Zijn wij in Nederland zo keurig? Zo netjes? Zo braaf? Of schijnheilig, net als ieder ander.

Mart Smeets

En weer dreigt een grote boom om te vallen in het Onmetelijk Grote en Boze Doping Sportbos. Nadat we de Balco-affaire in de Verenigde Staten met een stevig schouderophalen hadden afgedaan en we Marion Jones eerder zielig dan doortrapt vonden en sinds we Barry Bonds zijn race naar het homerunrecord niet meer gunnen, moeten we nu een mening hebben over Evander Holyfield.

De 44-jarige bokser, een en al graniet, nog altijd actief en toch een, zo te zien, net mens, wordt nu langzaam, maar wel heel zeker in het Amerikaanse sportnieuws naar voren geschoven als 'roids'-misdadiger. Een gebruiker van anabole steroïden dus, hoewel de man zelf in alle toonaarden ontkent.

Nadat zijn naam deze week ineens opdook in een stinkend zaakje dat speelde rond de firma Pharmacy Services (wat een naam!) uit Mobile, Alabama, is de mastodont begonnen met ontkennen. Hoewel? Zijn allereerste antwoord was dat hij wel eens geneesmiddelen uit Alabama betrok en die waren dan voor zijn zieke (inmiddels overleden) vader. Zijn zuster handelde dat af, had hij erbij gezegd. En verder wist hij van niets.

Twee dagen later kwam, via een sjiek managementbureau een krachtige ontkenning: Evander Holyfield had nooit 'roids' gebruikt en zou dat ook zeker nooit doen, want het paste niet bij zijn manier van sporten. Hij was altijd open en eerlijk geweest en moest niets van die zaken weten.

Klinkt goed, nietwaar? Aardige, oprechte en eigenlijk keurige kampioen die recht in de wereld wil staan. Totdat onderzoeksjournalisten gingen graven in de e-mails van dat bedrijfje. Er bestond een klant, in Georgia (de staat waar Holyfield woont) met de opvallende naam Evan Fields. Nou hoef je daar niet directs iets bij te denken, maar de collega’s schreven de naam en het adres van de klant op en visten uit dat er een telefoonnummer aan het adres vastzat.

Men draaide het nummer en een prachtige basstem antwoordde: juist, de stem van Evander Holyfield. Uhhhh, hoe kom je daar onderuit, denk je dan meteen. Door te gaan ontkennen dus. Door officiële persberichten de wereld in te sturen. Door alles te doen om maar duidelijk te maken dat je geen slechterik bent.

En dat doet dan weer zo pathetisch aan. En dan krijg je medelijden met zo’n man. Zo’n groot kampioen, zo’n zinnebeeld van beschaving toen hij tegenover dat beest van Mike Tyson stond en een oor werd afgebeten

Maar wacht, er vliegt nog een verhaal rond. Ook honkballer Gary Matthews van de Anaheim Angels is de wereld een verklaring schuldig. In 2004 werd een pakketje met Genoptropin bij een ploeggenoot van hem afgeleverd. Wel onder zijn naam. Als je dat spul neemt, krijg je heel dikke spierballen. Ook hier: vet ontkennen. Hij weet van niets en zwijgt.

Dit is de opbrengst van drie dagen Amerikaanse sport. En zojuist lees ik dat het aantal daadwerkelijke dopingovertredingen in Nederland licht is afgenomen. Zijn wij zo keurig? Zo netjes? Zo braaf?

Of schijnheilig, net als ieder ander.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden