ZieZo Marokko

Sabrine kan het bijna niet geloven. "Hij praat Berbers, dat is mijn taal", roept ze opgetogen - in het Nederlands, anders kunnen de meeste van haar klasgenoten haar niet verstaan; van haar groep acht heeft, schat ik, zo'n kwart wortels in een ander land, een ideale mix.

Het meisje met haar donkere lange haar staat bij een plataan in het Tropenmuseum in Amsterdam, met haar klas is ze bij de expositie over Marokko die daar net is geopend, 'ZieZo Marokko'.

Aan haar oor heeft ze een audiofoon, ze vertaalt het verhaal dat ze hoort, over een man die in Marokko onderwijzer was, aangetrokken werd door de welvaart in Europa, de scholen, de ziekenhuizen.

Hij kwam hier, hij ging werken in de fabriek, op vakantie deelde hij in Marokko kado's uit, in een net pak met klompen eronder.

De klompen hangen in de plataan, naast een koffer en een cassettebandje, de eerste Marokkanen in Nederland spraken daarop hun ervaringen in voor hun familie zo ver weg.

In het Berbers, de taal die Sabrine thuis nog wel spreekt. Ze praat ook een aardig mondje Arabisch, dat leert ze op de Koranschool, zegt ze, en ze kijkt er enthousiast bij.

Deze boom van herinnering vertelt niet het verhaal van Sabrine zelf, evenmin dat van haar ouders. Het zijn de grootouders van de achtstegroepers die in de jaren zeventig naar Nederland trokken, wij noemden hen gastarbeiders.

Van Marokkaanse ouders hoorde het Tropenmuseum dat hun kinderen over die geschiedenis zo weinig wisten. Die leemte wil ZieZo Marokko opvullen, vertelt staflid Mohammed Babazadeh, maar net zo goed wil het museum het Marokko van nu laten zien.

Want iedereen heeft er een mening over, maar weinig mensen weten er wat van, zegt Babazadeh, zelf komt hij uit Iran.

De kinderen lopen door de nauwe straatjes van de medina, ze zitten in een schoolbus, ze zetten tegeltjes in de muur van de riad, ze proeven kruiden in de keuken, ze kijken naar de 500 jaar oude Koran die het museum wist te bemachtigen.

Voor mij is dit ook allemaal herinnering, we waren drie jaar geleden in Marokko, met een meisje van Marokkaanse origine.

Ik vond het er geweldig en, in het licht van al die migratiegeschiedenissen, ongelooflijk interessant.

Maar voor vrouwen leek het me niet meteen een erg fijn land om in te wonen. En ik schrok van de armoede, in de trein uit Casablanca trokken hele krottenwijken aan ons voorbij.

Ik mis in het Amsterdamse museum die minder prettige elementen van het mooie, fascinerende land waar zoveel Nederlanders hun roots hebben.

Dat kan kloppen, zegt staflid Babazadeh, op de expositie is Marokko niet nagemaakt, het is geen variant van Madurodam, het zijn impressies, belangrijke dingen om te weten als je het over Marokko hebt.

Blonde Amy had bijvoorbeeld niet gedacht dat Marokkaanse thee zó zoet was, en dat de koekjes zo lekker waren, Mariam zag de stad voorbijkomen waar haar familie is geboren.

En Sabrine, die vraagt of ze nog gaan bidden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden