'Zijn en lopen, verder niets'

Ultraloopster Léonie van den Haak legt de 246 kilometer af in krap 29 uur

Wat de Olympische Spelen zijn voor atleten, is de Spartathlon voor ultralopers. Het was voor Léonie van den Haak (31) daarom niet meer dan vanzelfsprekend dat ze deze als 'monsterlijk' bekendstaande race één keer moest voltooien.

Het werd een openbaring, al verontschuldigt de Amsterdamse zich er telefonisch vanuit Athene bijna voor dat ze er geen heroïsch verhaal van kan maken. Op de 246 kilometer vanuit de Griekse hoofdstad naar Sparta werd ze niet getroffen door hitte, uitdroging, pijn, uitputting of wanhoop die twee derde van de deelnemers doet opgeven. Het werd het tegendeel van een helletocht, "het is bizar goed gegaan".

In haar blogs spreekt ze van 'project Leoniedas', waarmee ze een jaar lang minutieus haar debuut in de ultraklassieker voorbereidde. De missie werd een doorslaand succes. Als tweede vrouw en achtste deelnemer kwam ze in Sparta aan. Haar tijd van 28 uur, 42 minuten en 36 seconden was niet alleen ver binnen haar streeftijd van 36 uur, in de voorgaande 29 edities waren slechts drie vrouwen sneller geweest.

Twee dagen na de finish verbaast het Van den Haak hoe fit ze in Athene de toerist loopt uit te hangen. "Het is een beetje onwerkelijk. Ik kan er geen dramatisch verhaal van maken, ik heb geen inzinking gehad. Natuurlijk heeft het moeite gekost, maar ik heb er zó van genoten. Heel anders dan tijdens de NK 24 uur, die ik de laatste zes uur met tranen in de ogen heb uitgewandeld. Ik had weliswaar een dikke enkel, maar dat vergeet je als je vliegt. Ik was zo fit dat ik de snelste laatste 50 kilometer heb gelopen. Sneller dan de beste mannen."

Zodra Van den Haak loopt, kan ze de hele wereld aan. Maar als weer een 'onmogelijk' avontuur nadert, kan de zelfverzekerdheid verdwijnen, zoals blijkt uit een blog: 'De twijfel slaat toe. Heb ik wel genoeg getraind? Heb ik niet te veel getraind? Wat bezielde me toen ik dit doel stelde? De hele week heb ik honger, overal voel ik pijntjes die ik nooit eerder voelde (...) Ik reken me helemaal suf tijdens m'n trainingen of ik bepaalde tempo's of tijden wel kan halen en langzaam maar zeker breekt de blinde paniek me uit. What the HELL was I thinking toen ik dit bedacht?! Ik kan dit helemaal niet!'

Vlak voor de Spartathlon was de zekerheid terug. Van den Haak was er zo van overtuigd dat ze de race zou uitlopen, dat een 'prijsuitreikingsjurkje' mee in de bagage ging. Het plan dat ze had uitgestippeld met haar begeleiders (moeder, vriend Koen en trainer Frank Heldoorn) werd feilloos uitgevoerd. Op veertien punten in het parkoers stonden zij klaar met drankjes en eten. En met de hoofdlamp die haar gedurende de nacht over asfalt en bergpaden moest bijlichten.

In 1988 sloeg de leidende Nederlander Ron Teunisse, De Laatste Mohikaan, in de volstrekte duisternis een verkeerd pad in waardoor de winst hem ontging. "Daar heb ik me onderweg wel zorgen om gemaakt. Maar alles stond prima met pijlen aangegeven."

In het donker komt het gevoel dat ultralopen voor haar tot passie maakt het sterkst boven. "Je laat alles los en komt heel erg in het moment zelf. Ik heb een druk leven. Het enige moment dat ik dat totaal kan loslaten, is tijdens het lopen. Dan zie ik niet hoe spuuglelijk dat parkoers hier is, langs olieraffinaderijen en drukke wegen. Dan raak ik in een flow en voel me gelukkig. 's Nachts is het helemaal heerlijk als je letterlijk niets meer om je heen ziet. Jouw wereld is nog één vierkante meter. Er is geen verleden of toekomst. Zijn en lopen, verder niets."

Waar komt dit talent van de lange adem vandaan? "Ik kom nergens vandaan. Ik heb mijn hele leven gesport, vroeger vechtsporten. Ik heb een jaar of vijf lesgegeven aan een fitnessgroep en ben via de Dam tot Dam Loop op de marathon beland. Voor velen is dat de grens, waarbij ze steeds sneller willen. Ik heb daar niet zoveel plezier in, voor mij is het hoe langer hoe lekkerder."

De Spartathlon was een eenmalig project. "Mooier dan dit kan het nooit meer worden. Er zijn nog zoveel andere dingen." Zoals volgend jaar in Amerika de Badwater Ultramarathon. Een tocht van 217 kilometer dwars door de verzengend hete Death Valley, startend op 86 meter onder zeeniveau en eindigend bovenop een 2548 meter hoge vulkaan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden