Zinderend slot na valse start Finale basketbalweek apotheose na vele tegenvallers

HAARLEM - Iraklis, BC Zagreb, het nationale team van Canada, Joventut Badalona en Olympique Antibes. Het is een rijtje namen om als organisator van een toernooi je lippen bij af te likken. Voor Frank Voskuilen, toernooibaas van de Haarlem Basketball Week, waren de eerste dagen echter allerminst een lolletje.

ERIC HORNSTRA

Spannende wedstrijden waren er nauwelijks en de topteams - Antibes uitgezonderd - waren niet bereid het achterste van hun tong te laten zien. Gelukkig werd de valse start gevolgd door een zinderende finale.

De Haarlem Basketball Week was vijf dagen lang niet meer dan een oliebollentoernooi. Een evenement waar gerenommeerde ploegen even snel hun zakken komen vullen. Een ideaal recept ook om de feestdagen door te komen, zonder het spelritme te verliezen. Vooral het beschamende optreden van Iraklis - toch niet een van de minste ploegen in Europa - maakte veel tongen los. “De spelers waren ziek, de magen waren van slag”, voerde Voskuilen als verweer aan en inderdaad, veel deelnemers werden de afgelopen week getroffen door een darmvirus.

Arrogant

Toch werd met die constatering de werkelijkheid wat verdraaid. In de eerste wedstrijd was de hele ploeg van Iraklis nog fit en ook toen stelde het spel al danig teleur. De arrogante Grieken waren met een enorme delegatie van liefst 55 man naar Nederland gekomen met een enkel doel: er een weekje lekker uit zijn. Vooral center James Danaldson - een ervaren ex-NBA speler - kwam uitsluitend als toerist. In het rijtje gegadigden voor volgend jaar kan een naam gevoeglijk worden doorgestreept.

Er waren meer tegenvallers. Zagreb haalde zeker een voldoende, maar speelde wat kleurloos en de basketbalkleuters uit Israel hadden niets in Haarlem te zoeken. En dan was er nog de misrekening van Joventut Badalona. De spelers hadden de wedstrijd tussen Canada en Den Bosch (101-74 voor Den Bosch) vanaf de tribune beoordeeld en trokken de onjuiste conclusie dat Canada in de laagste versnelling opzij kon worden gezet. Na de niet ingecalculeerde nederlaag van Joventut op vrijdag leek de HBW zijn voornaamste attractie onmiddellijk kwijt te raken. Maar zaterdag was er plotseling de ommekeer. De vedetten van Joventut Badalona waren wel bij de les en Cor van Esch moest machteloos toezien hoe zijn pupillen vooral in de persoonlijke duels een lesje kregen.

De Bossche ploeg was vorig jaar nog finalist en leek opnieuw goed voor een stuntje. Uiteindelijk bleek de selectie toch te krap. Frank Ardon en Ronald Schilp waren niet inzetbaar en de lange serie wedstrijden eiste zijn tol. Na Joventut profiteerde ook BC Zagreb van de vermoeidheid. “Eens gaat de kaars uit”, constateerde Van Esch, die in de troostfinale nog slechts kon rekenen op de schotkracht van zijn belangrijkste pion, Mike Vreeswijk.

Er was geen hoofdrol voor de Nederlandse ploegen, maar zowel Den Bosch als Den Helder maakte de uitnodiging voor het toernooi waar. De mannen van Den Helder kregen het publiek op hun hand en dat was in het verleden onder Ton Boot wel eens anders. Het enthousiasme van Meindert van Veen, die meer ruimte laat voor eigen initiatief, slaat over op de spelersgroep. Den Helder had de pech in de sterkste poule te moeten beginnen en struikelde met twee kleine nederlagen.

Meesterwerkje

De finale tussen Olympique Antibes en Joventut Badalona werd een ware apotheose, een klein meesterwerkje. Daarnaast werd de finale vooral het verhaal van David Rivers. Hij alleen drukte zijn stempel op alle wedstrijden van de Franse nummer een. De 28-jarige guard heeft een veelbewogen leven achter de rug met als dieptepunt een ernstig auto-ongeluk in 1986, waarbij hij levensgevaarlijk gewond raakte. De kleine Amerikaan bleek een kat met negen levens, want in hetzelfde jaar nog maakte hij zijn rentree in het team van Notre Dame om drie jaar later zijn opwachting te maken bij de Los Angeles Lakers, het fameuze team van Magic Johnson.

Ook Joventut - naar Haarlem gekomen zonder vedetten als Tomas Jofresa en Jordi Villacampa - had zijn sterspeler: Mike Smith. Dat maakte het voor de 4000 toeschouwers niet eenvoudig een favoriet te kiezen. Vorig jaar nog werd de Kennemer sporthal bijkans afgebroken in de finalewedstrijd tussen Den Bosch en Hapoel Eilat Eilot, ook een spannende, maar kwalitatief veel mindere ontmoeting. Gisteren bleef het aanzienlijk stiller in de zaal. Het werd een wedstrijd voor de kenners. Pas in de slotfase kwamen de spektakelzoekers aan hun trekken.

Na een bliksemstart van de Fransen (13-1 na drie minuten) werkte Joventut geduldig het gaatje weg. Pas ver in de tweede helft sloeg Antibes opnieuw een kloofje. Een dure fout van Montgomery vanaf de vrijeworplijn stelde Joventut in staat drie seconden voor tijd langszij te komen. Rivers - hij weer - en Stephan Ostrowski, de eeuwig jonge forward, stelden in de extra vijf minuten orde op zaken (90-86). Zij kregen respectievelijk de beoordeling meest populaire en meest waardevolle speler van het toernooi.

Over de komst van een Amerikaanse ploeg volgend jaar kon Voskuilen nog geen uitsluitsel geven. De afgelopen dagen voerde hij druk overleg met een Amerikaanse delegatie, maar meldde Voskuilen: “Of het halen van een collegeteam mogelijk zal zijn is zeer de vraag. Jackson State is als een mogelijkheid genoemd.”

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden