Zijn leermeester? Een moordenaar?

Prix Tulipe-winnaar Joël Dicker overrompelt zijn lezers

Weinig Franstalige schrijvers kunnen zich erop beroemen een Nederlandse literaire prijs te hebben gewonnen. De in 1985 in Zwitserland geboren Joël Dicker kan dat wél. Zijn roman 'De waarheid over de zaak Harry Quebert' is dit voorjaar bekroond met de Prix Tulipe, een Nederlandse prijs voor het beste Franstalige boek van het voorafgaande jaar.

De keus van de jury is begrijpelijk. Dickers roman begint als een overrompelende thriller. In het fictieve, ingedutte Noord-Amerikaanse stadje Aurora vindt in augustus 1975 een dubbele moord plaats die de bevolking in rep en roer brengt.

De slachtoffers zijn de vijftienjarige Nola Kellerman en een oudere vrouw, Deborah Cooper. Door het raam van haar huis aan de bosrand heeft zij gezien hoe Nola, onder het bloed en achtervolgd door een man, het struikgewas in was gevlucht. Onmiddellijk waarschuwt zij de politie. Die treft Deborah dood aan in haar woning, en vindt vervolgens verderop ook het levenloze lichaam van Nola.

De zaak is nooit opgelost. Maar meer dan dertig jaar na de moorden wordt Nola's lijk gevonden tijdens graafwerk in de tuin van de villa van de schrijver Harry Quebert. Die had zich juist in het jaar 1975 in Aurora gevestigd. Daar schreef hij die zomer de liefdesroman 'De wortels van het kwaad', het boek dat van hem een beroemd auteur maakte.

De vondst is het begin van een reeks onnavolgbare verwikkelingen. Aanvankelijk lijkt vast te staan dat Quebert de moordenaar is van de vijftienjarige Nola Kellerman. Moord verjaart niet in de Verenigde Staten, dus ziet het er slecht uit voor de beroemde schrijver. Zijn jonge collega-auteur Marcus Goldman, ooit aan de universiteit Queberts leerling, is evenwel intuïtief en tegen alle redelijkheid in overtuigd van diens onschuld. Quebert is voor hem bijna een vader. Hij heeft hem geleerd zijn beperkingen en zijn mogelijkheden onder ogen te zien, en daarmee de aanzet gegeven tot de nog prille schrijverscarrière van zijn leerling.

Die besluit naar Aurora te vertrekken om de zaak te onderzoeken - en om het writer's block te overwinnen waarmee hij na zijn eerste succesvolle boek te kampen heeft. Hij neemt zich voor een boek aan de zaak te wijden.

De lezer voelt het op elke bladzijde: Dicker heeft met warme blik gekeken naar het leven op het Amerikaanse platteland, de ingedommelde plaatsjes waar restaurants alleen hamburgers en kledderige pizza's aanbieden en op hoogtijdagen een T-bonesteak, geserveerd door jonge vrouwen op zoek naar een verloofde met wie ze het ideale gezin kunnen stichten. De leidster van de plaatselijke groep cheerleaders staat er in hoog aanzien, de dominee geniet er veel respect. En iedereen houdt elkaar van achter de gordijnen in de gaten.

Onvergetelijke formuleringen moet je van Dicker niet verwachten. Maar dat wordt ruimschoots vergoed door de meesterlijke dialogen, de vele schilderachtige personages, en vooral door de manier waarop de schrijver zijn verhaal meer dan zeshonderd bladzijden lang adembenemende wendingen geeft en zijn personages laat evolueren.

De veranderende verhouding tussen meester en leerling, alles wat er tussen de bewoners van Aurora nooit is uitgesproken of uitgezweet, maar ook het geheime leven dat iedereen wel min of meer parallel aan zijn openbare leven leidt: Dicker verweeft het allemaal naadloos in zijn tomeloos voortdenderende verhaal.

Steeds weer denkt Goldman, geholpen door de aanvankelijk nurkse politieofficier Perry Gahalowood, eindelijk de volledige toedracht te doorgronden, maar dan draait het verhaal alweer een slag, en staat alles weer in een ander licht.

Niets is in dit boek wat het lijkt, zelfs Queberts door miljoenen lezers verslonden liefdesroman 'De wortels van het kwaad' blijkt uiteindelijk niet te zijn wat de lezer altijd dacht. Je wordt er op een aangename manier bijna tureluurs van.

Joël Dicker: De waarheid over de zaak Harry Quebert. (La Vérité sur l'affaire Harry Quebert) Vertaald door Manik Sarkar. De Bezige Bij, Amsterdam; 633 blz. euro 19,90

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden