Zijn oude dag wil hij in Suriname slijten, maar nu brengt Jörgen Raymann een ode aan Holland.

Zijn nieuwe theaterprogramma heet 'In Holland staat mijn huis'. Op het grote achterdoek zien we het presidentiële paleis van Suriname met daarachter een oer-Hollandse molen. Grachtenpanden naast een typische koloniale woning, gemaakt van planken. In Jörgen Raymann huizen twee zielen: ,,Nederland is de minnares die ik nu heb, met wie ik een geweldig leven opbouw, maar ik doe het om uiteindelijk voor mijn moeder, voor Suriname, te kunnen zorgen.''

Raymann (38) woont nu bijna vier jaar in Nederland. En hij heeft het naar zijn zin. Een druk bestaan als cabaretier en tv-presentator -'Comedy Factory' en 'Raymann is laat'- helpt daarbij. ,,Rood, wit, blauw, Holland ik hou van jou.'' Die regel, uit het slotlied van de voorstelling, inspireerde Raymann om een ode aan ons kikkerlandje te brengen: ,,Ik had genoeg van iedereen die maar zat te zeuren dat het hier zo slecht is. Niet alleen autochtonen hoor ik dat doen, ook allochtonen. Ik weet niet waarom we zo klagen, dat is meestal met verwende kinderen. Die klagen meer dan kinderen die het niet zo breed hebben. Ik kom uit Suriname, waar ik gezien heb dat dingen die hier vanzelfsprekend zijn, daar absolute luxe zijn. Zoals constante elektriciteit bijvoorbeeld, schoon drinkwater en een goede infrastructuur. Tegen al het negativisme wilde ik me afzetten en laten zien hoe goed we het hier wel niet hebben.''

In 'In Holland staat mijn huis' komen veel van de vaste typetjes van Raymann langs. Buurtslager Achmed, de Antiliaanse stadswacht Edsel en natuurlijk tante Es. In Suriname werd Raymann een nationale bekendheid toen hij in een reclamespot afwasmiddel aanprees in vrouwenkleren. De Buurvrouw, oftewel tante Es, was geboren en ze is meegekomen naar Nederland waar ze elke week in 'Raymann is laat' een bekende Nederlander op geheel eigen, onverschrokken wijze interviewt.

,,Het was echt heel ongewoon, een man in vrouwenkleren. Ik gebruik geen make-up en mijn snor laat ik staan. Ik doe een pruik op, trek die vrouwenkleren aan en ik word een vrouw. In die rol permitteer ik me meer dan als mezelf. Ik wil niet ongenuanceerd overkomen, maar tante Es ís al ongenuanceerd, dus dan kan het wel. En je kunt als vrouw nu eenmaal meer zeggen dan als man.''

Het is dan ook tante Es die in de voorstelling uitlegt dat je moet kiezen. ,,Ik merk het heel veel. Niet alleen bij Surinamers, ook bij Marokkanen, Antillianen... je woont hier omdat je het hier beter hebt, maar toch zit je steeds met je hoofd dáár. Het weer daar is beter, hier ben je een nummer, die Nederlanders accepteren je niet omdat je een allochtoon bent; dat zijn allemaal feiten waarmee je moet leven. In je eigen land heb je weer met andere hommeles te maken, ik bedoel, dat hoort er gewoon bij. Mooier dan tante Es kan ik het niet zeggen: 'Je kunt niet met je lichaam hier zitten en met je hoofd ergens anders. Los van het feit dat het anatomisch onverantwoord is, is het voor je geest ook niet goed. Je gaat in een constante verscheuring blijven leven, waardoor je het geluk ook niet zult vinden.'

,,Bij mijzelf heeft die verscheuring niet lang geduurd, want dat is iets wat ik al van huis uit heb meegekregen: probeer altijd gelukkig te zijn met wat je hebt. We wonen in Almere, mijn dochters hebben het heel erg naar hun zin hier. Ze missen af en toe hun opa en oma in Suriname. Maar heimwee? Nee. Niemand van ons. We hebben maar één regel: waar het gezin is, is ons thuis. Maar ik blijf erbij dat ik éven hier ben. Mijn oude dag ga ik in Suriname slijten.''

Binnen de Nederlandse cabaretwereld beschouwt Jörgen Raymann zichzelf als een subtopper. ,,Ik heb mijn eigen publiek, de zalen zitten vol en daar ben ik heel blij mee. Ik zie mezelf niet als baanbrekend of grensoverschrijdend. Het is wel goed als mensen af en toe aan het denken worden gezet. Daarom zitten er hier en daar venijnige opmerkingen tussen. Ik heb bijvoorbeeld een verhaal over McDonald's, voor elke bevolkingsgroep is er een eigen menu. De Surinamers hebben een Hebi-meal met Buitenvrouw-Barbie en Papi Ken, maar die is heel zeldzaam, want die wordt negen van de tien keer niet bij geleverd. Dat is geen lach-moment, zeker niet met veel Surinamers in de zaal. Maar het is wel de sociale realiteit. We hebben het toch over eten? Nou, zorg er als vader dan voor dat je kinderen te eten hebben.''

,,Ik ben geen moraalridder en ik bied ook geen oplossing aan. Die moet je in jezelf vinden. Wat ik belangrijk vind is dat mensen genieten. Misschien is dat het mooie van wat wij als cabaretiers doen: mensen twee uurtjes bezig houden, we creëren onze eigen wereld. Ik doe dat graag positief. Mijn voorbeelden zijn Toon Hermans, Wim Sonneveld, Wim Kan, de drie groten. Daar ben ik thuis ook mee opgegroeid. Ik hou erg van dat gentleman's cabaret. Nou ja, misschien ben ik wel iets grover in mijn grappen en onzedelijker in mijn gedrag, haha.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden