Zitconcert

Toch niet verkeerd, popmuziek in klassieke setting, al moet je wel moeite doen in die stoel te blijven zitten

Andrea Bosman schrijft elke week over ons vermaak, in de breedste zin van het woord. Reacties naar andreabosman@trouw.nl

Electric Hummingbirds

Ruben Block speelde met twee multi-instrumentalisten die hij de 'Electric Hummingbirds' noemt: Sjang Coenen uit Maastricht en de Canadees Kelly Hoppe. Deze tour is afgelopen. Maar optredens van Triggerfinger in de vertrouwde bezetting (zonder zitplaatsen) staan alweer op vele agenda's. Zie www.triggerfinger.net.

'Deze zanger moet je ook ruiken', had een facebookvriendin geschreven bij mijn bericht over het solo-optreden van de Belgische zanger en gitarist Ruben Block. Het klonk vreemd, maar ik snapte geloof ik wel wat ze bedoelde met haar opmerking over de frontman van de band met die zware, fysieke sound, Triggerfinger. Daar wil je zo dicht mogelijk op staan. Ruben Block staat te boek als de 'gentleman- rocker': altijd in een strak, opvallend pak en met zijn grijze haar en baard een woest aantrekkelijke verschijning voor vrouwen en mannen van alle leeftijden.

Deze avond in Tivoli-Vredenburg in Utrecht draagt hij een puik roze kostuum met wild bloemmotief. Maar ruiken kunnen we Ruben niet. Hij treedt op in de Hertz, een zaal met stoelen. 'Een zitconcert!' had mijn gezelschap van te voren ietwat bezorgd geappt. Ik kreeg zelfs nog een mailtje van het muziekpaleis of we echt op tijd wilden komen vanwege die zitplaatsen. 'Als je later komt stoor je wellicht onnodig de andere bezoekers.' En dus schuiven we keurig om tien voor half negen onze rij in. Voor ons vraagt een vrouw of we last hebben van de jas die ze over haar stoel heeft gehangen. Zelfs het flesje bier dat we hebben meegenomen voelt ongemakkelijk.

Toch, als Ruben en zijn twee gelegenheidsmuzikanten eenmaal beginnen met spelen - vooral gestripte en opnieuw aangeklede Triggerfingerliedjes - begrijp ik waarom het een goede keuze is, dit zaaltje. Iedereen kan alles zien, zich volledig op de muziek concentreren, op een stel geweldige muzikanten aan het werk. Ik hoef me niet te ergeren aan zo'n lange gast die op het laatst voor mijn neus schuift, of aan luidruchtige gesprekken, dwars door verstilde nummers heen.

Een paar weken eerder was ik bij singersongwriter Eefje de Visser geweest, die voor het eerst in een uitverkochte grote Ronda-zaal stond. We belandden achteraan, in de buurt van de bar, waar kennelijk vooral bevriende stellen hadden afgesproken om eens gezellig bij te kletsen. Het leek mij nogal duur om dat hier te doen in plaats van in een café. Ik ontdekte ook dat je tegenwoordig zakjes chips kunt kopen in het muziekgebouw. Erg goed heb ik niet naar de liedjes van Eefje kunnen luisteren.

Toch niet verkeerd, popmuziek in klassieke setting, al moet je wel moeite doen in die stoel te blijven zitten en het meebewegen beperken tot wat getap met de voet en wiegen met het hoofd.

Maar Ruben kan hier met slechts een gitaartje voor op het podium gaan staan en zonder microfoon een eindje weg croonen - muisstil is het, je hoort zelfs het zachte klikken van de camera van een van de fotografen. Al stoot juist nét bij dit nummer iemand precies op de laatste noot een glas om. Zal je altijd zien.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden