Zinloos toeteren

Gerwin van der Werf volgt dit seizoen de E1 van VV Meerburg, het team van zijn dochter Emma. Vandaag: hij weet precies hoe hij zich als voetbalouder hoort te gedragen langs de lijn. Het lukt alleen niet zo.

Vandaag spelen we uit tegen FC Lisse. Bij de bollenpellers van Lisse heeft trainer Frank nog nooit punten gepakt. "Meestal hebben we er weinig te zoeken", zegt hij wat bedremmeld. Maar dan pakt hij zijn strijdlustige trainersvocabulaire er weer bij: "Wij gaan gewoon uit van onze eigen kracht!"

Bij de koffie, die wordt geserveerd in een papieren beker en smaakt naar gedroogde bladeren, praten de voetbalmoeders over hoe je je als ouder dient te gedragen langs de lijn. Ze beheersen de theorie van dit onderwerp uitstekend: je moet positief blijven, niet schreeuwen en vooral niet gaan coachen. Onlangs ving één van de dames een smalende opmerking op van een vader, na een gemiste kans. "Nou, een beetje positief", zei ze, en om haar woorden kracht bij te zetten riep ze "Jammer hoor!" over het veld. Daarna zei de vader zelf steeds een cynisch bedoeld "jammer hoor!", met een schuin oog op de dames.

"Nee, dat kan echt niet", doe ik braaf een duit in het zakje. Ja, ik ben heel stellig in die dingen. Van alle taken die je als voetbalouder hebt, is het vervoer van je kind de enige belangrijke. Verder zijn daar de zorg voor frisgewassen sokken, een gevulde koek na de wedstrijd, en een aai over de bol. Dat is wat je moet doen, meer niet. De rest moet je overlaten aan de coach. Het koesteren van verwachtingen is het werk van de coach. Zichtbaar teleurgesteld zijn: een taak van de coach. Als je langs de lijn staat zitten je ouderlijke taken erop, punt uit. Ja, ik ben een groot theoreticus op dit gebied.

Globaal heb je twee soorten ouders langs de lijn: zij die roepen, en zij die niets zeggen. Die laatste groep is landelijk gezien vrij klein en bestaat bij ons uit de vader van spits Milan S (die jongen heeft geen aanmoediging nodig) en de moeder van Schotse terriër Eric (ze zegt weleens "Come on Eric", zacht en binnensmonds, ik vind dat heel sympathiek). Zelf behoor ik tot de andere groep, de irritante roeptoeters. Nu is de ene roeptoeter de andere niet. Bemoedigende kreten worden min of meer gedoogd, zoals "Lekker Sam!" als Sam een bal afpakt - wat hij vaak doet - of "Goed gewerkt Mees!" als Mees een bal voor de voeten van een gevaarlijke linksbuiten over de zijlijn poeiert. Ik roep zelf vaak dit soort dingen en smokkel er soms een aanwijzing tussendoor: "Achter je!", "Aansluiten!" De vader van Jurre roept altijd "BOEM!" als hij meent dat er op doel moet worden geschoten. BOEM. Soms vliegen er dan een paar kraaien op. Je hebt weleens een vader (bij de tegenstander, uiteraard) die naast de doelpaal gaat staan om ongevraagd de verdediging te leiden. Of zo'n man die zijn zoon radiografisch probeert te besturen: "links", "rechts", "naar voren!", "terug, terug!" Zinloos, ze horen het niet eens.

We staan dus mooi voor piet snot te roepen. Waarom doen we het dan? Ik heb hier lang over nagedacht. Misschien wel té lang. Ik sta open voor suggesties. Maar in de eerste plaats denk ik dat we roepen omdat de wil om te winnen ons eigenlijk overvalt, iedere zaterdagochtend opnieuw. Mij althans. En ik denk dat we allemaal willen dat ons kind het goed doet. Zo goed dat hij of zij later misschien wel bij Barcelona gaat voetballen. Ik zeg niet dat men echt denkt dat zulks zal gebeuren, ik zeg enkel dat ambitie een raar goedje is en dat het kruipt waar het niet gaan kan. Ambitie is gemaakt van dromen, en van nog iets anders, van een soort rauwe wil die diep in ons sluimert, en die er zomaar uit kan komen in de vorm van een oerkreet langs de lijn waar geen kind wat aan heeft.

De wedstrijd begint. Het staat vlak na rust 2-2. Daarna gaat het mis. Het laatste kwartier verliezen de spelers de bal, en ik de theorie volledig uit het oog. Ik sta te schreeuwen en heel zielig "sjongejonge, we hadden beter naar de Keukenhof kunnen gaan" te zeggen. De E1 druipt af, 6-2. In de kantine vreet ik mijn sacherijn op, tegelijk met een gevulde koek. In de auto ga ik op mijn woede zitten als een kloek op een ei. Op de achterbank keuvelen de twee topvoetballers die ik vandaag mag vervoeren, Emma en Eric, gezellig over Halloween, over de adresjes waar je moet wezen, hoe ze zich gaan verkleden, en er is een discussie over de vraag of 'trick-or-treat' zeggen voldoende is of dat je ook moet zingen. Mijn mening wordt gevraagd.

"Weet ik veel!", zeg ik nijdig. Daarna bijt ik weer op mijn tong. Ja, 6-2 verloren, ik vind dat ze wel wat langer mogen balen van zo'n nederlaag. Ik doe snel de radio aan. Reclame. Vrolijke boodschappen. Mensenlief wat heb ik de pest in. "Steeds verrassend, altijd voordelig", zingen Emma en Eric mee met de snertdeun van een drogistketen.

"Zeg, heb je eigenlijk wel lekker gespeeld?", vraag ik thuis aan Emma. Het is de toon die de muziek maakt. Ik klink als die foute vader die "jammer hoor" zegt terwijl hij iets heel anders bedoelt. Ze kijkt me boos aan en loopt naar haar kamer. Ik ben mijn ergernis kwijt en voel me slecht. Later maken we het goed, nog voor ze in een Grijze-Jageroutfit - tot de tanden toe bewapend - de deur uitgaat voor Halloween. Het grootste Halloweenspook blijft thuis achter de voordeur zitten met een bak weeïg snoepgoed, wachtend tot hij andere kindjes de stuipen op het lijf kan jagen.

Ja, de theorie, die beheers ik wel. Volgende week weer een nieuwe kans om het praktijkexamen af te leggen.

FC Lisse E1 - VV Meerburg E1 6-2

De echte competitie is begonnen. We zijn ingedeeld in de hoofdklasse 2, een klasse voor winnaars, je komt er alleen terecht als je (bijna) alle wedstrijden in de bekercompetitie hebt gewonnen. Hoe zou het vandaag gaan tegen Lisse? Kunnen onze kanjers dit niveau aan? Dat kunnen we, zo leren de eerste tien minuten. De Lissenaren komen nauwelijks aan de bal. Wij wel, wij hebben de bal steeds. Alleen we scoren niet. 'Dan valt-ie een keer aan de andere kant' hoor je de specialisten zeggen. En ja hoor, tweemaal zelfs, mazzelgoaltjes, van afstand geschoten. Bij rust 2-0 achter. Daarna zet Meerburg aan, met Eric, Ted en Abel voorop in de strijd. Met Jurre als extra spits raakt Lisse in de war. Superspits Milan S scoort de aansluitingstreffer en even later schiet hij ook schitterend de gelijkmaker binnen uit een onmogelijke hoek: 2-2! Helaas, een rare dwarrelbal van Lisse landt achter keeper Wout, en we staan weer achter. Daarna gaan alle lichten uit. Het wordt een 6-2 nederlaag. Oorzaak volgens de trainer: er werd niet meer compact gespeeld, we konden het niet meer belopen. Oorzaak volgens Emma: de bal was véél te licht. Rare tulpenbol uit Lisse.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden