Zidane laat spitsen sprankelen

Het kán nog in het kille commerciële voetbalklimaat, waarin de borden rondom de arena boven het spel daarbinnen gaan. Bo Johansson, bondscoach van de Denen, ziet zijn ploeg worden overvleugeld door superieure Fransen. En biecht na afloop op te hebben gesmuld.

,,De Fransen zijn fantastisch'', uit hij zijn respect en bewondering na het 3-0 verlies. ,,Als je naar Zidane zit te kijken, is het gewoon genieten. Daar valt voor ons niet veel tegen in te brengen, we hebben gedaan wat we konden.''

Zinedine Zidane, de naam van een magiër. Een alleskunner, inderdaad een attractie waarvoor de liefhebber naar een stadion gaat. Goochelaar, inspirerend spelverdeler, pingelaar, balafpakker, nonchalant rommelaar en vooral, ondanks zijn verbale beperkingen, charismatisch leider. Een straatvoetballer die zijn afkomst niet verloochent. En daarom tijdens het WK in '98 een rode kaart kreeg, twee wedstrijden aan de kant bleef en tot vreugde van zijn land in de finale tweemaal scoorde, omdat Frankrijk spitsen van internationale klasse ontbeerde.

Hoe anders is die laatste situatie, nu toenmalig assistent Roger Lemerre het werk als bondscoach van Aimé Jacquet heeft overgenomen. Een ondankbare taak, want een wereldtitel valt niet te overtreffen. Terwijl de Fransen op papier een elftal op het veld kunnen brengen dat het vorige qua sterkte verre moet overtreffen. Omdat het nu wél prachtige en doeltreffende aanvallers heeft.

Lemerre handhaafde de romp van het succesteam (in Brugge stonden zeven wereldkampioenen in het veld), maar bracht een belangrijke accentverschuiving aan. Was tijdens het WK de verdediging het fundament waarop de titel werd gebouwd, in België/Nederland moet dat de aanval zijn. Met jonge talenten als Thierry Henry, Nicolas Anelka, Sylvian Wiltord en David Trezeguet is zowaar een luxeprobleem ontstaan.

Tegen Denemarken weerlegde Lemerre voorlopig de kritiek die twee jaar lang over hem is uitgestort. De man die in 1995 de Franse militaire ploeg naar de wereldtitel leidde, wordt verweten dat hij leunt op de oude routiniers die de kar niet meer kunnen trekken. De afkeuring werd gevoed door het wisselvallig presteren in de EK-kwalificatie, die pas op de valreep met succes werd afgesloten.

Het is met het oog op de titelverdediging in 2002 inderdaad de vraag of het verstandig is tot na Euro 2000 te wachten met het vervangen van oudgedienden als Deschamps, Lizarazu, Blanc, Djorkaeff en Desailly. Maar met Zidane als architect en de aanstekelijke ambitie van de jonge aanvallers, stond tegen Denemarken een voortreffelijke mix op het veld. Die een zeer moeilijk openingskwartier moest doorstaan, om na de openingstreffer van verdediger Blanc (zestiende minuut) uit te groeien tot grote favoriet voor de Europese titel. Waarbij moet worden aangetekend, dat briljante Franse voetbalteams op vreemde bodem tot falen lijken voorbestemd.

Wie twijfelde aan Zidane, die de afgelopen jaren inderdaad niet meer de toppen van voorheen bereikte, heeft na de 3-0 tegen Denemarken zekerheid. De strateeg begon de wedstrijd, zwervend over het hele veld, sober. Om gaandeweg het duel te bouwen aan een ongeëvenaarde show van speelsheid en doeltreffendheid. Zijn (schijn)bewegingen hadden de vanzelfsprekendheid van de allergrootsten en daarnaast was de bijna 28-jarige leider van Juventus niet te beroerd vuil werk op te knappen. Omdat hij daarmee de grootse Henry en de te gretige Anelka (vaak buitenspel) in stelling kon brengen.

Anelka, getergd na een mislukt seizoen bij Real Madrid, stond aan de basis van de treffer die tot de ommekeer in de wedstrijd leidde. Na een bliksemcombinatie op het middenveld stuitte hij op de Deense doelman Schmeichel, waarna Blanc de bal alleen nog in het net hoefde te schuiven.

Maar met name over de linkervleugel leidde het sublieme werk van Zidane, mede dankzij de zoneverdediging die de Denen toepasten, tot even fraaie als dreigende combinaties met Frankrijks gevaarlijkste aanvaller, Thierry Henry. Zelfs de Deense supporters raakten in vervoering bij de tweede Franse treffer, in de 64ste minuut. Een aanval van de met open vizier strijdende, maar te beperkte Denen werd onderbroken. Na de een-twee met Zidane startte Henry een rush vanaf eigen helft, die hij met een geplaatst schot in de verre hoek achter Schmeichel bekroonde. De toegift in de vorm van de 3-0 in blessuretijd was een staaltje van onzelfzuchtigheid van de op zilveren schoenen ingevallen Vieira, die in kansrijke positie de nog beter staande reserve Wiltord de eer gunde.

Met edelmetaal opgespoten schoeisel heeft Zidane niet nodig om zich te onderscheiden. Zelfs een van zijn vele specialiteiten, de vrije trap, hoefde hij niet aan te spreken om zijn ploeg naar winst te leiden. Drie treffers in één wedstrijd, het is een ongekende luxe voor de Fransen. Zeker omdat die productie niet voortkwam uit statische spelsituaties, maar uit sprankelend aanvalsspel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden