column

Zijn we respectvol voor Van Persie, of wreed?

Henk Hoijtink Beeld Maartje Geels

Robin van Persie kondigde na de bekerfinale zijn afscheid aan, nog niet officieel, maar wel zo omstandig dat ook de slechte verstaander er genoeg aan moest hebben. Toch smeekte de tafel van 'Studio Voetbal' hem om door te gaan.

Ik kon me een avond later meer vinden in wat René van der Gijp zei. Filter alle ongein uit het programma, over voetbal kan hij onverminderd rake dingen zeggen. Lekker stoppen, zei hij, daar is voetbal toch allemaal niet voor bedoeld.

Van Persie, 34 jaar en al langer kwetsbaar, had verteld dat het een worsteling voor hem kan zijn om fit te worden of te blijven. Nou ja, zo fit dan - zei hij niet en hoefde hij ook niet te zeggen: dat konden we zelf toch wel invullen? - om tien minuten in te vallen of soms eens driekwart wedstrijd te kunnen spelen. 

Van de zeventien wedstrijden van Feyenoord sinds zijn komst miste hij er vijf volledig, vijf keer stond hij in de basis. Hij speelde geen enkele wedstrijd uit. Nee, daar kan het niet voor bedoeld zijn, met zijn status al helemaal niet.

Kortzichtig

Maar de smeekbedes klonken luider. Van Persie moet doorgaan, hoorde je er toch vooral in, om ons in dat dorre voetbal hier af en toe nog iets moois te laten zien. Een pass, als hij een paar minuten zou invallen, en eens in de zoveel tijd een doelpunt zo fijn als dat in de bekerfinale. Meer vragen we niet, daar zouden we dan weer even op kunnen teren, toch?

Dit moest respect ademen voor de gewezen topvoetballer. Maar was het respectvol? Of was het veeleer een gebrék aan respect? De dertiger die in deze paar maanden al van wedstrijd naar wedstrijd had moeten hinken, soms van zeven minuten als invaller naar vijf minuutjes meer, moet voor ons gerief nog maar even een heel seizoen op de tanden bijten.

Is dat niet egoïstisch? Is het niet ook heel kortzichtig? Feyenoord, onze topclub met toch al de minste middelen, moet voor een zwaar seizoen met de belasting van Europees voetbal een plaats vrijhouden voor een deeltijdkracht, die volgens de logica van de natuur nog weer minder inzetbaar zal zijn dan in het halfjaartje tot dusverre?

Kortzichtig ook in bredere zin: Van Persie kan voor ons voetbal, ons nooddruftige voetbal, niets betekenen. Ja, hij zou een mooie pass kunnen geven, of een doelpunt kunnen maken. En dan? Geen ploeggenoot zou er iets van kunnen leren: zo kunnen zij de bal niet raken.

Dat was anders met Dirk Kuijt. Die deed weinig wat anderen niet zouden kunnen, ogenschijnlijk dan, en die kon al niet worden gevolgd. Hoe moeilijk het al is om iets van zijn toewijding te leren, toonde dit seizoen van Feyenoord zonder Kuijt haarscherp aan.

Vals sentiment

Ons voetbal moet beter worden. O, wat moet er veel gebeuren. Het tempo moet hoger, de intensiteit. Nee, niet zo hoog als wat we in de top mogen zien, dat kan natuurlijk niet, maar wel hoger. Hebben zij die deze Van Persie bezingen en hem daarmee eer denken te bewijzen, er ook maar één seconde aan gedacht hoe krom dat is, hoe wreed misschien wel voor een voetballer voor wie het ritme in dit tempo al een worsteling kan zijn?

Het is vals sentiment, een zich vastklampen aan een laatste flard van het verleden, iets wat nooit meer kan zijn, zeker niet in de vorm waarin we het ooit hebben mogen zien. Het is nog meer: het is weer een teken dat nóg niet overal het diepe besef is ingedaald dat het een andere kant op moet met ons voetbal, en wat dan kan en wat niet.

Hij moet zijn gevoel volgen, zei Feyenoord-trainer Giovanni van Bronckhorst. En de rest zijn verstand, zou ik zeggen.

Chef sport Henk Hoijtink schrijft ieder weekend een column over de voetbalwereld. Meer van zijn columns lezen? Bekijk ons dossier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden