Zingende Zaag

De Zingende Zaag is een Haarlems poëzietijdschrift, dat nogal veel werk maakt van de vorm waarin het verschijnt. Zo is er een keer een nummer verschenen, dat bestond uit een echt sigarenkistje gevuld met allerhande gedrukte tekst.

Het nieuwe (dubbel)nummer 24/25 heet 'Manifesten van de jaren negentig' (f.35,-) en zit typografisch en boekvormelijk heel vernuftig, maar ook flink vermoeiend in elkaar. De bijna dertig contribuanten, dichters van velerlei pluimage, is gevraagd een 'manifest' te schrijven en die teksten zijn nu, onder begeleiding van de brief die zij aan redacteur George Moormann schreven, afgedrukt.

Laat ik maar meteen zeggen dat er een hoop overspannen flauwekul bij zit en dat ik het roerend eens ben met Erik Spinoy, die het hele idee van moedwillig manifesten gaan zitten maken, onzinnig vindt. Hij hekelt nog eens “het bizarre ballet van Maximalen en media” en pleit ervoor “om vragen te stellen bij de alomtegenwoordigheid van de ironie, het diffuse cynisme, de conformistische herhaling van succesvolle gebaren en vormen, het berekend of kritiekloos herkauwen van dominante normen, de onverschilligheid tegenover welke kritische plicht dan ook”.

De enige andere die mij overtuigt, is Leo Vroman. Zijn manifest in veertien punten is helemaal Vroman, en dat is niemand anders.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden