia en AS Roma en maakte in de verloren kwartfinale in San Siro twee doelpunten tegen AC Milan (3-2).

Dat is het verschil met de campagne van PSV. Ajax, hoe vaak toen ook (evenals PSV nu) de onderliggende partij, kon voorin meer uitrichten, kon ook in de grotere uitwedstrijden altijd scoren. Daarvoor zijn de aanvallers van PSV niet goed genoeg, de stramme spits Luuk de Jong voorop. PSV is steeds beter gaan tegenhouden. Dat is verdienstelijk, een voorbeeld al voor Nederland. Maar zolang de tegenstander aan de overzijde niet iets meer pijn kan worden gedaan, is het een eerste aanzet tot waar we heen moeten, nog geen ijkpunt.

Ajax, zó doorgaan graag!, schreef ik in 2002.

Zo doorgaan als PSV, zou ik nu willen zeggen, en zorg voor betere aanvallers, dat wel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden