Zinvolle feestdagen

Dit zijn de dagen van het achterstallig onderhoud. En achter liep ik, nou en of! Nog steeds met zo'n ouderwets mobieltje op zak waar je niks mee kon. Ooit was ik in mijn kring een van de eersten geweest die een mobiele telefoon aanschafte maar ik was intussen genadeloos getroffen door de wet van de remmende voorsprong en wist niet eens wat een 'app' was of hoe je overal waar je was op internet kon komen.

Je hoefde er niks voor te doen. Typte wat in op de betreffende site en een dag later kwamen ze het toestelletje brengen en kon ik eindelijk alles doen wat ik wilde. Mijn dochter laadde de toepassing 'Shazam' er op, een programma waarmee je muziek die gedraaid wordt kunt determineren. Hij herkende alleen popmuziek, merkten wij na de eerste proefneming; zelfs de Matthäus of de Vier Jaargetijden wilden er bij hem niet in. 'The Times They Are A-Changin', ja , die had-ie zo door! Zo bijdetijds was ik geworden!

Op Eerste Kerstdag spijkerde ik een nog veel ouder gemis bij. Ik denk dat ik al wel tien of twintig keer begin en einde van de film 'The Wizard of Oz' had gezien, maar nooit het geheel. En dat is toch echt nodig om mee te kunnen praten over Amerikaanse films, waar altijd wel een citaatje van die beroemde film uit de jaren dertig met Judy Garland in zit, bijvoorbeeld: 'Someplace where there isn't any trouble... do you suppose there is such a place, Toto? There must be. It's not a place you can get to by a boat or train. It's far, far away... behind the moon... beyond the rain.'

Je wordt trouwens wel gestraft als je je klassiekers niet bijhoudt; ik vond er, inmiddels op leeftijd geraakt, niks meer aan, al die hossende en dansende figuurtjes in kartonnen decors, blijmoedig op weg naar verlossing onder leiding van de Goede Heks uit het Noorden en uit op de vernietiging van het Kwaad in de vorm van de gifgroene Heks van het Oosten. Daarna gingen we bij mijn oudste dochter eten. Kerstdiner. Voor ik het in de gaten had, ging het over Britt Dekker. Heb ik nog nooit van gehoord, zei ik. Maar dat was onmogelijk, ze was bij 'De Wereld Draait Door' en zelfs bij 'Pauw en Witteman' geweest! Ik móest ervan gehoord hebben! In Trouw schrijven ze er niet over, beweerde ik zonder enig bewijs; mijn dochters weigerden dat te geloven. Maar wie is het dan? Britt Dekker is een 'it-girl', legden mijn dochters mij uit, een meisje dat 'it' heeft, niks speciaals kan en toch bekend wordt, iemand zoals Kim Kardashian. Kim wie? vroeg ik. Wederom gehuil om mijn onkunde. Paris Hilton? Had ik daar wel eens van gehoord? Ik knikte. Het fenomeen was mij bekend. En BFF dan, Paris' programma 'My New Best Friend Forever', waarin ze op zoek gaat naar een vriendin voor het leven? Ik moest maar eens op E-channel van UPC kijken, daar gebeurde het allemaal.

Zijn het een soort Barbies? vroeg ik. Ja, raak, dat waren het, de nieuwe Barbies. En o ja, die moest ik ook nog leren kennen, Justin Bieber, en Zanger Rinus van liederen als 'Marloes, wil je met mij onder de douche' en 'Toeter, toeter, met Romana op de scooter!' Leerzame, zinvolle feestdagen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden