Zijn hand was koud

Ooit wil ik me eraan wijden; een beschouwing over de raadselachtige ervaring van het authentieke. Wat maakt dat we samendrommen voor een late Rembrandt, waarvan we de afbeelding allang kennen, of een pelgrimstocht ondernemen naar de Lijkwade van Turijn, binnenkort weer even te zien?

Waarom valt een lokaal kinderen stil als Máxima het betreedt, waarom bewaar ik een plectrum van Lou Reed, sta ik weer in de lift met Helmut Kohl, blijf ik Saul Bellow zien zitten op dat terras van La Colombe d'Or in SaintPaul de Vence, onder een elegante witte borsalino? Wat heeft een bezoek aan het theater van Epidaurus gemeen met de behoefte mezelf te laten fotograferen naast Ivan Demjanjuk?

Zo bevond ik me in de rij. Dicht opeengedrongen stonden we. Het was nog maar enige meters naar de tafel waarachter hij had plaatsgenomen, eerst zittend, maar daarna toch snel staande, als wilde hij zijn fans in de ogen blikken. Een paar gelukkigen onder ons waren in bezit van de cassette met zijn laatste boek erin. Het boek was wit, de binnenkant van de cassette dieprood. Ik behoorde tot de gelukkigen.

Voor me stond een vrouw in een strakke noppenjurk, tatoeages op haar blote armen. Ze had op de eerste rij gezeten en hem tijdens een openbaar interview een vraag gesteld. "I danced with you in Copenhagen", had ze haar vraag ingeleid en hij zei: "Oh was that you?". "Don't worry, I am not a stalker", zei zij toen snel en hij sneerde: "You just happen to sit in the front row". Daarop vroeg ze hem of hij overwoog een kinderboek te schrijven. Hij dacht even na en zei: "Ja, waarom niet?". Haar moment of fame.

We waren nu vlak bij Nick Cave. Donker kostuum. Spierwit hemd met hoge, open kraag. Terugwijkende haarlijn, maar het haar zelf viel - gitzwart geverfd - nog uitbundig langs zijn smalle gezicht.

Zij gaf hem het boek, hij schreef er met zwierige letters zijn naam in. Ze legde een arm onder in zijn rug, een begeleider maakte een foto, hoewel dat niet mocht van Cave's management. Cave was welwillend, lachte niet.

Ik werd afgeleid door iemand in de rij, mijn vrouw siste mij toe: pas op, straks mis je je moment. En inderdaad, daar was dat moment al, ik overhandigde Cave mijn boek, ik had het al voor hem opengeslagen. Hij knikte, zwierde weer met zijn stift, gaf me het boek terug. Aan linkerpink en ringvinger droeg hij dikke goudkleurige ringen. Erboven een fors horloge, ook goudkleurig. Ik zei "Thank you" en toen blikte hij mij in de ogen en stak hij onverwacht zijn hand uit. Ik nam zijn hand aan, de stift zat er nog in. Zijn hand was koud. Mijn vrouw nam geen foto.

Ik zit thuis en heb het boek, het heet 'The Sick Bag Song', nu weer even opgepakt. Het hoofdstukje herlezen dat hij onder die paraboolvormige bogen van dat postkantoor in Utrecht had voorgelezen. 'Kotszakje', had hij in accentloos Nederlands nagezegd en was even in de lach geschoten. 'Denver, Colorado' heet het hoofdstukje. Ik noteer de zin: 'In the noonday sun the women were as white as snowflakes'.

Maar ik ben, in de greep van het authentieke, ontoerekeningsvatbaar.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden